ฟร็องซัว โฌแซ็ฟ เลอแฟฟวร์

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
ฟร็องซัว โฌแซ็ฟ เลอแฟฟวร์
25 ตุลาคม ค.ศ. 1755(1755-10-25) – 14 กันยายน ค.ศ. 1820 (64 ปี)
François-Joseph Lefebvre.png
ที่เกิดรูฟัก แคว้นอาลซัส
ที่เสียชีวิตปารีส ประเทศฝรั่งเศส
รับใช้ธงของประเทศฝรั่งเศส ฝรั่งเศส
ชั้นยศจอมพลแห่งฝรั่งเศส
การยุทธ์สงครามปฏิวัติฝรั่งเศส, สงครามนโปเลียน
บำเหน็จดยุกที่ 1 แห่งดันท์ซิช

ฟร็องซัว โฌแซ็ฟ เลอแฟฟวร์ (ฝรั่งเศส: François Joseph Lefebvre) เป็นผู้บัญชาการทหารในช่วงการปฏิวัติฝรั่งเศส และต่อมาได้เป็นจอมพลแห่งจักรวรรดิฝรั่งเศสโดยการแต่งตั้งจากนโปเลียน และได้เป็นดยุกแห่งดันท์ซิช[1]

ประวัติ[แก้]

เลอแฟฟวร์เกิดในเมืองชนบทรูฟักในแคว้นอาลซัส มีบิดาเป็นทหารม้าฮุซาร์ เขาเข้ารับราชการทหารในกองทัพหลวงฝรั่งเศสขณะมีอายุ 17 ปี ต่อมาใน ค.ศ. 1789 เขาในยศสิบเอกได้เข้าร่วมในการปฏิวัติฝรั่งเศส,[1] ใน ค.ศ. 1793 ได้รับการเลื่อนยศเป็นพลจัตวา, ใน ค.ศ. 1794 เขาเข้าร่วมยุทธการที่เฟลอรุส (Fleurus),[1] ใน ค.ศ. 1797 ได้ขึ้นบัญชาการกองทัพซ็องเบรเมิซ (Armée de Sambre-et-Meuse), ใน ค.ศ. 1799 ได้บัญชาการกองหน้าของกองทัพดานูบในบัญชาของนายพลฌ็อง-บาติสต์ ฌูร์ด็อง ปลายปีเดียวกันเขาได้บัญชาการกองทหารในกรุงปารีสและเข้าร่วมแผนรัฐประหารของนายพลนโปเลียน[1] ภายหลังการรัฐประหาร นโปเลียนตั้งเขาเป็นวุฒิสมาชิก[1]

ใน ค.ศ. 1804 เมื่อนโปเลียนสถาปนาตนเป็นจักรพรรดิฝรั่งเศส นโปเลียนได้อวยยศเลอแฟฟวร์เป็นจอมพลแห่งจักรวรรดิ[2] ต่อมาใน ค.ศ. 1805 จอมพลเลอแฟฟวร์ได้บัญชาการปฏิบัติการในเยอรมนี, ใน ค.ศ. 1806 เขาเข้าร่วมในยุทธการที่เยนา-เอาเออร์ชเต็ท (Jena-Auerstedt) และได้เป็นผู้บัญชาการกรมทหารมหาดเล็กรักษาพระองค์, ใน ค.ศ. 1807 เขาได้บัญชาการกองพล 10 และได้รับชัยชนะในยุทธการที่ดันท์ซิช และได้รับการปูนบำเหน็จเป็นดยุกแห่งดันท์ซิช (Duc de Dantzig)[1]

จอมพลเลอแฟฟวร์รับใช้นโปเลียนไปจนกระทั่งนโปเลียนพ่ายแพ้อย่างหมดท่าในสงครามสหสัมพันธมิตรครั้งที่หกใน ค.ศ. 1814 หลังจากนั้นเขาลงมติในวุฒิสภาเพื่อสนับสนุนการฟื้นฟูราชวงศ์บูร์บง และได้รับแต่งตั้งเป็นขุนนางฝรั่งเศสโดยพระเจ้าหลุยส์ที่ 18 อย่างไรก็ตาม เมื่อนโปเลียนหลบหนีจากเกาะเอลบาใน ค.ศ. 1815 เขาหันไปสมคบอดีตเจ้านายเก่าอีกครั้งในช่วงสมัยร้อยวัน ซึ่งจบลงด้วยความพ่ายแพ้ของนโปเลียน เลอแฟฟวร์ถูกถอดยศขุนนางแต่ไม่ได้ถูกถอดยศจอมพล ต่อมาใน ค.ศ. 1819 พระเจ้าหลุยส์ที่ 18 พระราชทานคืนยศขุนนางแก่เขา จอมพลเลอแฟฟวร์ถึงแก่อสัญกรรมใน ค.ศ. 1820 ในกรุงปารีส

อ้างอิง[แก้]

  1. 1.0 1.1 1.2 1.3 1.4 1.5 Francis Joseph Lefebvre, Alvin K. Benson, Magill's Guide to Military History, Vol. 3, ed. John Powell, (Salem Press, Inc., 2001), 883.
  2. R. P. Dunn-Pattison, Napoleon's Marshals, (Empiricus books, 1909), viii.