พระยาจุฬาราชมนตรี (สิน อหะหมัดจุฬา)

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
พระยาจุฬาราชมนตรี (สิน อหะหมัดจุฬา)
จุฬาราชมนตรี
พระยาจุฬาราชมนตรี (สิน อหะหมัดจุฬา).jpg

ชื่ออื่น มิรซากุลามอุชเซ็น[1]
เชื้อชาติ ไทยเชื้อสายเปอร์เซีย
สมัย พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว-พระบาทสมเด็จพระมงกุฏเกล้าเจ้าอยู่หัว
ข้อมูลส่วนตัว
เกิด พ.ศ. 2391
ไทย กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
เสียชีวิต 10 มิถุนายน พ.ศ. 2453
ไทย กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
บิดา พระยาจุฬาราชมนตรี (นาม)
มารดา คุณหญิงกลิ่น
คู่สมรส คุณหญิงแพ
นางพิน
นางแดง
หมวดหมู่:จุฬาราชมนตรี

พระยาจุฬาราชมนตรี (สิน อหะหมัดจุฬา) เป็นบุตรพระยาจุฬาราชมนตรี (นาม) กับคุณหญิงกลิ่น ธิดาพระยารามัญวงศ์ (มะโดด) เกิดเมื่อ พ.ศ. 2391 บิดานำเข้าถวายตัวเป็นมหาดเล็กตั้งแต่อายุ 18 ปี เข้ารับราชการเป็นมหาดเล็กเวรศักดิ์ มียศเป็นนายฉลองไนยนารถ ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ท่านย้ายมาเป็นขุนนางกรมท่าขวา และได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็นหลวงราชเศรษฐี ระหว่างนี้ก็ศึกษากฎหมายด้วย

ครั้นถึงรชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ท่านได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็นพระราชเศรษฐี และเมื่อบิดาถึงแก่กรรมจึงได้รับแต่งตั้งให้เป็นพระยาจุฬาราชมนตรี เจ้ากรมท่าขวา เมื่อวันที่ 27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2432 นอกจากนั้นยังเป็นผู้พิพากษาศาลคดีต่างประเทศในกระทรวงยุติธรรมอีกตำแหน่งหนึ่ง ท่านเป็นข้าราชการที่สนิทชิดเชิ้อกับรัชกาลที่ 5 เป็นพิเศษ ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์และพานทองเทียบชั้นเจ้าพระยาพานทอง เมื่อท่านเจ็บป่วยก็โปรดเกล้าฯ ให้แพทย์หลวงมาดูแลรักษา

พระยาจุฬาราชมนตรี (สิน) ถึงแก่กรรมเมื่อ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2453 รวมอายุ 65 ปี รัชกาลที่ 5 โปรดให้มีการแห่ศพทางน้ำอย่างสมเกียรติ พระราชทานไม้นิซ่านปักที่หลุมศพของท่านและทรงเป็นประธานในพิธีฝังศพด้วยพระองค์เอง

ครอบครัว[แก้]

พระยาจุฬาราชมนตรี (สิน) สมรสกับคุณหญิงแพ มีบุตร 4 คน คือ

  1. พระยาจุฬาราชมนตรี (สัน อหะหมัดจุฬา)
  2. ป๋ง (ถึงแก่กรรมแต่ยังเยาว์)
  3. เจ้าจอมละม้าย ในรัชกาลที่ 5
  4. ลมุล อหะหมัดจุฬา หัวหน้าพนักงานภูษามาลา

นอกจากนี้ท่านยังมีภรรยาอีก 2 คน คือ นางพิน มีบุตร 1 คน คือ ขุนวรวาที (เล็ก อหะหมัดจุฬา) และนางแดง มีบุตร 6 คน คือ

  1. แม้น อหะหมัดจุฬา
  2. พระจุฬาราชมนตรี (เกษม อหะหมัดจุฬา)
  3. พระราชเศรษฐี (สุทธิ์ อหะหมัดจุฬา)
  4. สายหยุด อหะหมัดจุฬา มหาดเล็กหลวง
  5. หยด อหะหมัดจุฬา
  6. ย้อย อหะหมัดจุฬา


เครื่องราชอิสริยาภรณ์[แก้]

อ้างอิง[แก้]

  • ภัทระ คาน. สุสานประวัติศาสตร์ 3 สมัย ใน มุสลิมมัสยิดต้นสนกับบรรพชนสามสมัย. กทม. จิรรัชการพิมพ์. 2544
  • เอกราช มูเก็ม. จุฬาราชมนตรี ประวัติศาสตร์ผู้นำไทยมุสลิมจากสมัยอยุธยาถึงยุคทักษิณ. กทม. ร่วมด้วยช่วยกัน. 2549
  1. สำนักงานคณะกรรมการกลางอิสลามแห่งประเทศไทย. พระยาจุฬาราชมนตรี (สิน-กุลาฮูเซ็น). เรียกดูเมื่อ 27 มกราคม 2556
  2. ราชกิจจานุเบกษา, พระราชทานเหรียญราชอิศริยาภรณ์, เล่ม ๒๓, ตอน ๒๘, ๗ ตุลาคม ๒๔๔๙, หน้า ๗๑๔
  3. ราชกิจจานุเบกษา, พระราชทานเหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ ๔, เล่ม ๒๑, ตอน ๓๒, ๖ พฤศจิกายน พ.ศ. ๒๔๔๗, หน้า ๕๖๔
  4. ราชกิจจานุเบกษา, พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้าฝ่ายใน, เล่ม ๒๑, ตอน ๓๔, ๒๐ พฤศจิกายน พ.ศ. ๒๔๔๗, หน้า ๖๑๖