ฌ็อง-เดอ-ดีเยอ ซูลต์

จอมพลสูงสุด
ฌ็อง-เดอ-ดีเยอ ซูลต์
ดยุกแห่งดัลเมเชีย
จอมพลสูงสุด ฌ็อง-เดอ-ดีเยอ ซูลต์ ดยุกแห่งดัลเมเชีย
	ซูลต์ในปี 1840
นายกรัฐมนตรีฝรั่งเศส
	ดำรงตำแหน่ง; 29 ตุลาคม 1840 – 18 กันยายน 1847
กษัตริย์	หลุยส์-ฟีลิปที่ 1
ก่อนหน้า	อาดอลฟ์ ตีแยร์
ถัดไป	François Guizot
	ดำรงตำแหน่ง; 12 พฤษภาคม 1839 – 1 มีนาคม 1840
กษัตริย์	หลุยส์-ฟีลิปที่ 1
ก่อนหน้า	Louis-Mathieu Molé
ถัดไป	อาดอลฟ์ ตีแยร์
	ดำรงตำแหน่ง; 11 ตุลาคม 1832 – 18 กรกฎาคม 1834
กษัตริย์	หลุยส์-ฟีลิปที่ 1
ก่อนหน้า	Casimir Périer
ถัดไป	Étienne Maurice Gérard
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการสงคราม
	ดำรงตำแหน่ง; 29 ตุลาคม 1840 – 10 พฤศจิกายน 1845
นายกรัฐมนตรี	ตนเอง
ก่อนหน้า	Amédée Despans-Cubières
ถัดไป	Alexandre Moline de Saint-Yon
	ดำรงตำแหน่ง; 17 พฤศจิกายน 1830 – 18 กรกฎาคม 1834
นายกรัฐมนตรี	Jacques Laffitte; Casimir Périer
ก่อนหน้า	เอเตียน มอริส เฌราร์
ถัดไป	เอเตียน มอริส เฌราร์
	ดำรงตำแหน่ง; 26 พฤศจิกายน 1814 – 11 มีนาคม 1815
นายกรัฐมนตรี	Pierre Louis Jean Casimir de Blacas
ก่อนหน้า	Pierre Dupont de l'Étang
ถัดไป	Henri Clarke
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด	29 มีนาคม ค.ศ. 1769; แซ็งตามางลาบัสตีด ประเทศฝรั่งเศส
เสียชีวิต	26 พฤศจิกายน ค.ศ. 1851 (82 ปี); แซ็งตามางลาบัสตีด จังหวัดตาร์ญ ประเทศฝรั่งเศส
คู่สมรส	Jeanne-Louise-Elisabeth Berg (สมรส 1796; เสียชีวิต 1851)
บุตร	3
วิชาชีพ	นักการทหาร
ลายมือชื่อ
ยศที่ได้รับการแต่งตั้ง
รับใช้	ฝรั่งเศส; ราชอาณาจักรฝรั่งเศส; ฝรั่งเศส; ฝรั่งเศส; ฝรั่งเศส; ฝรั่งเศส;
สังกัด	กองทัพบก
ประจำการ	1785–1815
ยศ	จอมพลแห่งจักรวรรดิ (Maréchal d'Empire); จอมพลสูงสุด (Maréchal général de France)
ผ่านศึก	ดูรายการยุทธ สงครามปฏิวัติฝรั่งเศส สหสัมพันธมิตรครั้งที่หนึ่ง; สหสัมพันธมิตรครั้งที่สอง; ; สงครามนโปเลียน สหสัมพันธมิตรครั้งที่สาม; สหสัมพันธมิตรครั้งที่สี่; สงครามคาบสมุทร; สหสัมพันธมิตรครั้งที่หก; สหสัมพันธมิตรครั้งที่เจ็ด; ;

จอมพลสูงสุด นีกอลา ฌ็อง-เดอ-ดีเยอ ซูลต์ (ฝรั่งเศส: Nicolas Jean-de-Dieu Soult) เป็นนักการทหารและรัฐบุรุษชาวฝรั่งเศส เขาเป็นจอมพลแห่งจักรวรรดิในช่วงสงครามนโปเลียน และต่อมาดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีของฝรั่งเศสถึงสามครั้งในรัชสมัยสมัยพระเจ้าหลุยส์-ฟีลิปที่ 1 ซูลต์ได้รับการกล่าวขานว่าเป็นหนึ่งในผู้บัญชาการทหารที่โดดเด่นที่สุดในสมัยใหม่^[1]

ซูลต์เป็นบุตรของพนักงานจดทะเบียนที่ดินในชนบททางตอนใต้ของฝรั่งเศส เขาสมัครเข้าเป็นทหารในกองทัพหลวงฝรั่งเศสในปี 1785 และก้าวหน้าอย่างรวดเร็วในช่วงการปฏิวัติฝรั่งเศส เขาได้รับการเลื่อนยศเป็นพลโทหลังจากสร้างผลงานโดดเด่นในยุทธการที่ฟลอรูปี 1794 และภายในปี 1799 เขาก็ได้ยศพลเอก เขาทำการรบเสมอกับกองกำลังที่มีจำนวนเท่ากันของจอมพลอะเลคซันดร์ ซูโวรอฟ ที่กลารุสในปี 1799 และในปีเดียวกันนั้นสามารถเอาชนะกองทัพออสเตรียภายใต้การนำของฟรีดริช ฟอน ฮ็อทเซอ ที่แม่น้ำลินท์ เนื่องจากฮ็อทเซอเสียชีวิตตั้งแต่เริ่มการรบ ทำให้กองทัพออสเตรียขาดการจัดระเบียบ

ในปี 1804 นโปเลียนได้แต่งตั้งซูลต์เป็นหนึ่งใน 18 จอมพลแห่งจักรวรรดิชุดแรก ซูลต์มีบทบาทสำคัญในหลายการรณรงค์ของนโปเลียน ที่โดดเด่นที่สุดคือในการรณรงค์ที่อุล์ม (เช่นยุทธการที่เมมมิงเงิน) และในยุทธการที่เอาสเทอร์ลิทซ์ ซึ่งกองพลของเขาได้ทำการบุกโจมตีครั้งตัดสินที่ทำให้ฝรั่งเศสได้รับชัยชนะ ต่อมาเขาได้รับแต่งตั้งเป็นดยุคแห่งดัลเมเชีย ตั้งแต่ปี 1808 เขาทำหน้าที่บัญชาการกองทัพฝรั่งเศสในสงครามคาบสมุทร ในยุทธการที่โกรุนญา ซูลต์ได้ปะทะกับอังกฤษภายใต้นายพลจอห์น มัวร์ และจอห์น โฮป ในระหว่างการโจมตีของซูลต์ ทหารของเขาถูกโอบล้อมโดยทหารราบที่มีจำนวนเหนือกว่าและต้องถอยร่นกลับไปยังตำแหน่งเดิม เช่นเดียวกับทหารอังกฤษ แต่ในท้ายที่สุดเขาก็เป็นผู้ครองสนามรบเนื่องจากการถอยทัพของอังกฤษไปที่เรือ ส่งผลให้สเปนขาดการสนับสนุนจากอังกฤษไปชั่วขณะ ในยุทธการที่อัลบูเอรา เขาได้ต่อสู้จนเสมอกับกองกำลังผสมอังกฤษ-พันธมิตรที่มีจำนวนเหนือกว่าภายใต้การนำของวิลเลียม เบเรสฟอร์ด

แม้ได้รับชัยชนะในช่วงแรกหลายครั้ง เช่น ในยุทธการที่โอกัญญา แต่ในที่สุดซูลต์ก็ถูกแก้เกมและถูกขับไล่ออกจากสเปนโดยกองกำลังพันธมิตรภายใต้การนำของพลโทอาร์เธอร์ เวลสลีย์ (ต่อมาคือดยุกแห่งเวลลิงตัน) ซึ่งมีความเหนือกว่าซูลต์ทั้งในด้านคุณภาพของทหารและเสบียง จากนั้นซูลต์ยังคงต่อสู้อย่างดื้อรั้นกับเวลลิงตันที่ตูลูสในปี 1814 เพียงไม่กี่วันหลังจากการสละราชสมบัติครั้งแรกของนโปเลียน ซูลต์ประกาศตัวเป็นฝ่ายนิยมเจ้าหลังจากการฟื้นฟูราชวงศ์บูร์บง แต่ก็ได้กลับไปร่วมกับนโปเลียนในช่วงสมัยร้อยวัน เขาทำหน้าที่เป็นเสนาธิการทหารของนโปเลียนในยุทธการที่วอเตอร์ลูในปี 1815 ซึ่งนโปเลียนพ่ายแพ้หมดสภาพ ในบทบาทนี้ซูลต์พิสูจน์ให้เห็นว่าเขามีความสามารถน้อยกว่าเมื่อเทียบกับตอนเป็นผู้บัญชาการในสนามรบ

ภายหลังการฟื้นฟูราชวงศ์ครั้งที่สอง ซูลต์ต้องลี้ภัยไปยังเยอรมนี ต่อมาในปี 1819 เขาถูกเรียกตัวกลับฝรั่งเศสและได้รับความไว้วางใจจากราชวงศ์อีกครั้ง และในปี 1830 เขาได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสงครามหลังการปฏิวัติเดือนกรกฎาคม ซูลต์เป็นผู้ดูแลการปฏิรูปกองทัพฝรั่งเศสและเป็นผู้รับผิดชอบในการก่อตั้งกองทหารต่างด้าวฝรั่งเศส ภายใต้รัชสมัยพระเจ้าหลุยส์-ฟิลิปป์ เขาได้ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีฝรั่งเศสถึงสามสมัย คือช่วงปี 1832-1834, ช่วงเกือบหนึ่งปีระหว่างปี 1839-1840 และช่วงปี 1840-1847 ซึ่งในในปี 1847 เขาได้รับยศจอมพลสูงสุดแห่งฝรั่งเศส อย่างไรก็ตาม ซูลต์ประกาศตัวเป็นฝ่ายสาธารณรัฐอีกครั้งหลังจากพระเจ้าหลุยส์-ฟิลิปป์ถูกโค่นล้มในการปฏิวัติฝรั่งเศส ค.ศ. 1848

จอมพลซูลต์ถึงแก่อสัญกรรมในปี 1851 ตลอดเส้นทางอาชีพทหาร ซูลต์ได้สะสมภาพวาดจำนวนมาก ซึ่งหลายภาพได้มาในช่วงเวลาที่เขาอยู่ในสเปน คอลเลกชันดังกล่าวถูกนำออกประมูลกระจัดกระจายไปภายหลังการเสียชีวิตของเขา

ประวัติตอนต้น

ฌ็อง-เดอ-ดีเยอ ซูลต์ เกิดเมื่อวันที่ 29 มีนาคม ค.ศ. 1769 ณ เมืองแซ็งตามางลาบัสตีด (Saint-Amans-la-Bastide) ทางตอนใต้ของฝรั่งเศส ซึ่งเป็นปีเกิดเดียวกับนโปเลียน โบนาปาร์ต และดยุกแห่งเวลลิงตัน บิดาของเขาเป็นนักกฎหมายระดับท้องถิ่น แต่เสียชีวิตลงเมื่อซูลต์อายุได้เพียง 16 ปี การขาดเสาหลักของครอบครัวบีบบังคับให้เขาต้องละทิ้งเส้นทางอาชีพตามรอยบิดา และตัดสินใจสมัครเข้าเป็นพลทหารในกรมทหารราบหลวง (Régiment de Royal-Infanterie) ในปี 1785 เพื่อความอยู่รอดทางเศรษฐกิจ^[2]

สงครามปฏิวัติฝรั่งเศส

การปะทุขึ้นของการปฏิวัติฝรั่งเศสในปี ค.ศ. 1789 คือจุดเปลี่ยนสำคัญที่ทำลายเพดานแก้วของระบอบเก่า (Ancien Régime) ซึ่งเคยจำกัดตำแหน่งนายทหารชั้นสัญญาบัตรไว้เพียงกลุ่มขุนนาง สำหรับซูลต์ผู้มีต้นกำเนิดเป็นสามัญชนและมีตำแหน่งเป็นเพียงนายสิบในช่วงเริ่มต้นการปฏิวัติ โอกาสนี้ทำให้เขาสามารถใช้พรสวรรค์ด้านการทหารอย่างเต็มที่ โดยเขาได้เริ่มต้นสร้างชื่อเสียงในหลายยุทธการของสงครามปฏิวัติฝรั่งเศส ผ่านการปฏิบัติหน้าที่อย่างเข้มงวดและมีระบบ

ซูลต์ได้แสดงให้เห็นถึงความสามารถอันโดดเด่นในการวางแผนยุทธวิธีภายใต้การบัญชาการของแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่หลายท่าน อาทิ นายพลฌ็อง-บาติสต์ ฌูร์ด็อง (Jourdan) และนายพลลาซาร์ โฮช (Hoche) โดยเฉพาะอย่างยิ่งในยุทธการที่ฟลอรู (Fleurus) เมื่อปี 1794 ซึ่งถือเป็นสมรภูมิแจ้งเกิดของเขา ในขณะนั้นซูลต์ทำหน้าที่เป็นเสนาธิการให้กับนายพลฟร็องซัว โฌแซ็ฟ เลอแฟฟวร์ (Lefebvre) เขาแสดงความใจเย็นท่ามกลางความโกลาหล สามารถจัดระเบียบกองพลและวิเคราะห์ภูมิประเทศได้อย่างเฉียบแหลม จนมีส่วนสำคัญที่ทำให้ฝรั่งเศสได้รับชัยชนะเหนือพรรคพ่วง ความดีความชอบในครั้งนี้ส่งผลให้เขาได้รับการเลื่อนยศเป็นพลโท (Général de Brigade) ในเดือนตุลาคม 1794 ด้วยวัยเพียง 25 ปี

ในช่วงปี 1799–1800 ซูลต์เป็นมือขวาของจอมพลอ็องเดร มาเซนา (Masséna) ในการทัพที่สวิตเซอร์แลนด์และอิตาลี โดยเฉพาะในการปิดล้อมเจโนวา ซึ่งเขาได้แสดงความอดทนและการบริหารจัดการทรัพยากรที่มีอยู่อย่างจำกัดภายใต้สภาวะวิกฤต การหล่อหลอมในช่วงทศวรรษแห่งสงครามปฏิวัติทำให้ซูลต์ไม่ได้เป็นเพียงนักรบที่กล้าหาญ แต่ยังเป็น "นักบริหารทางทหาร" ผู้มีความเป็นเลิศ ซึ่งคุณลักษณะนี้เองที่ไปสะดุดตาของนโปเลียน โบนาปาร์ต ในเวลาต่อมา

จักรวรรดิฝรั่งเศส

เมื่อนโปเลียน โบนาปาร์ต ปราบดาภิเษกขึ้นเป็นจักรพรรดิในปี 1804 ซูลต์ได้รับการจารึกชื่อในประวัติศาสตร์ด้วยการเป็นหนึ่งใน 18 จอมพลแห่งจักรวรรดิ (Maréchal d'Empire) ชุดแรกที่ได้รับการแต่งตั้งในวันที่ 19 พฤษภาคม 1804 ในวัยเพียง 35 ปี ซูลต์ได้รับมอบหมายให้บัญชาการ กองทัพน้อยที่ 4 (IV Corps) ณ ค่ายบูโลญ เพื่อเตรียมการรุกรานอังกฤษ เขาใช้เวลาช่วงนี้เคี่ยวเข็ญทหารด้วยระเบียบวินัยที่เข้มงวดและการจัดการด้านพลาธิการที่แม่นยำ จนกองทัพน้อยของเขากลายเป็นหน่วยที่มีประสิทธิภาพสูงสุดในกองทัพใหญ่ (Grande Armée)

บทบาทที่ทำให้ซูลต์กลายเป็นตำนานคือยุทธการที่เอาสเทอร์ลิทซ์ในปี 1805 จักรพรรดินโปเลียนทรงมอบหมายภารกิจที่เป็นหมัดเด็ดของแผนการรบทั้งหมด นั่นคือการบุกยึดที่ราบสูงพราทเซิน (Pratzen) ซึ่งเป็นจุดยุทธศาสตร์ใจกลางที่กองทัพพันธมิตรรัสเซีย-ออสเตรียละทิ้งไปเพื่อหวังเข้าตีปีกขวาของฝรั่งเศส ท่ามกลางหมอกหนาในยามเช้าที่ช่วยพรางตา ซูลต์นำทหารบุกจู่โจมขึ้นสู่ที่ราบสูงอย่างรวดเร็วและเด็ดขาด เมื่อหมอกจางลงและแสงอาทิตย์ส่องถึงพื้น กองทัพข้าศึกก็พบว่าตนเองถูกตัดแบ่งเป็นสองส่วนด้วยกำลังของซูลต์ ชัยชนะครั้งมโหฬารนี้ทำให้นโปเลียนถึงกับตรัสยกย่องเขาต่อหน้าเหล่าทหารว่าเป็น "นักดำเนินกลยุทธที่เก่งกาจที่สุดในยุโรป" (Le premier manoeuvrier de l'Europe)

ความรุ่งโรจน์ของซูลต์ยังคงดำเนินต่อในยุทธการที่เยนา-เอาเออร์ชเต็ทในปี 1806 และการรบที่ไอเลา (Eylau) รวมถึงที่ไฮลส์แบร์ค (Heilsberg) ในปี 1807 ซึ่งเขาได้พิสูจน์ความทรหดในการต้านทานกองทัพรัสเซีย จากความดีความชอบตลอดหลายสมรภูมิ นโปเลียนได้มอบบรรดาศักดิ์ให้เขาเป็น ดยุคแห่งดัลเมเชีย (Duc de Dalmatie) ในปี 1808

สงครามคาบสมุทร

ในปี 1808 ภารกิจของซูลต์ได้เปลี่ยนจากสมรภูมิในยุโรปกลางสู่คาบสมุทรไอบีเรีย ซึ่งกลายเป็นแผลเนื้อร้ายของจักรวรรดิฝรั่งเศส ซูลต์เริ่มต้นด้วยการได้รับมอบหมายให้ติดตามบดขยี้กองทัพอังกฤษที่กำลังถอยร่น นำไปสู่ยุทธการที่โกรุนญา (Battle of Corunna) ในปี 1809 ซึ่งแม้กองทัพอังกฤษภายใต้นายพลจอห์น มัวร์ จะสามารถหนีลงเรือ แต่ซูลต์ก็สามารถยึดครองพื้นที่และสถาปนาอำนาจของฝรั่งเศสในสเปนตอนเหนือและโปรตุเกสได้สำเร็จในช่วงแรก^[3] ซูลต์ได้รับแต่งตั้งเป็นผู้บัญชาการกองทัพในอันดาลูซิอา (Andalusia) ทางตอนใต้ของสเปน ซึ่งเขาได้แสดงทักษะการปกครองที่โดดเด่นควบคู่ไปกับการทหาร จนถูกค่อนขอดว่าพยายามตั้งตนเป็น "กษัตริย์นีกอลา" ในสมรภูมิเขาได้รับชัยชนะอย่างเด็ดขาดที่ยุทธการที่โอกัญญา (Battle of Ocaña) ในปี 1809 ซึ่งเป็นการทำลายกองทัพสเปนลงอย่างย่อยยับ^[4] อย่างไรก็ตาม ความท้าทายที่แท้จริงของเขาคือการเผชิญหน้ากับพลโทอาร์เธอร์ เวลสลีย์ และกองกำลังผสมอังกฤษ-โปรตุเกส ในยุทธการที่อัลบูเอรา (Battle of Albuera) ในปี 1811 ซูลต์ต้องเผชิญกับการรบที่นองเลือดที่สุดครั้งหนึ่งในสงคราม แม้เสมอกันในทางยุทธวิธี แต่เขาต้องสูญเสียกำลังพลมหาศาล

ในช่วงท้ายของสงครามคาบสมุทร เมื่อสถานการณ์ของฝรั่งเศสเริ่มสั่นคลอนจากการถอนทหารไปทำศึกในรัสเซีย ซูลต์ถูกเรียกตัวกลับมาเพื่อกอบกู้สถานการณ์จากการรุกคืบของเวลลิงตัน เขาแสดงความดื้อรั้นและความสามารถในการป้องกันอย่างยอดเยี่ยมในการรบที่เทือกเขาพีเรนีส และสุดท้ายในยุทธการที่ตูลูส (Battle of Toulouse) ปี ค.ศ. 1814 ซึ่งเป็นการรบครั้งสุดท้ายก่อนนโปเลียนจะสละราชสมบัติครั้งแรก แม้ว่าเขาจะสามารถต้านทานการบุกของเวลลิงตันได้อย่างเหนียวแน่น แต่การพ่ายแพ้ในภาพรวมของจักรวรรดิทำให้เขาต้องยอมรับการสงบศึก

สมัยร้อยวัน

ภายหลังการเสด็จกลับจากเกาะเอลบาของนโปเลียนในปี 1815 ซูลต์ตัดสินใจกลับไปรับใช้จักรพรรดิอีกครั้ง แม้ว่าก่อนหน้านั้นเขาจะดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสงครามภายใต้พระเจ้าหลุยส์ที่ 18 ก็ตาม ในการทัพครั้งสุดท้ายนี้ นโปเลียนได้มอบหมายบทบาทที่ท้าทายที่สุดให้แก่ซูลต์ นั่นคือการดำรงตำแหน่งเสนาธิการของกองทัพส่วนเหนือ เพื่อทำหน้าที่แทนจอมพลแบร์ตีเย (Berthier) ผู้ล่วงลับ อย่างไรก็ตาม การเปลี่ยนบทบาทจากผู้บัญชาการสนามรบมาเป็นเสนาธิการกลับกลายเป็นจุดอ่อนสำคัญ ซูลต์ซึ่งคุ้นชินกับการสั่งการด้วยตนเอง ขาดความละเอียดรอบคอบในการจัดการระบบสื่อสารและส่งเอกสารคำสั่งอย่างที่แบร์ตีเยเคยทำ ความผิดพลาดในการส่งสารที่กำกวมและล่าช้าส่งผลให้เกิดความสับสนระหว่างกองกำลังของนโปเลียน จอมพลเนย์ และจอมพลกรูชี ซึ่งถือเป็นปัจจัยสำคัญประการหนึ่งที่นำไปสู่ความหายนะในยุทธการที่วอเตอร์ลู

ในเช้าของหนึ่งวันก่อนยุทธการที่วอเตอร์ลู ซูลต์พยายามใช้ประสบการณ์จากสงครามคาบสมุทรเตือนนโปเลียนว่า "ทหารราบอังกฤษเมื่ออยู่ในชัยภูมิฝ่ายรับคือปีศาจที่ไม่มีวันตาย" แต่จักรพรรดิกลับตอบโต้ด้วยประโยคอันโด่งดังว่า "เพียงเพราะเจ้าเคยถูกเวลลิงตันตีแตก เจ้าเลยคิดว่าเขาเป็นนายพลที่เก่งงั้นหรือ? ข้าบอกเจ้าให้ว่าเวลลิงตันคือนายพลที่ห่วย และทหารอังกฤษก็เป็นทหารเลว" ความล้มเหลวในการประสานงานและการประเมินข้าศึกต่ำเกินไปส่งผลให้กองทัพใหญ่พ่ายแพ้อย่างราบคาบ และจบสิ้นยุคสมัยของนโปเลียน

สมัยราชวงศ์บูร์บง

ภายหลังความพ่ายแพ้ของนโปเลียนในปี 1815 ซูลต์ถูกเนรเทศไปยังเยอรมนีในช่วงการฟื้นฟูราชวงศ์บูร์บงครั้งที่สอง เนื่องจากเขากลับไปรับใช้จักรพรรดิในช่วงสมัยร้อยวัน อย่างไรก็ตาม พรสวรรค์ด้านการบริหารจัดการทำให้เขาได้รับอภัยโทษและเรียกตัวกลับมาในปี 1819 ก่อนจะกลับมาเรืองอำนาจสูงสุดอีกครั้งในรัชสมัยของพระเจ้าหลุยส์-ฟิลิปป์ หลังการปฏิวัติเดือนกรกฎาคมในปี 1830]]

ในยุคนี้ ซูลต์ได้เปลี่ยนบทบาทจากขุนพลในสนามรบสู่การเป็นรัฐบุรุษผู้ทรงอิทธิพล เขาได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสงครามและเป็นผู้ผลักดันการปฏิรูปกองทัพฝรั่งเศสให้ทันสมัย ผลงานที่โดดเด่นและเป็นที่จดจำที่สุดคือการสถาปนา กองทหารต่างด้าวฝรั่งเศสในปี 1831 เพื่อใช้เป็นกองกำลังหลักในการขยายอิทธิพลในแอลจีเรีย นอกจากนี้เขายังดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีถึงสามครั้ง สะท้อนถึงความสามารถในการประคับประคองการเมืองที่ผันผวนของฝรั่งเศสในขณะนั้น

อ้างอิง

↑ Bodart, Gaston (1908). Militär-historisches Kriegs-Lexikon (1618–1905) (ภาษาเยอรมัน). C. W. Stern. p. 790. สืบค้นเมื่อ 11 September 2023.
↑ Chandler, D. G. (1987). Napoleon's Marshals. Weidenfeld & Nicolson. Glover, M. (1974). The Peninsular War 1807-1814: A Concise Military History. Penguin Books.
↑ Esdaile, C. J. (2003). The Peninsular War: A New History. Palgrave Macmillan.
↑ Gates, D. (1986). The Spanish Ulcer: A History of the Peninsular War. W. W. Norton & Co.

ดูเพิ่ม

บทความชีวประวัตินี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล

[1] Bodart, Gaston (1908). Militär-historisches Kriegs-Lexikon (1618–1905) (ภาษาเยอรมัน). C. W. Stern. p. 790. สืบค้นเมื่อ 11 September 2023.

[2] Chandler, D. G. (1987). Napoleon's Marshals. Weidenfeld & Nicolson. Glover, M. (1974). The Peninsular War 1807-1814: A Concise Military History. Penguin Books.

[3] Esdaile, C. J. (2003). The Peninsular War: A New History. Palgrave Macmillan.

[4] Gates, D. (1986). The Spanish Ulcer: A History of the Peninsular War. W. W. Norton & Co.

[1]

[2]

[3]

[4]