ข้ามไปเนื้อหา

อาวุธปล่อยอากาศสู่อากาศ

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
F-22 ของกองทัพอากาศสหรัฐขณะยิง AIM-120 แอมแรม
มิสไซล์อากาศสู่อากาศยุคใหม่ ไอริส-ที ของกองทัพอากาศเยอรมัน
AIM-132 แอสแรม ติดตั้งกับยูโรไฟต์เตอร์ ไทฟูน.

อาวุธปล่อยอากาศสู่อากาศ[1] (air-to-air missile) เป็นมิสไซล์ที่ปล่อยจากอากาศยาน มีจุดมุ่งหมายที่จะทำลายอากาศยานเป้าหมาย ปกติแล้วมิสไซล์อากาศสู่อากาศ จะใช้เครื่องยนต์จรวดเดี่ยวหรือหลายเครื่องยนต์ก็ได้ และใช้เชื้อเพลิงแข็ง แต่บางครั้งอาจใช้เชื้อเพลิงเหลว หรือเครื่องยนต์แรมเจ็ท[2]

โดยทั่วไป มิสไซล์อากาศสู่อากาศสามารถจำแนกออกเป็นสองประเภท ได้แก่ ประเภทพิสัยยิงในระยะสายตา (WVRAAM, ดับบลิวแรม) ประเภทที่สองคืออาวุธปล่อยพิสัยยิงนอกระยะสายตา (BVRAAM, บีวีแรม)

ความเป็นมา

[แก้]

มิสไซล์อากาศสู่อากาศ ถูกพัฒนาขึ้นมาจากจรวดอากาศสู่อากาศไม่นำวิถีในสมัยสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง โดยกองทัพเยอรมันนำจรวดติดตั้งไปกับเครื่องบินปีกสองชั้น ควบคุมการยิงโดยระบบไฟฟ้าในการทำลายบัลลูนตรวจการณ์ของอังกฤษ โดยนักบินกลุ่มแรกที่ใช้คือ อัลเบิร์ต บอล และ เอ เอ็ม วอลเตอร์ส[3] ต่อมาในสมัยสงครามโลกครั้งที่สอง กองทัพเยอรมันได้พยายามพัฒนาอาวุธเพื่อนำมาตอบโต้กับกองกำลังทางอากาศฝ่ายสัมพันธมิตร โดยได้ดัดแปลงจรวด อาร์4เอ็ม เป็นจรวดนำวิถีด้วยเส้นลวดครั้งแรก ในชื่อว่า Ruhrstahl X-4 แต่มิได้ใช้งานจริงในการรบ

หลังสงครามโลกกองทัพอังกฤษได้เปิดตัวจรวดไฟร์แฟลช ในปี 1955 แต่ก็ยังไม่ประสบความสำเร็จเท่าที่ควร ต่อมากองทัพเรือสหรัฐได้ร่วมมือกับกองทัพอากาศสหรัฐพัฒนามิสไซล์นำวิถีขึ้น คือ AIM-4 ฟัลคอน และได้พัฒนามิสไซล์ในรุ่นต่อมา เช่น AIM-7 สแปร์โรว์ และ AIM-9 ไซด์ไวน์เดอร์ ในขณะที่ทางฝั่งโซเวียตได้เปิดตัวมิสไซล์ คาลินินกราด เค-5 ในปี 1957 เช่นกัน

มิสไซล์อากาศสู่อากาศมีการพัฒนาต่อไปอีกมาก จนกลายเป็นอาวุธหลักส่วนหนึ่งของอากาศยานหลากหลายประเภท ต่อมาหลักการของการรบ "ระยะนอกสายตา" ได้กลายมาเป็นหลักการสำคัญในการพัฒนาอาวุธนำวิถีในรุ่นหลัง ล่าสุดมีการพัฒนามิสไซล์นำวิถีตรวจจับความร้อนซึ่งสามารถจับเป้าหมายจากในหลายทิศทาง ไม่เฉพาะด้านหลังอย่างเดียว

มิสไซล์อากาศสู่อากาศโดยทั่วไป

[แก้]
น้ำหนัก
(กิโลกรัม)		 ชื่อ ประเทศผู้ผลิต ช่วงเวลาผลิต
และประจำการ		 หัวรบหนัก ชนิดหัวรบ ระยะยิง ความเร็ว
(มัค)
86 AIM-9 ไซด์ไวน์เดอร์  สหรัฐ 1956- 9.4 kg ระเบิดสะเก็ดระเบิด 18 km 2.5
87.4 IRIS-T  เยอรมนี 2005- 11.4 kg สะเก็ดระเบิดแรงสูง 25 km 3
88 AIM-132 แอสแรม  สหราชอาณาจักร 2002- 10 kg ระเบิด/สะเก็ดระเบิด 18 km 3+
89 R.550 Magic/Magic II  ฝรั่งเศส 1976-1986 (I)
1976- (II)		 12.5 kg ระเบิด/สะเก็ดระเบิด 15 km 2.7
105 R-73  รัสเซีย 1982- 7.4 kg สะเก็ดระเบิด 20–40 km 2.5
112 MICA EM/IR  ฝรั่งเศส 1996- (EM)
2000- (IR)		 12 kg ระเบิด/สะเก็ดระเบิด > 60 km 4
118 Derby  อิสราเอล 1990- 23 kg ระเบิด/สะเก็ดระเบิด 50 km 4
152 AIM-120D แอมแรม  สหรัฐ 2008 18 kg ระเบิด/สะเก็ดระเบิด 210 km 4
152 AIM-120C แอมแรม  สหรัฐ 1996 18 kg ระเบิด/สะเก็ดระเบิด 105 km 4
152 AIM-120B แอมแรม  สหรัฐ 1994- 23 kg ระเบิด/สะเก็ดระเบิด 48 km 4
175 R-77  รัสเซีย 1994- 22 kg ระเบิด/สะเก็ดระเบิด 75 km 3.5
185 Meteor  ยุโรป 2012- ? ระเบิด/สะเก็ดระเบิด 100+ km 4+

อ้างอิง

[แก้]
  1. ↑ สถาบันวิชาการป้องกันประเทศ กระทรวงกลาโหม พจนานุกรมศัพท์ทหาร อังกฤษ-ไทย ฉบับใช้ร่วมสามเหล่าทัพ พ.ศ. 2558 เก็บถาวร 2021-05-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
  2. ↑ Wragg, David W. (1973). A Dictionary of Aviation (first ed.). Osprey. p. 30. ISBN 9780850451634.
  3. ↑ Albert Ball, V. C. Chaz Bowyer. Crecy Publishing, 2002. ISBN 0-947554-89-0, 9780947554897. หน้า 90-91


แหล่งข้อมูลอื่น

[แก้]
เข้าถึงจาก "https://th.wikipedia.org/w/index.php?title=อาวุธปล่อยอากาศสู่อากาศ&oldid=12486830"