รัฐปีนัง

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
(เปลี่ยนทางจาก ปีนัง)
ปีนัง
รัฐ
ปูเลาปีนัง ปูเลามูตียารา
(Pulau Pinang Pulau Mutiara)
ธงของปีนัง
ธง
ตราราชการของปีนัง
ตราอาร์ม
สมญา: ไข่มุกแห่งบูรพาทิศ
คำขวัญ: Bersatu dan Setia
(สามัคคีและภักดี)
Let Penang Lead (ไม่เป็นทางการ)[1]
เพลง: อุนตุก์ นกรี กีตา
(เพื่อรัฐของเรา)
   พื้นที่ รัฐปีนัง ใน    ประเทศมาเลเซีย
   พื้นที่ รัฐปีนัง ใน    ประเทศมาเลเซีย
พิกัดภูมิศาสตร์: 5°24′N 100°14′E / 5.400°N 100.233°E / 5.400; 100.233พิกัดภูมิศาสตร์: 5°24′N 100°14′E / 5.400°N 100.233°E / 5.400; 100.233
เมืองหลวง จอร์จทาวน์
การปกครอง
 • ผู้ว่าการรัฐ อับดุล ระห์มัน อับบัส
 • มุขมนตรี ลิ้ม กวนเอง
เนื้อที่[2]
 • ทั้งหมด 1,048 ตร.กม. (405 ตร.ไมล์)
ประชากร (2010)[3]
 • ทั้งหมด 1,520,143 คน
 • ความหนาแน่น 1,500 คน/ตร.กม. (3,800 คน/ตร.ไมล์)
ดัชนีการพัฒนามนุษย์
 • HDI (2010) 0.773 (สูง)
เขตเวลา MST (UTC+8)
รหัสไปรษณีย์ 10xxx–14xxx
รหัสโทรศัพท์ +604
ทะเบียนพาหนะ P
อังกฤษเข้ายึดครอง 11 สิงหาคม พ.ศ. 2329
ญี่ปุ่นเข้ายึดครอง 19 ธันวาคม พ.ศ. 2484
เข้าร่วมสหพันธรัฐมาลายา 31 มกราคม พ.ศ. 2491
รับเอกราชจากสหราชอาณาจักร 31 สิงหาคม พ.ศ. 2500
เว็บไซต์ www.penang.gov.my

ปูเลาปีนัง (มาเลย์: Pulau Pinang) เป็นหนึ่งในสิบสามรัฐที่ประกอบขึ้นเป็นสหพันธรัฐมาเลเซีย เดิมชาวมาเลย์รุ่นแรกเรียกว่า ปูเลาวาซาตู หรือเกาะเดี่ยว ต่อมาพบในแผนที่เดินเรือ เรียกว่า ปูเลาปีนัง หรือเกาะหมาก ต่อมาอังกฤษเรียกว่า เกาะพรินซ์ออฟเวลส์ ในอดีตเคยเป็นตกเป็นเมืองขึ้นของประเทศสยามแต่ได้ยกให้กับประเทศอังกฤษเมื่อรัชกาลที่ 1 เมื่อวันที่ 11 สิงหาคม พ.ศ. 2329 เวลาต่อมาเลเซียได้รับเอกราช จึงเปลี่ยนเป็นปูเลาปีนังอีกครั้ง

ภูมิศาสตร์[แก้]

รัฐปีนังประกอบด้วยพื้นที่ 2 ส่วน ได้แก่ เกาะปีนัง ซึ่งตั้งอยู่ห่างจากแผ่นดินใหญ่ทางชายฝั่งตะวันตกของประเทศ และเป็นที่ตั้งของจอร์จทาวน์ซึ่งเป็นเมืองหลวงของรัฐ และเซเบอรังเปอไร (สมารังไพร) ซึ่งตั้งอยู่บนชายฝั่ง

ประชากร[แก้]

รัฐปีนังเป็นเขตการปกครองเพียงแห่งเดียวของมาเลเซียที่มีประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวจีน โดยมีอัตราส่วนของประชากรเชื้อสายจีนประมาณร้อยละ 41.72 มากกว่าประชากรเชื้อสายมลายูซึ่งมีอัตราส่วนประมาณร้อยละ 41.33[4]

ศาสนา[แก้]

สถิติจำนวนผู้นับถือศาสนาต่างๆ ของรัฐปีนัง ในปี 2010[5]
ศาสนา ร้อยละ
อิสลาม
  
45%
พุทธ
  
36%
ฮินดู
  
9%
คริสต์
  
5%
ศาสนาพื้นบ้านของจีน
  
4.6%
อื่นๆ
  
1%
อศาสนา
  
0.4%

As of 2010 the population of Penang is

This reflects Penang's diverse ethnic and socio-cultural amalgamation. There was also a tiny and little-known community of Jews in Penang, mainly along Jalan Zainal Abidin (formerly Jalan Yahudi or Jewish Street).[8] The last known native Jew died in 2011, rendering the centuries-old Jewish community in Penang effectively extinct.[9][10]

อ้างอิง[แก้]

  1. "Journal of the parliaments of the Commonwealth". Journal of the Parliaments of the Commonwealth (Commonwealth Parliamentary Association, General Council) 34. 1953. 
  2. "Laporan Kiraan Permulaan 2010". Jabatan Perangkaan Malaysia. p. 27. สืบค้นเมื่อ 2011-01-24. 
  3. "Laporan Kiraan Permulaan 2010". Jabatan Perangkaan Malaysia. p. iv. สืบค้นเมื่อ 2011-01-24. 
  4. "Penang Statistics (Quarter 1, 2008)" (PDF). Socio-Economic & Environmental Research Institute. 2008. สืบค้นเมื่อ 2008-07-19. 
  5. "2010 Population and Housing Census of Malaysia". Department of Statistics, Malaysia. สืบค้นเมื่อ 17 June 2012.  p. 13
  6. Drukpa Penang, Druk Tharpa Choling. Drukpa.org.my. Retrieved on 11 August 2011.
  7. "Penang Samye Buddhist Society « Vajrayana Malaysia Centre Directory". Vajrayana Malaysia Centre Directory. สืบค้นเมื่อ 13 September 2014. 
  8. Raimy Ché-Ross (April 2002). A Penang Kaddish: The Jewish Cemetery in Georgetown – A case study of the Jewish Diaspora in Penang (1830s–1970s) (Word Document). The Penang Story – International Conference 2002. สืบค้นเมื่อ 28 June 2008. 
  9. [1][ลิงก์เสีย]
  10. "Archived text of NST news article: "Uncle Mordy laid to rest". New Straits Times, 18 July 2011. Retrieved 5 December 2013". สืบค้นเมื่อ 13 September 2014.