AIM-7 สแปร์โรว์

AIM-7 สแปร์โรว์
AIM-7 สแปร์โรว์
ชนิด	อาวุธปล่อยอากาศสู่อากาศ; นำวิถีด้วยเรดาร์พิสัยกลาง
ชาติกำเนิด	สหรัฐ
บทบาท
ผู้ใช้งาน	สหรัฐอเมริกา เกาหลีใต้ ญี่ปุ่น อิหร่าน อิตาลี สหราชอาณาจักร ซาอุดิอาระเบีย ปากีสถาน โปแลนด์
ประวัติการผลิต
ผู้ผลิต	เรย์ธีออน
ราคาต่อหน่วย	125,000 ดอลลาร์สหรัฐ
ช่วงการผลิต	พ.ศ. 2502 (AIM-7ดี); พ.ศ. 2519 (AIM-7เอฟ); พ.ศ. 2525 (AIM-7M);
รุ่นย่อย	สแปร์โรว์ 1 AIM-7เอ; สแปร์โรว์ 2 AIM-7บี; สแปร์โรว์ 3 AIM-7ซี AIM-7ดี AIM-7อี AIM-7อี2/สกายแฟลช/แอสไพด์ AIM-7เอฟ AIM-7M AIM-7พี อาร์ไอM-7M
ข้อมูลจำเพาะ
มวล	230 กิโลกรัม
ความยาว	3.7 เมตร
เส้นผ่าศูนย์กลาง	8 นิ้ว
ความยาวระหว่างปลายปีก	2 ฟุต 8 นิ้ว (AIM-120เอ/บี)
หัวรบ	สะเก็ดระเบิดแรงสูง; AIM-7เอฟ/Mใช้ 40 กิโลกรัม
เครื่องยนต์	เครื่องยนต์จรวดเชื้อเพลิงแข็ง เฮอร์คิวลิส มาร์ก-58
พิสัยปฏิบัติการ	32 กิโลเมตร (AIM-7ซี/ดี); 42 กิโลเมตร (AIM-7อี/อี2); 50 กิโลเมตร (AIM-7เอฟ/M)
ความเร็วสูงสุด	4 มัค
ระบบนำวิถี	เรดาร์กึ่งปฏิบัติ
ฐานยิง	อากาศยาน: F-4 แฟนทอม II; F-15 อีเกิล; F-16 ไฟทิงฟอลคอน; F-14 ทอมแคท; F/A-18 ฮอร์เน็ท; ซ้าบ 37 วิกเกน; F-104 สตาร์ไฟเตอร์; พานาเวีย ทอร์นาโด; F/A-18E/F ซูเปอร์ฮอร์เน็ท; มิตซูบิชิ F-2;

AIM-7 สแปร์โรว์ (AIM-7 Sparrow) เป็นอาวุธปล่อยอากาศสู่อากาศพิสัยกลางที่ใช้โดยกองทัพอากาศ กองทัพเรือ และกองนาวิกโยธินของสหรัฐฯ เช่นเดียวกับกองทัพอากาศของพันธมิตรอื่นๆ สแปร์โรว์และแบบต่างๆ ของมันเป็นอาวุธปล่อยอากาศสู่อากาศที่มีมาตั้งแต่ปลายพ.ศ. 2493 จนถึงพ.ศ. 2533 มันยังคงอยู่ในประจำการถึงแม้ว่ามันกำลังจะถูกเลิกใช้เนื่องมาจากอาวุธใหม่อย่างAIM-120 แอมแรม กองกำลังติดอาวุธของญี่ปุ่นใช้มิสไซล์สแปร์โรว์ถึงแ้ม้ว่ากำลังจะถูกเลิกใช้และแทนที่ด้วยมิตซูบิชิ AAM-4 นักบินของนาโต้ใช้รหัสว่าฟ็อกซ์ วัน (Fox One) ทางวิทยุสื่อสารเพื่อเป็นสัญญาณในการบอกการยิงมิสไซล์แบบกึ่งติดตามด้วยเรดาร์อย่างเช่นสแปร์โรว์

สแปร์โรว์ถูกใช้ในฐานะอาวุธปล่อยผิวพื้นสู่อากาศแบบพื้นฐาน อาร์ไอM-7 ซีสแปร์โรว์ถูกใช้โดยกองทัพเรือสหรัฐ เพื่อป้องกันการโจมตีทางอากาศ

การพัฒนา

สแปร์โรว์ 1

สแปร์โรว์ปรากฏตัวตั้งแต่ปี 2483 ในโครงการของกองทัพเรือสหรัฐฯ เพื่อทำการพัฒนาอาวุธจรวดนำวิถีสำหรับการใช้งานทางอากาศ ในปีพ.ศ. 2490 กองทัพเรือได้ทำสัญญากับบริษัทสเปอร์รีเพื่อสร้างจรวดทางอากาศเอชวีเออาร์แบบไม่นำวิถีภายใ้ต้โครงการฮ็อทช็อท (Project Hotshot) อาวุธดังกล่าวถูกเรียกว่าเคเอเอส-1 จากนั้นก็เป็นAAM-2 และตั้งแต่ปี 2491 เป็นต้นมาก็ถูกเรียกว่าAAM-N-2 โครงสร้างนั้นถูกสร้างขึ้นโดยบริษัทอากาศยานดักลาส เส้นผ่าศูนย์กลางของเอชวีเออาร์ไม่มากพอสำหรับอุปกรณ์อิเลคทรอนิกส์ มันทำให้ดักลาสต้องขยายโครงสร้างของมิสไซล์ให้มีเส้นผ่าศูนย์กลางเป็น 2 นิ้ว ต้นแบบได้ทำการบินครั้งแรกในปีพ.ศ. 2495

หลังจากการพัฒนาที่ยืดเยื้อAAM-N-2 สแปร์โรว์ก็เริ่มเข้าประจำการในปีพ.ศ. 2499 ซึ่งใช้กับเครื่องบิน F3H-2M ดีมอน และ F7U คัทลาส เมื่อเทียบกับรุ่นปัจจุบันแล้วสแปร์โรว์ 1 มีความเพรียวลมมากกว่าและมีโครงสร้างที่คล้ายกระสุนโดยที่ส่วนปลายนั้นเรียวยาว

สแปร์โรว์ 1 มีขีดจำกัดมากกว่าจะเป็นอาวุธพื้นฐาน ด้วยการนำวิถีที่จำกัดทำให้มันยิงได้แต่ในระยะที่สามารถมองเห็นได้เท่านั้นและทำให้มันไร้ค่าเมื่อต้องจัดการกับเป้าหมายที่เคลื่อนที่ สแปร์โรว์รุ่นนี้มีผลิตออกมาเพียง 2,000 ลูกเท่านั้น

สแปร์โรว์ 2

เมื่อถึงปีพ.ศ. 2493 ดักลาสทำการทดสอบอุปกรณ์ของสแปร์โรว์ด้วยเรดาร์ค้นหา โดยมีชื่อในทีแรกว่าXAAM-N-2A สแปร์โรว์ 2 ตอนหลังก็มีชื่อว่าสแปร์โรว์ 2 ในปีพ.ศ. 2495 มันได้รหัสใหม่ว่าAAM-N-3

เมื่อถึงปี 2498 ดักลาสเสนอการพัฒนาต่อโดยตั้งใจที่ให้มันเป็นอาวุธหลักให้กับ F5D สกายแลนเซอร์และสิบปีต่อมาเรดาร์ที่คล้ายคลึงกันได้ติดตั้งกับAIM-120 แอมแรม อย่างไรก็ตามลำตัวส่วนหน้าที่มีขนาดเล็กและเรดาร์แบบ K-Band AN/APQ-64 มีการทำงานที่จำกัด และมันก็ไม่เคยได้ทำการทดสอบ

โครงการถูกยกเลิกในปีพ.ศ. 2501 และถึงแม้ว่าจะมีการหารือเรื่องที่บริษัทคานาแดร์จะเข้ามาทำงานแทน แต่เมื่อมันถูกยกเลิกงานทุกอย่างก็ถือว่าเป็นการยุติ

สแปร์โรว์ 2ดี

เมื่อสแปร์โรว์ 2 ควบคู่กับระบบการยิงแบบอาร์ว๊เอ-วิคเตอร์ แอสทราที่ถูกเลือกเข้าโครงการเอฟโร แอร์โรว์ หลังจากที่กองทัพเรือสหรัฐฯ ยกเลิกโครงการสแปร์โรว์ 2 เมื่อปีพ.ศ. 2499 งานทั้งหมดก็ยกให้กับคานาแดร์ โครงการแอสทราและสแปร์โรว์ 2 ถูกยกเลิกในปีพ.ศ. 2501 โครงการสแปร์โรว์ 2ดีอดทนจนถึงปีพ.ศ. 2493 เป้าหมายของมันล้มเหลวจนกระทั่งมิสไซล์แอมแรมเปิดตัวในปี พ.ศ. 2523

สแปร์โรว์ เอ็กซ์

รุ่นรองของสแปร์โรว์ 2ดีที่มีหัวรบนิวเคลียร์เหมือนกันคือ MD-2 จีไนแต่ถูกยกเลิก

สแปร์โรว์ 3

ด้วยความเห็นพ้องต้องกันในปี 2494 เรธีออนได้เริ่มทำการพัฒนามิสไซล์ตระกูลสแปร์โรว์แบบกึ่งเรดาร์โดยมีชื่อว่าAAM-N-6 สแปร์โรว์3 อาวุธแรกๆ เหล่านี้ได้เข้าประจำการในกองทัพเรือสหรัฐฯ เมื่อปีพ.ศ. 2501

AAM-N-6 คล้ายคลึงกันกับ -6 แต่ใช้เชื้อเพลิงเหลวให้กับเครื่องยนต์เพื่อให้มันทำงานได้ดีขึ้น มันยังเปลี่ยนเป็นระบบนำวิถีอิเลคทรอนิกส์เพื่อทำให้มันมีประสิทธิภาพด้านความเร็วที่เพิ่มขึ้น -6เอยังได้รับเลือกให้เป็นอาวุธของF-110A สเปกเทอร์ (เอฟ-4 แฟนทอม) เมื่อปีพ.ศ. 2505 โดยมีชื่อเรียกว่าAIM-101 มันได้เข้าสู่การผลิตในปีพ.ศ. 2502 ในที่สุดก็ถูกสร้างขึ้นประมาณ 7,500 ลูก

อีกการพัฒนาหนึ่งคือการกลับไปใช้เชื้อเพลิงแข็งให้กับAAM-N-6บีซึ่งเริ่มผลิตในปีพ.ศ. 2506 มอเตอร์ใหม่นี้เพิ่มระยะทำการขึ้นอย่างมีประสิทธิภาพซึ่งมากขึ้นเป็น 35 กิโลเมตร

ในช่วงปีนี้เองกองทัพเรือและกองทัพอากาศได้ตกลงในการตั้งชื่อของมิสไซล์และสแปร์โรว์ก็กลายมาเป็นซีรี่ยส์AIM-7 สแปร์โรว์ 1 ดั้งเดิมและสแปร์โรว์ 2 ที่ถูกยกเลิกกลายมาเป็นAIM-7AและAIM-7B ถึงกระนั้นทั้งสองแบบก็ถูกนำออกจากคลังแสง -6 และ -6B กลายมาเป็นAIM-7C AIM-7D และAIM-7Eตามลำดับ

AIM-7E จำนวน 25,000 ลูกถูกผลิตขึ้นและถูกใช้อย่างมากในสงครามเวียดนามที่ซึ่งการทำงานของมันนั้นถูกมองว่าน่าผิดหวัง เหตุผลก็มีหลายอย่างทั้งปัญหาในความน่าเชื่อถือ นักบินที่ไม่ได้รับการฝึกเพียงพอ และกฎของการเข้าปะทะที่เข้มงวดซึ่งไม่อนุญาตให้ทำการยิงหากเป้าหมายไม่สามารถมองเห็นได้ด้วยตา อัตราการสังหารของAIM-7อีนั้นต่ำกว่า 10% นักบินรบของสหรัฐฯ ยิงเครื่องบินตก 55 ลำด้วยสแปร์โรว์

ในปีพ.ศ. 2512 รุ่นที่รับการพัฒนาคืออี-2 ถูกนำมาใช้ด้วยปีกแบบใหม่และการเชื่อมต่อแบบใหม่ AIM-7E-2 ถูกคาดว่าจะถูกใช้ในระยะที่สั้นกว่าซึ่งมิสไซล์จะยังคงเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงทำให้มันมีประโยชน์มากกว่าในข้อจำกัดในการปะทะ ถึงกระนั้นอัตราการสังหารของมันก็มีเพียง 13% มันจึงนำไปสู่การยิงแบบที่เดียวสี่นัดเพื่อเพิ่มโอกาสในการสังหาร แนวโน้มที่แย่กว่าก็คือการที่มันจุดชนวนก่อนกำหนด โดยประมาณหนึ่งพันฟุตห่างจากอากาศยานที่ยิงมันออกมา แต่มันยังมีปัญหามากมายที่มีทั้งมอเตอร์ล้มเหลว การบินที่ไม่แน่นอน และปัญหาในการเชื่อมต่อ รุ่น E-3 นั้นมีทั้งการเปลี่ยนการเชื่อมต่อและ E-4 ก็ใช้กับ เอฟ-14 ทอมแคท

รุ่นที่พัฒนาของAIM-7 ถูกพัฒนาในช่วงปีพ.ศ. 2513 ด้วยความพยายามที่จะกำจัดข้อจำกัดของอาวุธ AIM-7Fซึ่งได้เข้าประจำการเมื่อปีพ.ศ. 2519 เป็นจรวดที่มีสองตอนเพื่อเพิ่มพิสัย ระบบอิเลคทรอนิกส์ที่เพิ่มความเชื่อถือ และหัวรบที่ใหญ่ขึ้น แม้ว่ารุ่นนี้จะมีช่องว่างให้กับการพัฒนาทางอังกฤษและอิตาลีได้พัฒนารุ่นที่ดีกว่าของสแปร์โรว์ด้วยการทำงานและระบบอิเลคทรอนิกส์ที่ดีขึ้น

สแปร์โรว์ที่เป็นที่รู้จักมากที่สุดในปัจจุบันคือAIM-7Mซึ่งได้เข้าประจำการเมื่อปีพ.ศ. 2525 และมีจุดเด่นเป็นตัวหาเป้าแบบใหม่ เรดาร์ การควบคุมแบบดิจิทัล การต่อต้านเป้าล่อ และทำงานในระดับต่ำได้ดีขึ้น มันถูกใช้ในสงครามอ่าวที่ซึ่งมันทำคะแนนด้วยการฆ่าแบบอากาศสู่อากาศอย่างมากให้กับกองทัพอากาศสหรัฐฯ อย่างไรก็ตามอัตราการสังหารของมันทั้งหมดแล้วก็น้อยกว่า 40%

AIM-7พีคล้ายคลึงกับรุ่น M แทบจะในทุกๆ ด้านและอยู่ในโครงการสำหรับมิสไซล์ M ซีรี่ยส์ การเปลี่ยนเปลงหลักก็คือซอฟต์แวร์และการทำงานในระดับต่ำที่ดีขึ้น การพัฒนาบล็อก 2 ที่ตามมาในภายหลังได้เพิ่มตัวรับที่ด้านหลังเพื่อรับข้อมูลที่ถูกต้องจากอากาศยานที่ยิงปล่อยมัน มีแผนที่จะพัฒนารุ่น M แต่ในปัจจุบันรุ่นพีถูกใช้เพื่อแทนที่รุ่น M ที่ถูกนำออกจากคลังแสง

รุ่นสุดท้ายของมิสไซล์คือAIM-7อาร์ซึ่งได้เพิ่มตัวหาอินฟราเรด ทุนที่ต่ำลงทำให้มันถูกยกเลิกในปีพ.ศ. 2540

ปัจจุบันสแปร์โรว์กำลังถูกเลิกใช้โดยมีAIM-120 แอมแรมเข้ามาแทนที่ แต่ดูเหมือนว่ามันยังคงถูกใช้ต่อไปอีกหลายปี