ภาษาฮีบรูอาซเกนาซี

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี

ภาษาฮีบรูอาซเกนาซี (Ashkenazi Hebrew) เป็นระบบการออกเสียงของภาษาฮีบรูไบเบิล และภาษาฮีบรูมิซนะห์ที่นิยมใช้ในหมู่ชาวยิวอาซเกนาซี ระบบการออกเสียงนี้ได้รับอิทธิพลจากภาษาใกล้เคียงที่มีการติดต่อสื่อสารระหว่างกัน เช่น ภาษายิดดิช และภาษากลุ่มสลาฟหลายภาษา ทุกวันนี้เหลือรอดในฐานะภาษาทางศาสนาควบคู่ไปกับภาษาฮีบรูสมัยใหม่ในอิสราเอล

ลักษณะ[แก้]

จากการใช้ควบคู่กับภาษาฮีบรูสมัยใหม่ ภาษาฮีบรูอาซเกนาซีมีลักษณะทางสัทวิทยาที่แตกต่างไปอย่างชัดเจนต่อไปนี้

  • א และ ע ในภาษาฮีบรูอาซเกนาซีไม่มีการออกเสียงในขณะที่ออกเสียงเป็น /อ/ ในภาษาฮีบรูสมัยใหม่ ตัวอย่างเช่น Yisroeil (ชาวยิวลิธัวเนีย) หรือ Yisruayl (ชาวยิวโปแลนด์-กาลิเซีย) กับ Yisra'el (ฮีบรูสมัยใหม่) กรณีพิเศษเป็นของชาวยิวดัตช์ที่ออกเสียง ע เป็น ŋ ซึ่งอาจจะเป็นอิทธิพลมาจากชาวยิวสเปนและชาวยิวโปรตุเกส
  • ת ออกเสียงเป็น /s/ ในภาษาฮีบรูอาซเกนาซี เว้นแต่มีจุดภายในจึงออกเสียงเป็น /t/ ในขณะที่ภาษาฮีบรูสมัยใหม่ออกเสียงเป็น /t/ เสมอ
  • สระ ṣērê (/e/) ออกเสียงเป็น [ej] หรือ [aj] ในภาษาฮีบรูอาซเกนาซี ในขณะที่ออกเสียงเป็น /e/ ในภาษาฮีบรูเซฟาร์ดี ส่วนภาษาฮีบรูสมัยใหม่ออกเสียงทั้งสองแบบ
  • สระ qāmeṣ gāḏôl (/a/) ออกเสียงเป็น /o/ บางครั้งเป็น /u/ ในภาษาฮีบรูอาซเกนาซี แต่เป็น /a/ ในภาษาฮีบรูสมัยใหม่
  • สระ ḥôlam (/o/) การออกเสียงขึ้นกับสำเนียงย่อย บางครั้งเป็น [au] [ou] [oi] หรือ [ei] ในภาษาฮีบรูอาซเกนาซี แต่เป็น /o/ ในภาษาฮีบรูสมัยใหม่
  • เสียง qubbutz หรือ shuruq ที่ไม่เน้นกลายเป็น /i/ ในภาษาฮีบรูอาซเกนาซี แต่รูปอื่นเป็น /u/
  • ในบางกรณีมีความสับสนระหว่างเสียงท้าย tzere (e) และ hiriq (i)
  • ในช่วงศตวรรษต้นๆ การเน้นหนักในภาษาฮีบรูอาซเกนาซีอยู่ที่ตำแหน่งก่อนหลังสุดแทนที่ตำแหน่งสุดท้ายซึ่งพบในสำเนียงอื่นๆในช่วงพุทธศตวรรษที่ 22 – 23 แรบไบจากอาซเกนาซี เช่น Jacob Emden และ Vilna Gaon ได้เปลี่ยนมาเน้นหนักที่พยางค์สุดท้ายดังที่ปรากฏในการพิมพ์ไบเบิล และประสบความสำเร็จในการใช้อ่านโตราห์ แต่รูปแบบการเน้นหนักแบบเก่ายังพบในการออกเสียงคำภาษาฮีบรูที่อยู่ในภาษายิดดิชและบทกวียุคแรกๆ

ความแปรผัน[แก้]

มีความแตกต่างระหว่างสำเนียงของชาวยิวในลิธัวเนีย โปแลนด์ และเยอรมัน เช่น ḥôlam ชาวยิวเยอรมันออกเสียงเป็น [au] ชาวยิวโปแลนด์ออกเสียงเป็น [oi] ส่วนชาวยิวลิธัวเนียออกเสียงเป็น [ei] ส่วนชาวยิวในอังกฤษออกเสียงแบบเยอรมัน และมีชาวยิวอาซเกนาซีจำนวนหนึ่งที่ใช้การออกเสียงแบบอิสราเอล-เซฟาร์ดี

อิทธิพลต่อภาษาฮีบรูสมัยใหม่[แก้]

แม้ว่าภาษาฮีบรูสมัยใหม่จะมีพื้นฐานมาจากภาษาฮีบรูมิซนะห์ และการออกเสียงแบบเซฟาร์ดี แต่ในอิสราเอลมีบางส่วนได้รับอิทธิพลจากสำเนียงอาซเกนาซี เช่น

  • เปลี่ยนเสียง /r/ ไปเป็น Guttural R
  • ออกเสียง tzere เป็น [eɪ] ในบางแห่ง
  • ชื่ออักษรบางตัว เช่น yud และ kuf แทนที่ yod และ qof
  • ในการพูดโดยทั่วไปใช้ใช้การเน้นหนักที่คำก่อนสุดท้ายสำหรับชื่อเฉพาะ

คู่ขนาน[แก้]

ความแตกต่างระหว่างภาษาฮีบรูอาซเกนาซีกับภาษาฮีบรูเซฟาร์ดีมีความคล้ายคลึงกับความแตกต่างของภาษาซีเรียคตะวันออกและตะวันตก

อ่านเพิ่มเติม[แก้]

  • Ilan Eldar, Masoret ha-qeri'ah ha-kedem-Ashkenazit (The Hebrew Language Tradition in Medieval Ashkenaz), Edah ve-Lashon series vols. 4 and 5, Jerusalem (Hebrew)
  • A. Z. Idelsohn, "Die gegenwärtige Aussprache des Hebräischen bei Juden und Samaritanern", in: Monatsschrift für Geschichte und Wissenschaft des Judentums 57 (N.F.: 21), 1913, p. 527-645 and 698-721.
  • Dovid Katz, "The Phonology of Ashkenazic," in: Lewis Glinert (ed.), Hebrew in Ashkenaz. A Language in Exile, Oxford-New York 1993, p. 46-87.
  • S. Morag, 'Pronunciations of Hebrew', Encyclopaedia Judaica XIII, 1120-1145
  • Sáenz-Badillos, Angel (1996). A History of the Hebrew Language. trans. John Elwolde. Cambridge, England: Cambridge University Press. ISBN 0-521-55634-1. 
  • Werner Weinberg, Lexikon zum religiösen Wortschatz und Brauchtum der deutschen Juden, ed. by Walter Röll, Stuttgart-Bad Cannstatt 1994.
  • Zimmels, Ashkenazim and Sephardim: their Relations, Differences, and Problems As Reflected in the Rabbinical Responsa : London 1958 (since reprinted). ISBN 0-88125-491-6