ข้ามไปเนื้อหา

เบลฟาสต์

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
เบลฟาสต์
ภาพทิวทัศน์และสิ่งก่อสร้างในนครเบลฟาสต์
ตราสัญลักษณ์พร้อมคำขวัญ "Pro Tanto Quid Retribuamus" (ละติน: "What shall we give in return for so much")
เบลฟาสต์ตั้งอยู่ในไอร์แลนด์เหนือ
เบลฟาสต์
ที่ตั้งภายในไอร์แลนด์เหนือ
พื้นที่51.16 ตารางไมล์ (132.5 km2) [1]
ประชากรนครเบลฟาสต์:
341,877 (2019)[2] 
เขตมหานคร:
671,559 (2011)[3]
ไอริชกริดJ338740
อำเภอ
  • นครเบลฟาสต์
เทศมณฑล
ประเทศไอร์แลนด์เหนือ
รัฐเอกราชสหราชอาณาจักร
โพสท์ทาวน์BELFAST
เขตรหัสไปรษณีย์BT1–BT17, BT29 (part), BT36 (part), BT58
รหัสโทรศัพท์028
ตำรวจไอร์แลนด์เหนือ
ดับเพลิงไอร์แลนด์เหนือ
รถพยาบาลไอร์แลนด์เหนือ
รัฐสภาสหราชอาณาจักร
สมัชชาไอร์แลนด์เหนือ
เว็บไซต์www.belfastcity.gov.uk
รายชื่อสถานที่
สหราชอาณาจักร
ไอร์แลนด์เหนือ
แอนทริม
54°35′47″N 05°55′48″W / 54.59639°N 5.93000°W / 54.59639; -5.93000

เบลฟาสต์ (อังกฤษ: Belfast; ไอริช: Béal Feirste; แปลตรงตัว 'ปากสันดอนทรายซึ่งเป็นทางข้ามลำน้ำ')[4] เป็นเมืองหลวงและเมืองใหญ่สุดของไอร์แลนด์เหนือ ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำแลกันบนชายฝั่งทางภาคตะวันออกของไอร์แลนด์เหนือ ถือเป็นเป็นนครที่มีขนาดใหญ่เป็นอันดับที่ 12 ของสหราชอาณาจักร[5] และเป็นนครที่ใหญ่เป็นอันดับที่สองของเกาะไอร์แลนด์ เบลฟาสต์มีประชากร 333,871 คน (ข้อมูลเมื่อปี 2015)[2] ในช่วงทศวรรษ 1970 และ 1980 เบลฟาสต์เคยถูกรายงานว่า เป็นหนึ่งในเมืองที่อันตรายที่สุดในโลก[6] ด้วยอัตราการถูกฆาตกรรมที่ 31 ต่อ 100,000 คน[7]

ในช่วงต้นศตวรรษที่ 19 เบลฟาสต์กลายเป็นเมืองท่าที่มีบทบาทสำคัญในการปฏิวัติอุตสาหกรรม เพราะเป็นเมืองที่ผลิตผ้าลินินมากที่สุดในโลก จนได้รับสมญาว่า "ลิเนโนโพลิส"[8] ต่อมาใน ค.ศ. 1888 เบลฟาสต์ได้รับการจัดตั้งเป็นนครและเป็นศูนย์กลางด้านการผลิตลินิน การแปรรูปยาสูบ และการผลิตเชือกของชาวไอริช การต่อเรือก็เป็นหนึ่งในอุตสาหกรรมที่สำคัญเช่นกัน โดยอู่เรือฮาร์ลันและวอล์ฟ ซึ่งต่อเรือ อาร์เอ็มเอส ไททานิก เคยเป็นอู่ต่อเรือที่ใหญ่ที่สุดในโลก[9] เนื่องด้วยการพัฒนาทางอุตสาหกรรมและการอพยพเข้าของประชากรนี้เอง[10] ทำให้เบลฟาสต์กลายเป็นเมืองหลวงและเมืองใหญ่สุดของไอร์แลนด์เหนือหลังจากที่มีการแบ่งไอร์แลนด์ใน ค.ศ. 1922 อย่างไรก็ตาม การเป็นศูนย์กลางด้านอุตสาหกรรมของโลกได้สิ้นสุดลงเมื่อเกิดสงครามโลกครั้งที่สองในช่วง ค.ศ. 1939–1945

ในปัจจุบัน เบลฟาสต์ยังคงเป็นเมืองท่าที่สำคัญ เป็นแหล่งอุตสาหกรรมการบินอวกาศและขีปนาวุธ มีอู่ต่อเรือเชิงอุตสาหกรรมและเชิงพาณิชยกรรม ซึ่งรวมถึงอู่เรือฮาร์ลันและวอล์ฟที่ดูแลชายฝั่งทะเลสาบเบลฟาสต์ ท่าอากาศยานในนครมีสองแห่ง ได้แก่ ท่าอากาศยานจอร์จ เบสต์ และท่าอากาศยานนานาชาติเบลฟาสต์ ซึ่งตั้งอยู่ห่างจากนครไปทางทิศตะวันตก 15 ไมล์ (24 km) โครงข่ายการวิจัยโลกาภิวัตน์และนครโลก (GaWC) ได้จัดอันดับให้เบลฟาสต์เป็นนครสำคัญของโลกประเภทแกมมาใน ค.ศ. 2018[11]

วัฒนธรรม

[แก้]

กีฬา

[แก้]

เบลฟาสต์มีทีมกีฬาที่มีชื่อเสียงที่ลงแข่งขันในกีฬาหลายประเภท ได้แก่ ฟุตบอล แกลิกเกม รักบี้ คริกเก็ต และฮอกกี้น้ำแข็ง การแข่งขันเบลฟาสต์มาราธอนถูกจัดขึ้นในวันเมย์เดย์ของทุกปี ซึ่งใน ค.ศ. 2011 มีผู้เข้าร่วมงานถึงสองหมื่นคน[12]

ฟุตบอลทีมชาตินอร์เทิร์นไอร์แลนด์ซึ่งรั้งอันดับที่ 23 จากการจัดอันดับโลกฟีฟ่าในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2017[13] ลงเล่นนัดเหย้าของพวกเขาที่วินด์เซอร์พาร์ก แชมป์ไอริชลีกฤดูกาล 2017–18 อย่างครูแซเดอส์ ก็เล่นเกมเหย้าที่สนามซีวิว ซึ่งตั้งอยู่ทางตอนเหนือของนคร

เบลฟาสต์เป็นบ้านเกิดของตำนานแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดอย่างจอร์จ เบสต์ ซึ่งเสียชีวิตในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2005 ในวันที่ที่ฝังศพของเขาที่เบลฟาสต์ มีประชาชนกว่า 100,000 คนยืนเรียงแถวจากหน้าบ้านของเขาบนถนนเครกัจไปยังสุสายโรสลอว์น[14] ท่าอากาศยานประจำนคร ได้นำชื่อของเขามาตั้ง เพื่อเป็นเกียรติแก่ตัวเขา นอกจากนี้ ยังมีแผนสร้างอนุสรณ์ของจอร์จ เบสต์ ในย่านใจกลางเมือง[15]

เมืองพี่น้อง

[แก้]

อ้างอิง

[แก้]
  1. ↑ "Mid-Year Population Estimates, United Kingdom, June 2024". Office for National Statistics. 26 กันยายน 2025. สืบค้นเมื่อ 26 กันยายน 2025.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  2. 1 2 "Mid-Year Population Estimates, United Kingdom, June 2024". Office for National Statistics. 26 กันยายน 2025. สืบค้นเมื่อ 26 กันยายน 2025.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  3. ↑ "Belfast Metropolitan Area Plan" (PDF). Planningni.gov. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ (PDF) เมื่อ 7 พฤศจิกายน 2017. สืบค้นเมื่อ 11 เมษายน 2018.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  4. ↑ "Place Names NI – Home". www.placenamesni.org. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 5 มีนาคม 2016. สืบค้นเมื่อ 2019-09-25.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  5. ↑ "Where are the largest cities in Britain? – CityMetric". Citymetric.com. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 30 ตุลาคม 2015. สืบค้นเมื่อ 11 เมษายน 2018.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  6. ↑ Mankind's Great Divides by George R. Mitchell, 2017. (ISBN 9781910745779)
  7. ↑ "CAIN: Violence: List of Significant Violent Incidents". cain.ulster.ac.uk. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 23 กรกฎาคม 2019. สืบค้นเมื่อ 2019-10-16.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  8. ↑ ConnollyCove (2019-08-12). "Linenopolis: The Linen Quarter of Belfast | Connolly Cove |". Connolly Cove (ภาษาอังกฤษแบบบริติช). สืบค้นเมื่อ 2019-11-06.
  9. ↑ "BBC – History – Belfast's golden age of shipbuilding". Bbc.co.uk. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 26 มีนาคม 2018. สืบค้นเมื่อ 11 เมษายน 2018.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  10. ↑ Kelly, Mary (เมษายน 2013). "Historical Internal Migration in Ireland" (PDF). GIS Research UK. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ (PDF) เมื่อ 17 สิงหาคม 2018. สืบค้นเมื่อ 17 สิงหาคม 2018.{{cite journal}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  11. ↑ "The World According to GaWC 2018". Globalization and World Cities (GaWC) Study Group and Network. Loughborough University. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 3 พฤษภาคม 2017. สืบค้นเมื่อ 25 มกราคม 2019.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  12. ↑ "Belfast Marathon breaks 20,000 barrier". Belfast City Council. 18 เมษายน 2011. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 24 กันยายน 2011. สืบค้นเมื่อ 9 กรกฎาคม 2011.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  13. ↑ "FIFA/Coca-Cola World Rankings". FIFA. สิงหาคม 2017. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 17 กันยายน 2017. สืบค้นเมื่อ 4 กันยายน 2017.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  14. ↑ McCann, Nuala (3 ธันวาคม 2005). "A city mourns for the Belfast Boy". BBC News Northern Ireland. BBC. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 19 ธันวาคม 2006. สืบค้นเมื่อ 18 พฤษภาคม 2005.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  15. ↑ "George Best Memorial Trust". George Best Trust. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 29 กันยายน 2007. สืบค้นเมื่อ 18 พฤษภาคม 2007.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  16. 1 2 3 "Belfast signs Sister Cities accord with Boston". News. Belfast City Council. 12 พฤษภาคม 2014. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 31 ธันวาคม 2015. สืบค้นเมื่อ 15 มกราคม 2016.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  17. ↑ "Belfast signs Sister City Agreement with Shenyang, China today to collaborate in number of areas". News. Belfast City Council. 16 พฤษภาคม 2016. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 3 มิถุนายน 2017. สืบค้นเมื่อ 26 พฤษภาคม 2017.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)

อ่านเพิ่มเติม

[แก้]
  • Beesley, S. and Wilde, J. 1997. Urban Flora of Belfast. Institute of Irish Studies & The Queen's University of Belfast.ISBN 0 85389 695 X
  • Deane, C. Douglas. 1983. The Ulster Countryside. Century Books. ISBN 0-903152-17-7
  • Gillespie, R. 2007. Early Belfast. Belfast Natural History & Philosophical Society in Association with Ulster Historical Foundation. ISBN 978-1-903688-72-4.
  • Nesbitt, Noel. 1982. The Changing Face of Belfast. Ulster Museum, Belfast. Publication no. 183.
  • Pollock, V. and Parkhill, T. 1997. Belfast. National Museums of Northern Ireland. ISBN 978-0-7509-1754-4
  • Scott, Robert. 2004. Wild Belfast: On Safari in the City. Blackstaff Press. ISBN 0-85640-762-3.
  • Walker, B.M. and Dixon, H. 1984. Early Photographs from the Lawrence Collection in Belfast Town 1864–1880. The Friar's Bush Press, ISBN 978-0-946872-01-5
  • Walker, B.M. and Dixon, H. 1983. No Mean City: Belfast 1880–1914. ISBN 0-946872-00-7.
  • Connolly, S.J. Ed. 2012. Belfast 400 People Places and History. Liverpool University Press. ISBN 978-1-84631-635-7
  • McCracken, E. 1971. The Palm House and Botanic Garden, Belfast. Ulster Architectural Heritage Society.
  • McMahon, Sean. 2011. A Brief History of Belfast. The Brehon Press. Belfast. ISBN 978-1-905474-24-0
  • Fulton, C. 2011. Coalbricks and Prefabs, Glimpses of Belfast in the 1950s. Thedoc Press. ISBN 978-0-9570762-0-4
  • O'Reilly, D. 2010. " Rivers of Belfast". Colourpoint Books. ISBN 978-1-906578-75-6
  • Weatherall, Norman (text) and Evans, David (paintings) 2002 South Belfast Terrace and Villa. Cottage Publications ISBN 1900935287

แหล่งข้อมูลอื่น

[แก้]