สภาผู้แทนราษฎรสหรัฐอเมริกา

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
สภาผู้แทนราษฎรสหรัฐอเมริกา
Seal of the United States House of Representatives.svg

G.W. Bush delivers State of the Union Address.jpg

ประเภท สภาล่าง
ประธานสภาผู้แทนราษฎร พอล ไรอัน, (R)
ตั้งแต่ 29 ตุลาคม 2015
ผู้นำเสียงข้างมาก เควิน แม็คคาร์ธี, (R)
ตั้งแต่ 1 สิงหาคม 2014
ผู้นำเสียงข้างน้อย แนนซี เพโลซี, (D)
ตั้งแต่ 3 มกราคม 2011
วิปเสียงข้างมาก สตีฟ สกาลิส, (R)
ตั้งแต่ 1 สิงหาคม 2014
วิปเสียงข้างน้อย สเตนี โฮเยอร์, (D)
ตั้งแต่ 3 มกราคม 2011
สมาชิก 435 + 6 สมาชิกผู้ไม่มีสิทธิออกเสียง
พรรคการเมือง พรรคเดโมแครต
พรรคริพับลิกัน
เลือกตั้งครั้งล่าสุด 3 มกราคม 2011
สถานที่ประชุม ตึกยูเอสแคพปิตอล
เว็บไซต์ www.house.gov

สภาผู้แทนราษฎรแห่งสหรัฐอเมริกา (อังกฤษ: United States House of Representatives) เป็นหนึ่งในสองสภาของระบบสภาคู่ของรัฐสภาแห่งสหรัฐอเมริกา คู่กับวุฒิสภา

แต่ละรัฐในสหรัฐอเมริกามีผู้แทนที่ได้รับเลือกจากจำนวนประชากรของแต่ละเขตที่แบ่งตามจำนวนประชากร จำนวนของผู้แทนราษฎรของแต่ละรัฐจึงขึ้นอยู่กับจำนวนประชากร รัฐแคลิฟอร์เนียที่มีประชากรมากที่สุดมีผู้แทนราษฎรทั้งหมด 53 คน สภาผู้แทนราษฎรสมัยปัจจุบันมีสมาชิกทั้งสิ้น 435 คน[1] สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแต่ละคนมีตำแหน่งสองปี ประธานสภาผู้แทนราษฎรมาจากการเลือกตั้งของสมาชิก

ระบบสภาคู่เป็นระบบที่ผู้ก่อตั้งสหรัฐอเมริกา (Founding Fathers of the United States) สร้างขึ้นเพื่อให้มีสภาที่เป็นผู้แทนของประชาชนที่เป็นเสียงของประชาชนเพื่อให้เป็นการทำให้สมดุลกับวุฒิสภาที่เป็นผู้แทนของรัฐบาลจากแต่ละรัฐ สภาผู้แทนราษฎรมักจะเทียบได้กับสภาล่าง และวุฒิสภาเทียบได้กับสภาสูง แต่รัฐธรรมนูญของสหรัฐอเมริกาไม่ใช้คำดังกล่าว ทั้งสองสภามีหน้าที่ร่าง เสนอ พิจารณาและอนุมัติกฎหมาย

จากการที่สมาชิกได้รับเลือกมาจากกลุ่มคนจำนวนน้อย (ราว 693,000 คนต่อคนใน ค.ศ. 2007) จากเขตที่มักจะมีความเห็นคล้ายคลึงกันจึงทำให้สภาผู้แทนราษฎรเป็นสภาที่ไม่มีความขัดแย้งกันเท่าวุฒิสภา สภาผู้แทนราษฎรมีอำนาจบางอย่างที่เป็นเอกลักษณ์จากวุฒิสภา เช่นอำนาจในการเสนอบัญญัติการหารายได้เพิ่ม อำนาจการปลดนักการเมืองรวมทั้งประธานาธิบดี และเลือกประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกาถ้าจำนวนเสียงเลือกตั้งของคณะผู้เลือกตั้ง (electoral college) ไม่เพียงพอตัดสินว่าผู้ใดควรจะได้รับเลือกเป็นประธานาธิบดี

อ้างอิง[แก้]

  1. See Public Law 62-5 of 1911, though Congress has the authority to change that number

ดูเพิ่ม[แก้]