ข้ามไปเนื้อหา

ปีนักษัตร

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
(เปลี่ยนทางจาก นักษัตร)
ปีนักษัตร
จีน生肖
พินอินshēngxiào
การถอดเสียง
ภาษาจีนมาตรฐาน
พินอินshēngxiào
ปอพอมอฟอㄕㄥ ㄒㄧㄠˋ
Gwoyeu Romatzyhshengshiaw
เวด-ไจลส์sheng1-hsiao4
IPA[ʂə́ŋ.ɕjâu]
อู๋
การถอดเป็นอักษรโรมันsen平-siau去
ฮากกา
อักษรโรมันsensiau
กวางตุ้งมาตรฐาน
การถอดเป็นอักษรโรมันแบบเยลsāangchiu
ยฺหวิดเพ็งsaang1 ciu3
IPA[sáːŋ.tsʰīːu]
หมิ่นใต้
ฮกเกี้ยน เป่อ่วยยีsingsiàu
หมิ่นตะวันออก
ฝูโจว BUCsăng-ngá
Alternative Chinese name
จีนตัวย่อ属相
จีนตัวเต็ม屬相
พินอินshǔxiàng
การถอดเสียง
ภาษาจีนมาตรฐาน
พินอินshǔxiàng
ปอพอมอฟอㄕㄨˇ ㄒㄧㄤˋ
Gwoyeu Romatzyhshuushianq
เวด-ไจลส์shu3-hsiang4
IPA[ʂù.ɕjâŋ]
อู๋
การถอดเป็นอักษรโรมันzoh入-sian平
กวางตุ้งมาตรฐาน
การถอดเป็นอักษรโรมันแบบเยลsuhkseung
ยฺหวิดเพ็งsuk6 soeng3
IPA[sòk̚.sœ̄ːŋ]
หมิ่นใต้
ฮกเกี้ยน เป่อ่วยยีsio̍ksiùnn

ปีนักษัตร หรือ นักขัต เป็นรูปแบบการจำแนกประเภทดั้งเดิมตามปฏิทินจีนที่กำหนดสัตว์และคุณลักษณะที่มีชื่อเสียงของมันในแต่ละปีในรอบสิบสองปีวนซ้ำ[1] ในวัฒนธรรมจีนดั้งเดิม ปีนักษัตรเป็นสิ่งสำคัญมากและเป็นผลสะท้อนของปรัชญาและวัฒนธรรมจีน[2] ชาวจีนถือว่าบุคลิกภาพสัมพันธ์กับราศีของตน[3] ปีนักษัตรมีต้นกำเนิดจากจีน และปีนักษัตรรูปแบบอื่น ๆ ยังคงได้รับความนิยมในประเทศแถบเอเชียตะวันออกและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้หลายแห่ง เช่น ญี่ปุ่น,[4] เกาหลีใต้,[5] เวียดนาม,[5] สิงคโปร์, เนปาล, ภูฏาน, กัมพูชา และไทย[6]

สำหรับวันแรกตามปีนักษัตร สองสำนักคิดในดวงจีนระบุวันเริ่มต้นต่างกัน คือ ปีใหม่จีนหรือวันเริ่มต้นใบไม้ผลิ โดยมีหลักฐานทางโบราณคดีพบว่าตั้งแต่ก่อนยุคราชวงศ์ฉิน (221 ปีก่อนค.ศ. – 207 ปีก่อน ค.ศ.) ก็มีปรากฏรูปปีนักษัตรแล้ว โดยใช้สัตว์ประเภทต่าง ๆ เป็นตัวแทนหรือสัญลักษณ์ อันได้แก่[7] ปีชวดคือปีหนู, ปีฉลูคือปีวัว, ปีขาลคือปีเสือ, ปีเถาะคือปีกระต่าย, ปีมะโรงคือปีมังกร, ปีมะเส็งคือปีงู, ปีมะเมียคือปีม้า, ปีมะแมคือปีแพะ, ปีวอกคือปีลิง, ปีระกาคือปีไก่, ปีจอคือปีหมา และ ปีกุนคือปีหมู

สัตว์ประจำปีนักษัตร

[แก้]

ปีนักษัตรจะมีสัตว์ประจำปี อันเป็นความหมายของชื่อปีนั้น ๆ มีดังนี้

ชื่อนักษัตร อักษรจีน อักษรภาคภิภพภาษาจีนกลางภาษาจีนแคะ[8]แคะภาษาเขมรภาษาไทยภาษาบาลีภาษาลาวล้านนา ไทลื้อไทใหญ่เวียดนาม
ชวด 子 (จื่อ/zǐ) สู่ฉู่ชู่ជូតหนูมุสิกໃຈ້ ใจ้ไจ้ ᨧᩱ᩶ᦺᦈᧉ ไจ้เจ้อ-อีTí ตี๊

chuột จวด

ฉลู 丑 (โฉ่ว/chǒu) หนิวแหง่วแหงวឆ្លូវวัวอุสุภ, อุสภເປົ້າ เป้าเป้า ᨸᩮᩢ᩶ᩣᦔᧁᧉ เป้าเป้าSửu สืว trâu เจิว
ขาล 寅 (อิ๋น/yín) หู่ฝู่ฟู่ខាលเสือพยาฆร, พยัฆะ

วยาฆร, พยคฆ

ຍີ່ ยี่ยี ᨿᩦᦍᦲ ยียีDần เสิ่น

hổ โห

เถาะ 卯 (หม่าว/mǎo) ทู่ถู้ถู้ថោះกระต่ายสะสะ, สัศເໝົ້າ เหม้าเหม้า ᩉ᩠ᨾᩮᩢ᩶ᩣᦖᧁᧉ เหม้าเหม้าMạo

หม่าว mèo

แหม่ว

มะโรง 龍/龙 辰 (เฉิน/chén) หลงหลุงหลุง

ลหยุง

រោងงูใหญ่นาค,

สงกา

สีสี ᩈᩦสีสีThìn ถิ่น

rồng หร่ง

มะเส็ง 巳 (ซื่อ/sì) เสอสาสาម្សាញ់งูเล็กสัป,สปปกไส้,ไซ้ไส้ ᩈᩱ᩶ไส้เส้อ-อืTị ติ

rắn รั้น

มะเมีย 馬/马 午 (อู่/wǔ) หม่ามามาមមីม้าดรงค,อัสส,อัสดรสะง้า

ซะง้า

สง้า ᩈ᩠ᨦ᩶᩻ᩣสะงะสีงะNgọ

เหงาะ ngựa

เหงือะ

มะแม 未 (เว่ย/wèi) หยางหยองหยองមមែแพะเอฬกะ,อัชฉะเม็ดเม็ด ᨾᩮᩢ᩠ᨯเม็ดโมดMùi หมู่ย dê เซ
วอก 申 (เซิน/shēn) โหวแห็วแห็วវកลิงมกฎะ,กปิสันสัน ᩈᩢ᩠ᨶแสนสันThân เทิน

khỉ ขี

ระกา 雞/鸡 酉 (โหย่ว/yǒu) จีแก/ไกแกរកាไก่กุกกุฎ, กุกกุฏเฮ้า,เร้าเร้า ᩁᩮᩢ᩶ᩣเล้าเฮ้าDậu เส่อว gà ก่า
จอ 戌 (ซวี/xū) โก่วแกวแก้วหมาโสณ, สุนัขเส็ดเส็ด ᩈᩮᩢ᩠ᨯเส็ดเม็ดTuất ต๊วด chó จ๊อ
กุน 豬/猪 亥 (ฮ่าย/hài) จูจูจูកុរหมูสุกร, วราหไก้,ไก๊ใค้ ᨣᩲ᩶ใก๊เก้อ-อืHợi เห่ย

lợn เหลิ่น

อ้างอิงและเชิงอรรถ

[แก้]
  1. "The Chinese Zodiac". Timothy S. Y. Lam Museum of Anthropology (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2023-12-27.
  2. "Chinese Zodiac | Home". UW Departments Web Server. สืบค้นเมื่อ 2023-12-27.
  3. Gao, Jinlin; Joh, Yoon-kyoung (2019-04-30). "Chinese Zodiac Culture and the Rhetorical Construction of A Shu B, C" (PDF). Lanaguage Research (ภาษาอังกฤษ). 55 (1). Seoul National University: 2. doi:10.30961/lr.2019.55.1.55. ข้อมูลเก่า (PDF)จากแหล่งเดิมเมื่อ ม.ค. 6, 2024.{{cite journal}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  4. Abe, Namiko. "The Twelve Japanese Zodiac Signs". ThoughtCo (ภาษาอังกฤษ). ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-10-14. สืบค้นเมื่อ 2019-07-16.
  5. 1 2 "Chinese Zodiac and Chinese Year Animals". astroica.com. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-03-24. สืบค้นเมื่อ 2019-07-16.
  6. "Animals of the Thai Zodiac and the Twelve Year Cycle". Thaizer (ภาษาอังกฤษแบบบริติช). 2011-09-08. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-08-14. สืบค้นเมื่อ 2019-07-16.
  7. หน้าจุดประกาย 2 วัฒนธรรม, ส่งท้ายปีลิง 'ลิง' ในวัฒนธรรมของชาวจีน โดย ดนุพล ศิริตรานนท์. กรุงเทพธุรกิจปีที่ 30 ฉบับที่ 10345: วันพุธที่ 18 มกราคม พ.ศ. 2560
  8. คำอ่านเป็นภาษาฮากกา (จีนแคะ) สำเนียง ฉิมฮาก(แคะลึก) จาก hakkapeople.com เก็บถาวร 2010-08-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน