สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (พุฒ สุวฑฺฒโน)

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์
(พุฒ สุวฑฺฒโน)
สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ วัดสุวรรณาราม
สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (พุฒ สุวฑฺฒโน).jpg
เกิด11 มีนาคม พ.ศ. 2451
มรณภาพ26 มีนาคม พ.ศ. 2553
อายุ102
อุปสมบทพ.ศ. 2471
พรรษา82 พรรษา
วัดวัดสุวรรณาราม
จังหวัดกรุงเทพมหานคร
สังกัดมหานิกาย
วุฒิการศึกษาเปรียญธรรม 7 ประโยค
ตำแหน่งคณะผู้ปฏิบัติหน้าที่สมเด็จพระสังฆราชและเจ้าอาวาสวัดสุวรรณารามราชวรวิหาร
พระพุทธศาสนา ส่วนหนึ่งของสารานุกรมพระพุทธศาสนา

สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (พุฒ สุวฑฺฒโน) (นามเดิม: พุฒ สุวัฒนกุล) (11 มีนาคม พ.ศ. 2451 - 26 มีนาคม พ.ศ. 2553) อดีตกรรมการมหาเถรสมาคม เจ้าอาวาสวัดสุวรรณารามราชวรวิหาร และเป็นคณะผู้ปฏิบัติหน้าที่สมเด็จพระสังฆราช

ประวัติ[แก้]

สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ มีนามเดิมว่า พุฒ สุวัฒนกุล เกิดเมื่อวันพุธที่ 11 มีนาคม พ.ศ. 2451 (นับแบบเดิมจะเป็น พ.ศ. 2450) เป็นบุตรของนายเพ็ชร สุวัฒนกุล กับนางคำ สุวัฒนกุล ชาติภูมิเป็นชาวบ้านมะขามเรียง ตำบลจำปา อำเภอท่าเรือ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

สมณศักดิ์[แก้]

  • พ.ศ. 2471 สอบได้เปรียญธรรม 7 ประโยค ใช้ชื่อสมณศักดิ์ทางวิชาการด้านเปรียญธรรมเป็น พระมหาพุฒ สุวฑฺฒโน
  • พ.ศ. 2493 ได้รับพระราชทานตั้งสมณศักดิ์ เป็นพระราชาคณะชั้นสามัญเปรียญที่ พระพุทธิญาณมุนี[1]
  • พ.ศ. 2502 ได้รับพระราชทานสมณศักดิ์ เป็นพระราชาคณะชั้นราชที่ พระราชพุทธิญาณ ปฏิภาณสุตคุณ วิบุลธรรมาภรณ์ ยติคณิสสร บวรสังฆาราม คามวาสี[2]
  • พ.ศ. 2509 ได้รับพระราชทานสมณศักดิ์ เป็นพระราชาคณะชั้นเทพที่ พระเทพญาณสุธี ศรีธรรมสาธก ตรีปิฎกวิภูษิต ยติคณิสสร บวรสังฆาราม คามวาสี[3]
  • พ.ศ. 2515 ได้รับพระราชทานสมณศักดิ์ เป็นพระราชาคณะชั้นธรรมที่ พระธรรมราชานุวัตร ประสิทธิธรรมปฏิบัติ สรรพอรรถโกศล วิมลญาณสุนทร มหาคณิสสร บวรสังฆาราม คามวาสี[4]
  • พ.ศ. 2521 ได้รับพระราชทานสถาปนาเป็นพระราชาคณะเจ้าคณะรองที่ พระอุบาลีคุณูปมาจารย์ ญาณวิสุทธจริยาปริณายก ตรีปิฎกคุณาลังการ นานาสถานราชคมนีย์ สาธุการีธรรมากรสุนทรศีลาทิขันธ์ มหาคณิสสร บวรสังฆาราม คามวาสี[5]
  • พ.ศ. 2539 ได้รับพระราชทานสถาปนาเป็นสมเด็จพระราชาคณะที่ สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ ญาณอดุลสุนทรนายก ตรีปิฎกวราลังการ ไพศาลอรรถธรรมโกศล วิมลศีลคุณากร สาทรศาสนกิจ มหาคณิสสร บวรสังฆาราม คามวาสี อรัญวาสี[6]

อ้างอิง[แก้]

  1. ราชกิจจานุเบกษา, แจ้งความสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานสัญญาบัตรตั้งสมณศักดิ์, เล่ม 67, ตอน 67, วันที่ 12 ธันวาคม 2493, หน้า 6321
  2. ราชกิจจานุเบกษา, แจ้งความสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานสัญญาบัตรตั้งสมณศักดิ์, เล่ม 76, ตอนที่ 115, วันที่ 16 ธันวาคม 2502, ฉบับพิเศษ หน้า 8
  3. [1]
  4. ราชกิจจานุเบกษา, แจ้งความสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานสัญญาบัตรตั้งสมณศักดิ์, เล่ม 89, ตอน 202, วันที่ 31 ธันวาคม 2515, ฉบับพิเศษ หน้า 2
  5. [2]
  6. ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสถาปนาสมณศักดิ์, เล่ม 113, ตอนที่ 13 ข, วันที่ 2 กรกฎาคม 2539, หน้า 7-8