ภาษาลัวะ

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ภาษาลัวะ
พูดใน: ไทย ลาว
จำนวนผู้พูด: 26,193 คน
ตระกูลภาษา: ออสโตร-เอเชียติก
 ภาษากลุ่มมอญ-เขมร
  ภาษากลุ่มขมุ
   ภาษาลัวะ
รหัสภาษา
ISO 639-1: ไม่มี
ISO 639-2:
ISO 639-3: mlf
สารานุกรมภาษา ส่วนหนึ่งของสารานุกรมภาษา

ภาษาลัวะหรือภาษามัล ภาษาไพร ภาษาถิ่น ภาษาปรัย มีผู้พูดทั้งหมด 26,193 คน เป็นภาษาในตระกูลออสโตรเอเชียติก กลุ่มมอญ-เขมร สาขาขมุ ผู้พูดภาษานี้ในประเทศไทยอพยพมาจากประเทศลาว ในไทยพบ 3,000 - 4,000 คน (พ.ศ. 2525) อยู่ทางตะวันออกของอำเภอปัวและอำเภอเชียงคำ จังหวัดน่าน ใกล้กับชายแดนลาว อยู่ในลาว 23,193 คน (พ.ศ. 2538) ในไซยะบุลีทางตะวันตกของแม่น้ำโขง มีสำเนียงต่างๆมากมาย ผู้พูดภาษาลัวะในไทยมีคำยืมจากภาษาไทยที่นำไปใช้แทนคำดั้งเดิมในภาษาลัวะมาก ไม่สามารถเข้าใจกันได้กับภาษาไพ

อ้างอิง [แก้]

  • สุริยา รัตนกุล. นานาภาษาในเอเชียอาคเนย์ ภาคที่ 1: ภาษาตระกูลออสโตรเอเชียติกและภาษาตระกูลจีน-ธิเบต. กทม. ภาษาและวัฒนธรรมเพื่อการพัฒนาชนบท มหาวิทยาลัยมหิดล. 2531
  • Gordon, Raymond G., Jr. (ed.), 2005. Ethnologue: Languages of the World, Fifteenth edition. Dallas, Tex.: SIL International. Online version: http://www.ethnologue.com/.