เพาล์ คาร์เรอร์

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
เพาล์ คาร์เรอร์
เกิด21 เมษายน ค.ศ. 1889(1889-04-21)
มอสโก รัสเซีย
เสียชีวิต18 มิถุนายน ค.ศ. 1971 (82 ปี)
ซูริก สวิตเซอร์แลนด์
สัญชาติสวิส
สาขาเคมี
สถาบันที่ทำงานมหาวิทยาลัยซูริก
ศิษย์เก่ามหาวิทยาลัยซูริก
งานที่เป็นที่รู้จักวิตามิน
รางวัลที่ได้รับรางวัลมาร์แซล เบอนัว (ค.ศ. 1922)
รางวัลโนเบลสาขาเคมี (ค.ศ. 1937)

เพาล์ คาร์เรอร์ (เยอรมัน: Paul Karrer; 21 เมษายน ค.ศ. 188918 มิถุนายน ค.ศ. 1971) เป็นนักเคมีชาวสวิส เกิดที่กรุงมอสโก ประเทศรัสเซีย เป็นบุตรของเพาล์ คาร์เรอร์ และยูลิเยอ คาร์เรอร์[1] ต่อมาครอบครัวย้ายมาอาศัยในประเทศสวิตเซอร์แลนด์ คาร์เรอร์เรียนเคมีที่มหาวิทยาลัยซูริก หลังเรียนจบ คาร์เรอร์ทำงานเป็นผู้ช่วย ก่อนจะดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์ด้านเคมีและผู้อำนวยการสถาบันเคมีอินทรีย์ของมหาวิทยาลัยซูริก[2] คาร์เรอร์มีผลงานที่สำคัญคือการศึกษาสารกลุ่มแคโรทีนอยด์และชี้ให้เห็นว่าบางส่วนสามารถแปรสภาพเป็นวิตามินเอได้เมื่อเข้าสู่ร่างกาย การศึกษานี้นำไปสู่การระบุโครงสร้างของบีตา-แคโรทีน หลังจากนั้นคาร์เรอร์ได้ศึกษาโครงสร้างของกรดแอสคอร์บิก (วิตามินซี), วิตามินบี2 และวิตามินอี ในปี ค.ศ. 1937 คาร์เรอร์ได้รับรางวัลโนเบลสาขาเคมีร่วมกับนอร์แมน ฮาวเวิร์ธ[3]

ด้านชีวิตส่วนตัว คาร์เรอร์แต่งงานกับเฮเลนา เฟรอลิช (Helena Froelich) มีบุตรด้วยกัน 3 คน[4] คาร์เรอร์เสียชีวิตในปี ค.ศ. 1971

สิ่งสืบเนื่อง[แก้]

ในปี ค.ศ. 1959 มีการจัดตั้งรางวัลเหรียญทองเพาล์ คาร์เรอร์ (Paul Karrer Gold Medal) สำหรับนักเคมีที่มีผลงานโดดเด่น โดยมีพิธีมอบที่มหาวิทยาลัยซูริก[5]

อ้างอิง[แก้]

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]