แบคแลช (2007)

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
แบคแลช (2007)
Backlash (2007)
โปสเตอร์หรือสัญลักษณ์ของ แบคแลช (2007).
Promotional poster featuring Edge
เพลงประจำ "There and Back Again" โดย Daughtry feat. Brent Smith[1]
ข้อมูล
สมาคม เวิลด์เรสต์ลิงเอ็นเตอร์เทนเมนต์
ค่าย รอว์
สแมคดาวน์!
อีซีดับเบิลยู
วันที่ 29 เมษายน ค.ศ. 2007
ผู้ชม 14,500 คน[2]
สถานที่ ฟิลิบ อารีน่า
เมือง แอตแลนตา, รัฐจอร์เจีย
ลำดับเหตุการณ์เพย์-เพอร์-วิว
เรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 23 แบคแลช (2007) จัดจ์เมนท์เดย์ (2007)
ลำดับเหตุการณ์แบคแลช
แบคแลช (2006) แบคแลช (2007) แบคแลช (2008)

แบคแลช (2007) (อังกฤษ:Backlash (2007))) เป็นรายการเพย์-เพอร์-วิวมวยปล้ำอาชีพของ เวิลด์เรสต์ลิงเอ็นเตอร์เทนเมนต์ (WWE) จัดเมื่อวันที่ 29 เมษายน ค.ศ. 2007 ณ สนามฟิลิบ อารีน่า ในเมืองแอตแลนตา, รัฐจอร์เจีย ซึ่งเป็นรายการในลำดับรายการแบคแลช ครั้งที่ 9 และจัดหลังจากศึกเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 23 โดยแสดงนักมวยปล้ำจากรอว์, สแมคดาวน์ และ อีซีดับเบิลยู[3][4] ในรายการนี้มีการแข่งขันปล้ำกัน 6 รายการด้วยกัน

เบื้องหลัง/ก่อนถึงศึกแบคแลช[แก้]

บ๊อบบี แลชลี จะต้องเจอกับทีมแม็กแมเฮินในการชิงแชมป์โลก ECW
ผู้ร่วมดำเนินรายการ[5]
หน้าที่: ชื่อ:
ผู้บรรยายในสนาม จิม รอสส์ (รอว์)
เจอร์รี ลอว์เลอร์ (รอว์)
ไมเคิล โคล (สแมคดาวน์!)
จอห์น "แบรดชอว์" เลย์ฟิลด์ (สแมคดาวน์!)
โจอี สไตลส์ (อีซีดับเบิลยู)
แทซซ์ (อีซีดับเบิลยู)
ผู้สัมภาษณ์ตัวนักมวยปล้ำ ทอดด์ กริแชม
มาเรีย กาเนลลิส
ผู้ประกาศตัวนักมวยปล้ำ จัสติน โรเบิร์ต
โทนี ชีเมล
กรรมการ ชาด แพทตัน
จิม คอร์เดราส
มิกกี้ เฮนสัน
มาร์ตี้ อีเลียส
แจ๊ก ดัน
ไมค์ คิโอดา
สก็อตต์ อาร์มสตรอง

เรื่องราวการชิงแชมป์โลก WWE ระหว่าง จอห์น ซีนา ,เอดจ์, แรนดี ออร์ตัน และ ชอว์น ไมเคิลส์[แก้]

ในศึก รอยัลรัมเบิล (2007) ชอว์น ไมเคิลส์ ได้เป็น 2 คนสุดท้ายในแมทช์รอยัลรัมเบิล ซึ่งกำลังจะจับเหวี่ยงดิอันเดอร์เทเกอร์ตกเวที แต่กลับเป็นชอว์น ไมเคิลส์ โดย ดิอันเดอร์เทเกอร์เหวี่ยงตกเวทีเป็นคนสุดท้าย ทำให้ดิอันเดอร์เทเกอร์ เป็นผู้ชนะในรอยัลรัมเบิลประจำปี 2007[6][7] ต่อมาในศึกรอว์ (5 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2007) ชอว์น ไมเคิลส์ ได้กลายเป็นผู้ท่าชิงแชมป์โลก WWE อันดับ 1 ในศึก เรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 23 โดยเอาชนะแมทช์การปล้ำสามเส้า ได้แก่ เอดจ์ และแรนดี ออร์ตัน[8] ต่อมาในศึกเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 23 จอห์น ซีนา สามารถป้องกันชนะ ชอว์น ไมเคิลส์ ในการชิงแชมป์โลก WWE ได้สำเร็จด้วยท่าสับมิสชั่น STFU[9] ต่อมาในศึกรอว์ (9 เมษายน ค.ศ. 2007) ในแมทช์การปล้ำหาผู้ท่าชิงแชมป์โลก WWE อันดับ 1 ระหว่าง ชอว์น ไมเคิลส์ กับ แรนดี ออร์ตัน แต่ปรากฏว่าเสมอกัน เนื่องจากไหล่ของทั้งคู่ติดพื้นและกรรมการนับ 3 ต่อมาในคืนเดียวกัน เอดจ์ ได้ออกมาพูดในรายการตัวเอง The Cutting Edge โดยมาขอร้องผู้จัดการทั่วไปของรอว์โจนาธาน โค้ชแมน ให้เอดจ์ เป็นชิงแชมป์โลก WWE แต่แรนดี ออร์ตัน มาขัดขวาง รวมถึงชอว์น ไมเคิลส์ ต่อมาผู้จัดการทั่วไปของรอว์โจนาธาน โค้ชแมน กำลังออกมาพูดบอกผู้ท่าชิงแชมป์โลก WWE อันดับ 1 มิค โฟลีย์ ได้พา ไมเคิลส์ เพน่า ผู้จัดการทั่วไปของรอว์เฉพาะคืนเดียว และได้ประกาศให้ จอห์น ซีนา ,เอดจ์, แรนดี ออร์ตัน และ ชอว์น ไมเคิลส์ เจอกันในแมทช์การปล้ำสี่เส้า เพื่อชิงแชมป์โลก WWE ในศึกแบคแลช[10]

เรื่องราวการชิงแชมป์โลกเฮฟวีเวท ระหว่าง ดิอันเดอร์เทเกอร์ กับ บาทิสตา[แก้]

ในศึก รอยัลรัมเบิล (2007) ดิอันเดอร์เทเกอร์ เป็นผู้ชนะในรอยัลรัมเบิลประจำปี 2007[6] ต่อมาในศึกรอว์ (5 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2007) ดิอันเดอร์เทเกอร์ได้เลือกแชมป์โลกเฮฟวีเวท บาทิสตา ในการชิงแชมป์โลกเฮฟวีเวทในศึก เรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 23[8] ต่อมาในศึกเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 23 ดิอันเดอร์เทเกอร์ สามารถเอาชนะ บาทิสตา ในการชิงแชมป์โลกเฮฟวีเวท และทำสถิติในเรสเซิลเมเนีย 15-0[11][12][13] ต่อมาในศึกสแมคดาวน์! ผู้จัดการทั่วไปของสแมคดาวน์! ทีโอดอร์ ลอง ได้จัดแมทช์การปล้ำลาสท์แมนสแตนด์ดิ้ง ในการชิงแชมป์โลกเฮฟวีเวท ในศึกแบคแลช[14]

เรื่องราวการชิงแชมป์โลก ECW ระหว่าง ทีมแม็กแมเฮิน (อูมาก้า, วินซ์ แม็กแมเฮิน, และ เชน แม็กแมเฮิน) และ บ๊อบบี แลชลี[แก้]

ในศึกรอว์ (26 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2007) Donald Trump ได้เลือกนักมวยปล้ำบ๊อบบี แลชลี ในการเจอกับนักมวยปล้ำของ วินซ์ แม็กแมเฮิน คือ อูมาก้า ในแมทช์การปล้ำนักมวยปล้ำของใครแพ้ คนนั้นจะต้องโดนโกนผม[15] ต่อมาในศึกเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 23 นักมวยปล้ำของ Donald Trump คือ บ๊อบบี แลชลี ได้เอาชนะ นักมวยปล้ำของ วินซ์ แม็กแมเฮิน คือ อูมาก้า ทำให้วินซ์ แม็กแมเฮิน ต้องโดนโกนผม[16] ต่อมาในศึกรอว์ (9 เมษายน ค.ศ. 2007) เชน แม็กแมเฮิน ได้เจอกับ บ๊อบบี แลชลี ในการชิงแชมป์โลก ECW โดยมีผมของเชน แม็กแมเฮินเป็นเดิมพัน ปรากฏว่าเชน แม็กแมเฮินได้ทำฟาล์ว และ อูมาก้ากับ วินซ์ แม็กแมเฮิน ออกมารุม บ๊อบบี แลชลี และได้ประกาศว่า ทีมแม็กแมเฮิน (อูมาก้า, วินซ์ แม็กแมเฮิน, และ เชน แม็กแมเฮิน) เจอกับ บ๊อบบี แลชลี ในการชิงแชมป์โลก ECW ในแมทช์การปล้ำ 3 รุม 1 ในศึกแบคแลช[10]

ผลการปล้ำ/แมทช์การปล้ำ[แก้]

# แมทช์การปล้ำ กำหนดการปล้ำ เวลา
ก่อนรายการ คาร์ลิโต้ ชนะ จอห์นนี่ ไนโตร[17] แมทช์การปล้ำเดี่ยว 06:21
1 เดอะ ฮาร์ดี (แมทท์ และ เจฟฟ์) (c) ชนะ แลนซ์ เคด และ เทรเวอร์ เมอร์ด็อก[17][18] แมทช์การปล้ำแทกทีม เพื่อชิงแชมป์World Tag Team Championship 15:18
2 เมลิน่า (c) ชนะ มิกกี้ เจมส์[17][19] แมทช์การปล้ำเดี่ยว เพื่อชิงแชมป์WWE Women's Championship 09:02
3 คริส เบนวา (c) ชนะ มอนเทล วอนเทเวียส พอร์เตอร์[17][20] แมทช์การปล้ำเดี่ยว เพื่อชิงแชมป์WWE United States Championship 13:10
4 ทีมแม็กแมเฮิน (อูมาก้า, วินซ์ แม็กแมเฮิน, และ เชน แม็กแมเฮิน) ชนะ บ๊อบบี แลชลี (c)[21][17] แมทช์การปล้ำ 3 รุม 1 เพื่อชิงแชมป์ECW World Championship 15:45
5 ดิอันเดอร์เทเกอร์ (c) เสมอกับ บาทิสตา[22][17] แมทช์การปล้ำลาสท์แมนสแตนด์ดิ้ง เพื่อชิงแชมป์World Heavyweight Championship 20:23
6 จอห์น ซีนา (c) ชนะ เอดจ์, แรนดี ออร์ตัน และ ชอว์น ไมเคิลส์[23][17] แมทช์การปล้ำสี่เส้า เพื่อชิงแชมป์WWE Championship 19:21
(c) – หมายความว่ายังเป็นแชมป์อยู่ในขณะนั้น

ดูเพิ่ม[แก้]

อ้างอิง[แก้]

  1. DiFino, Lennie (2007-05-17). "Daughtry brings it to Backlash". WWE. สืบค้นเมื่อ 2007-11-19. 
  2. "Backlash 2007 results". Pro Wrestling History. สืบค้นเมื่อ 2008-03-29. 
  3. "WWE Pay-Per-Views To Follow WrestleMania Formula". WWE. 2007-03-14. สืบค้นเมื่อ 2007-11-19. 
  4. Elliott, Brian (2007-04-29). "No filler makes for a consistent Backlash". SLAM! Sports. สืบค้นเมื่อ 2007-11-19. 
  5. "Backlash 2007 results". CompleteWWE.com. สืบค้นเมื่อ 2009-08-11. 
  6. 6.0 6.1 Dee, Louie (2007-01-28). "A Phenom-enal Rumble". WWE. สืบค้นเมื่อ 2007-11-16. 
  7. "Royal Rumble 2007 results". WWE. 2007-01-28. สืบค้นเมื่อ 2007-11-16. 
  8. 8.0 8.1 Hoffman, Brett (2007-02-05). "Tickets punched for WrestleMania". WWE. สืบค้นเมื่อ 2007-11-16. 
  9. Dee, Louie (2007-04-01). "Detroit, Champ City". WWE. สืบค้นเมื่อ 2007-11-16. 
  10. 10.0 10.1 Starr, Noah (2007-10-28). "Redemption". WWE. สืบค้นเมื่อ 2007-11-16. 
  11. Hunt, Jen (2007-04-01). "The Streak lives on for the Deadman". WWE. สืบค้นเมื่อ 2007-11-16. 
  12. "Undertaker's first World Heavyweight Championship reign". WWE. สืบค้นเมื่อ 2007-11-16. 
  13. "Undertaker's WrestleMania Legacy". WWE. สืบค้นเมื่อ 2007-11-16. 
  14. Difino, Lennie (2007-04-13). "Polar opposites". WWE. สืบค้นเมื่อ 2007-11-16. 
  15. Starr, Noah (2007-02-26). "Billionaire's brawlers". WWE. สืบค้นเมื่อ 2007-11-16. 
  16. Tello, Craig (2007-04-01). "The 'mane' event". WWE. สืบค้นเมื่อ 2007-11-16. 
  17. 17.0 17.1 17.2 17.3 17.4 17.5 17.6 "Backlash 2007 results". Online World of Wrestling. สืบค้นเมื่อ 2007-11-16. 
  18. Rote, Andrew (2007-04-29). "The Hardys survive". WWE. สืบค้นเมื่อ 2007-11-16. 
  19. Starr, Noah (2007-04-29). "Melina on top". WWE. สืบค้นเมื่อ 2007-11-16. 
  20. Difino, Lennie (2007-04-29). "Rabid resiliency". WWE. สืบค้นเมื่อ 2007-11-17. 
  21. Robinson, Bryan (2007-04-29). "Hell freezes over in ECW". WWE. สืบค้นเมื่อ 2007-11-16. 
  22. DiFino, Lennie (2007-04-29). "Stand aside". WWE. สืบค้นเมื่อ 2007-11-16. 
  23. Dee, Louie (2007-04-29). "Survive and conquer". WWE. สืบค้นเมื่อ 2007-11-16. 

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]