เพาล์ คาร์เรอร์

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
เพาล์ คาร์เรอร์
วันที่เกิด 21 เมษายน ค.ศ. 1889(1889-04-21)
มอสโก รัสเซีย
วันที่เสียชีวิต 18 มิถุนายน ค.ศ. 1971 (82 ปี)
ซูริก สวิตเซอร์แลนด์
เชื้อชาติ สวิส
สาขา เคมี
สถาบันที่ทำงาน มหาวิทยาลัยซูริก
สถาบันการศึกษาที่เรียน มหาวิทยาลัยซูริก
งานที่เป็นที่รู้จัก วิตามิน
รางวัลที่ได้รับ รางวัลมาร์แซล เบอนัว (ค.ศ. 1922)
รางวัลโนเบลสาขาเคมี (ค.ศ. 1937)

เพาล์ คาร์เรอร์ (เยอรมัน: Paul Karrer; 21 เมษายน ค.ศ. 188918 มิถุนายน ค.ศ. 1971) เป็นนักเคมีชาวสวิส เกิดที่กรุงมอสโก ประเทศรัสเซีย เป็นบุตรของเพาล์ คาร์เรอร์ และยูลิเยอ คาร์เรอร์[1] ต่อมาครอบครัวย้ายมาอาศัยในประเทศสวิตเซอร์แลนด์ คาร์เรอร์เรียนเคมีที่มหาวิทยาลัยซูริก หลังเรียนจบ คาร์เรอร์ทำงานเป็นผู้ช่วย ก่อนจะดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์ด้านเคมีและผู้อำนวยการสถาบันเคมีอินทรีย์ของมหาวิทยาลัยซูริก[2] คาร์เรอร์มีผลงานที่สำคัญคือการศึกษาสารกลุ่มแคโรทีนอยด์และชี้ให้เห็นว่าบางส่วนสามารถแปรสภาพเป็นวิตามินเอได้เมื่อเข้าสู่ร่างกาย การศึกษานี้นำไปสู่การระบุโครงสร้างของบีตา-แคโรทีน หลังจากนั้นคาร์เรอร์ได้ศึกษาโครงสร้างของกรดแอสคอร์บิก (วิตามินซี), วิตามินบี2 และวิตามินอี ในปี ค.ศ. 1937 คาร์เรอร์ได้รับรางวัลโนเบลสาขาเคมีร่วมกับนอร์แมน ฮาวเวิร์ธ[3]

ด้านชีวิตส่วนตัว คาร์เรอร์แต่งงานกับเฮเลนา เฟรอลิช (Helena Froelich) มีบุตรด้วยกัน 3 คน[4] คาร์เรอร์เสียชีวิตในปี ค.ศ. 1971

สิ่งสืบเนื่อง[แก้]

ในปี ค.ศ. 1959 มีการจัดตั้งรางวัลเหรียญทองเพาล์ คาร์เรอร์ (Paul Karrer Gold Medal) สำหรับนักเคมีที่มีผลงานโดดเด่น โดยมีพิธีมอบที่มหาวิทยาลัยซูริก[5]

อ้างอิง[แก้]

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]