พรรคคอมมิวนิสต์ญี่ปุ่น

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
พรรคคอมมิวนิสต์ญี่ปุ่น
日本共産党
Representatives leaderเคจิ โคกูตะ
Councillors leaderโยชิกิ ยามาาชิตะ
ที่ทำการ4-26-7 เซ็นดางายะ ชิบูยะ, 151-8586 ประเทศญี่ปุ่น[1]
หนังสือพิมพ์ชิมบุงอากาฮาตะ
ฝ่ายเยาวชนDemocratic Youth League of Japan
จำนวนสมาชิก  (ปี 2020)270,000[2]
อุดมการณ์
จุดยืนฝ่ายซ้าย[10] ถึงซ้ายจัด[15]
กลุ่มระดับสากลIMCWP
สี     แดง[16]
สภาผู้แทนราษฎร
10 / 465
ราชมนตรีสภา
13 / 245
สมาชิกสภาจังหวัด
139 / 2,614
สมาชิกสภาเทศบาล
2,473 / 30,101
เว็บไซต์
www.jcp.or.jp/english แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ
สัญลักษณ์การเลือกตั้ง
ธงประจำพรรค
การเมืองญี่ปุ่น
รายชื่อพรรคการเมือง
การเลือกตั้ง

พรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศญี่ปุ่น (JCP, ญี่ปุ่น: 日本共産党, Nihon Kyōsan-tō) เป็นพรรคการเมืองในประเทศญี่ปุ่นและพรรคคอมมิวนิสต์และเป็นหนึ่งในพรรคคอมมิวนิสต์ที่ใหญ่ที่สุดที่ไม่ใช่การปกครองฝ่ายคอมมิวนิสต์ในโลก

อ้างอิง[แก้]

  1. 1.0 1.1 "Japanese Communist Party". bloomberg.com. Bloomberg L.P. สืบค้นเมื่อ 25 January 2022. Japanese Communist Party (JCP) operates as a left-wing political party in Japan. The Company conducts membership organization established to promote the interests of a national, State, or local political party or candidate.
  2. [1] (2020). Retrieved 29 January 2021.
  3. Taguchi, Fukuji. 日本大百科全書(ニッポニカ)の解説 [The Nihon Dai Hyakka Zensho: Nipponica 's explanation]. kotobank.jp (ภาษาญี่ปุ่น). The Asahi Shimbun Company. สืบค้นเมื่อ 28 October 2020.[ลิงก์เสีย]
  4. Berton 2000.
  5. "How the Japanese Communist Party Developed its Theory of Scientific Socialism". Japanese Communist Party. สืบค้นเมื่อ 12 June 2019.
  6. 6.0 6.1 "Japanese Communist Party | political party, Japan". Encyclopædia Britannica Online. สืบค้นเมื่อ 11 October 2019.
  7. ""선제공격 능력 갖추자" 日정부 주장에…"시대착오적" 비판". Edaily (ภาษาเกาหลี). 13 November 2021. สืบค้นเมื่อ 3 December 2021. ... 개헌에 반대해 온 진보 성향의 일본공산당은 “적 기지에 대한 공격력을 갖추더라도 상대국의 지하나 이동발사대 등 미사일 위치를 모두 파악하고 파괴하는 것은 불가능하다”며 ... Unknown parameter |trans-quote= ignored (help)
  8. The JCP is on an independent path different from other communist parties, and has traditionally been regarded as a (socially) progressive party in the context of Japanese politics:
  9. "Japan's persistent pacifism (in English)". East Asia Forum. 24 October 2013. สืบค้นเมื่อ 4 January 2014.
  10. [1][6]
  11. Robert J. Pekkanen, Steven R. Reed, Ethan Scheiner, Daniel M. Smith, บ.ก. (2018). Japan Decides 2017: The Japanese General Election. Springer. p. 93. ISBN 9783319764757.CS1 maint: multiple names: editors list (link)
  12. Ronald J Hrebenar, บ.ก. (2019). Japan's New Party System. Routledge. ISBN 9780429721083. This trend erodes the traditional support of the “progressive” parties, especially those—as with the JCP —perceived to be on the extreme Left.
  13. Jou, Willy; Endo, Masahisa, บ.ก. (2016). Generational Gap in Japanese Politics: A Longitudinal Study of Political Attitudes and Behaviour. Palgrave Macmillan. p. 16. ISBN 9781137503428.
  14. "Election campaign, the Japanese way". The Straits Times. 13 June 2017. สืบค้นเมื่อ 16 October 2017. Both the LDP and Kibo no To are in favour of constitutional revision, unlike the new left-leaning Constitutional Democratic Party of Japan and the far-left Japanese Communist Party.
  15. [11][12][13][14]
  16. 日本に定着するか、政党のカラー [Will the colors of political parties settle in Japan?] (ภาษาญี่ปุ่น). Nikkei, Inc. 21 October 2017. สืบค้นเมื่อ 29 May 2020.

บรรณานุกรม[แก้]

หนังสือ[แก้]

บทความวารสาร[แก้]

อ่านเพิ่ม[แก้]

  • Peter Berton and Sam Atherton, "The Japanese Communist Party: Permanent Opposition, but Moral Compass." New York: Routledge, 2018.
  • T.E. Durkee, The Communist Party of Japan, 1919–1932. PhD dissertation. Stanford University, 1953.
  • G.A. Hoston, Marxism and the Crisis of Development in Prewar Japan. Princeton, NJ: Princeton University Press, 1986.
  • Hong M. Kim, Deradicalization of the Japanese Communist Party Under Kenji Miyamoto. Cambridge University Press, 1976.
  • Stephen S. Large, The Romance of Revolution in Japanese Anarchism and Communism during the Taishō Period. Cambridge University Press, 1977.
  • Robert A. Scalapino, The Japanese Communist Movement: 1920–1966. London: Cambridge University Press. 1967.
  • R. Swearingen and P. Langer, Red Flag in Japan: International Communism in Action, 1919–1951. Cambridge, MA: Harvard University Press, 1952.

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]