จักรพรรดิเจียจิ้ง

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
จักรพรรดิหมิงซื่อจง
จักรพรรดิจีน
Portrait assis de l'empereur Jiajing.jpg
จักรพรรดิพระองค์ที่ 12 แห่ง ราชวงศ์หมิง
ครองราชย์27 พฤษภาคม พ.ศ. 2064 - 23 มกราคม พ.ศ. 2110
(45 ปี 241 วัน)
ก่อนหน้าจักรพรรดิเจิ้งเต๋อ
ถัดไปจักรพรรดิหลงชิ่ง
จักรพรรดินีจักรพรรดินีเซี่ยวเจี๋ยซู่
จางชีเจี่ย (จักรพรรดินีจาง) ถูกปลด
จักรพรรดินีเซียวเลี่ย
พระสนมเอกหรงซู่คัง (จักรพรรดินีเสี่ยวเค่อ)
พระราชบุตร
ดูรายพระนาม
  • รัชทายาทอ้ายจง (จูไจ้จี)
    รัชทายาทจ้วงจิง (จูไจ้หยวน)
    จักรพรรดิหมิงมู่จง (จูไจ้ชี่)
    อ๋องจิ่งกง (จูไจ้เจิ้น)
    อ๋องยิ่งช่าง (จูไจ้หลู่)
    อ๋องชีหวย
    อ๋องจีอ้าย (จูไจ้ไคว้)
    อ๋องจุนซื่อ
    เจ้าหญิงฉางอัน (จูโช่วยิง)
    เจ้าหญิงซื่อโหรว (จูฟู่เหยี่ยน)
    เจ้าหญิงหนิงอัน (จูลู่เจิง)
    เจ้าหญิงกุ้ยซาน (จูหรุยหรง)
    เจ้าหญิงเจียชาน (จูซู่เจิน)
พระนามเต็ม
แซ่: จู Zhū (朱)
ชื่อแรก: โฮวโชง Houcong (厚熜)
รัชศก
เจียจิ้ง (嘉靖) 28 มกราคม พ.ศ. 2065 - 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2110
พระนามหลังสิ้น
จักรพรรดิชีเทียน หลู่เต้า ยิ่งยวี เซิ้งเซิน เซียนเหวิน กวางหวู หงเหริน ต้าเสี้ยวซู่
欽天履道英毅聖神宣文廣武洪仁大孝肅皇帝
วัดประจำรัชกาล
หมิงซื่อจง
明世宗
ราชวงศ์ราชสกุลจู
ราชวงศ์ราชวงศ์หมิง
พระราชบิดาอ๋องซิง (จู โหยวหยวน)
興王 (朱祐杬)
(องค์ชาย 4 ในจักรพรรดิเฉิงฮว่า)
พระราชมารดาจักรพรรดินีชีเซี่ยวเซียน (ซิงเซียนหวางเฟย)
ประสูติ16 กันยายน พ.ศ. 2050
อันลู่โจว (มณฑลหูเป่ย์), ราชวงศ์หมิง
สวรรคต23 มกราคม พ.ศ. 2110 (59 พรรษา)
พระตำหนักเฉียนชิง พระราชวังต้องห้าม, ปักกิ่ง, ราชวงศ์หมิง
ฝังพระศพหย่งหลิง (永陵), สุสานหลวงราชวงศ์หมิง, ปักกิ่ง

จักรพรรดิหมิงเจียจิ้ง (จีน: 嘉靖帝; พินอิน: jiājìng dì) มีพระปรมาภิไธยว่า จักรพรรดิหมิงซื่อจง (จีน: 明世宗; พินอิน: míng shìzōng) (16 กันยายน พ.ศ. 2050 - 23 มกราคม พ.ศ. 2110) เป็นพระราชภาดา[1] ในจักรพรรดิเจิ้งเต๋อเพราะพระบิดาของพระองค์กับจักรพรรดิหงจื้อที่เป็นพระราชบิดาของจักรพรรดิเจิ้งเต๋อเป็นพระเชษฐาและพระอนุชาร่วมพระราชบิดาเดียวกัน เมื่อจักรพรรดิเจิ้งเต๋อสวรรคตลงในปี ค.ศ. 1521องค์ชายจูหูคง ชันษา 14 พรรษาจึงขึ้นครองราชย์เป็น "จักรพรรดิเจียจิ้ง"

ตลอดรัชกาลของพระองค์ เป็นยุคแห่งความเจริญด้านศิลปะและศาสนา ทรงเน้นเรื่องศิลปะโดยเฉพาะเครื่องลายคราม และเรื่องศาสนาโดยเฉพาะลัทธิเต๋า โดยโปรดให้สร้างวิหารแห่งพระอาทิตย์ (日坛) ขึ้นทางทิศตะวันออกของปักกิ่ง วิหารแห่งพระจันทร์ (月坛) ขึ้นทางทิศตะวันตก และวิหารแห่งโลก (地坛) ขึ้นทางทิศเหนือ และโปรดให้ทำการต่อเติมหอสักการะแผ่นดินและฟ้า (เทียนตี้ถัน) และให้เปลี่ยนชื่อเป็น "หอสักการะฟ้า" (เทียนถัน) แต่ทรงหลงงมงายอยู่กับพิธีกรรมและเรื่องราวทางไสยศาสตร์มาก จนในช่วงต้นรัชกาลพระองค์แทบไม่ทำอะไร นอกจากเฝ้าอยู่กับการสักการะดวงวิญญาณพระราชบิดา และพระราชมารดา จึงเปิดโอกาสให้พวกหมอผี นักหลอกลวงเข้ามาหาผลประโยชน์จนถึงเข้ามามีบทบาทในการบริหารบ้านเมือง[2]

ในรัชกาลของพระองค์ มีมหาเสนาบดีอยู่ 2 คน คือ เหยียน ซง และเซี่ย หยุน ทั้ง 2 คนนี้แย่งชิงอำนาจกัน เป็นเซี่ย หยุน ที่ได้ครองอำนาจต่อจากเหยียน ซง ที่ทำบ้านเมืองตกต่ำ และพระองค์ไม่ทรงโปรด ต่อมาเกิดแผ่นดินไหวครั้งที่รุนแรงที่สุดที่มณฑลส่านซี ในปี ค.ศ. 1556 ตรงกับปีที่ 35 ในรัชกาล มีผู้เสียชีวิตกว่า 800,000 คน ทั้งยังเกิดวาตภัยที่ปักกิ่ง และไฟไหม้ที่พระราชวังต้องห้าม เป็นเหตุให้ฮองเฮาสิ้นพระชนม์ พระองค์พิโรธถอดเซี่ย หยุน ออกจากตำแหน่ง และสั่งประหารชีวิต จึงเป็นเหยียน ชง ที่กลับมามีอำนาจอีกครั้ง[2]

จักรพรรดิเจียจิ้งสวรรคตในปี ค.ศ. 1567 ขณะพระชนม์ได้ 60 พรรษา ทรงครองราชย์นานถึง 45 ปี ยาวนานเป็นอันดับสองของราชวงศ์หมิง องค์ชายจูไฉ่หู พระราชโอรสจึงขึ้นครองราชย์เป็น จักรพรรดิหลงชิ่ง

พระบรมวงศานุวงศ์[แก้]

  • พระราชบิดา
  • พระราชมารดา
  • พระอัครมเหสี
    • จักรพรรดินีเสี่ยวเจียซู สกุลเฉิน
    • จักรพรรดินีเสี่ยวเลี่ย สกุลฟาง
  • พระมเหสีและพระสนม
    • จวงซุ่นหวงกุ้ยเฟย สกุลเฉิน
    • ตวนเหอหวงกุ้ยเฟย สกุลหวัง
    • หรงอันหวงกุ้ยเฟย สกุลเยวี่ยน
    • ฮุ่ยเฟย สกุลหวัง

ดูเพิ่ม[แก้]

อ้างอิง[แก้]

  1. ราชาศัพท์:ลูกพี่ลูกน้อง ว่า พระราชภาดา, พระราชภราดร
  2. 2.0 2.1 "นายกคาถาเขียว". ไทยรัฐ. 3 June 2016. สืบค้นเมื่อ 3 June 2016.
ก่อนหน้า จักรพรรดิเจียจิ้ง ถัดไป
จักรพรรดิเจิ้งเต๋อ 2leftarrow.png จักรพรรดิจีน
(ค.ศ. 1521–1567)
2rightarrow.png จักรพรรดิหลงชิ่ง