ซีเกมส์ 2015

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
กีฬาซีเกมส์ครั้งที่ 28
2015 Southeast Asian Games logo.png

จำนวนประเทศ 11
จำนวนนักกีฬา ประมาณ 7,000 คน
ชนิดกีฬา 36 ชนิดกีฬา
พิธีเปิด 5 มิถุนายน พ.ศ. 2558
พิธีปิด 16 มิถุนายน พ.ศ. 2558
ประธานพิธี โทนี ตัน เค็ง ยัม
ผู้จุดคบเพลิง
สนามกีฬาหลัก สนามกีฬาแห่งชาติสิงคโปร์
เว็บไซต์ทางการ เว็บไซต์ทางการซีเกมส์ 2015

กีฬาซีเกมส์ 2015 (พ.ศ. 2558) เป็นการแข่งขันซีเกมส์ ครั้งที่ 28 โดยมีสิงคโปร์[1][2][3] เป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขัน โดยมีนักกีฬา 7,000 คน จากทั้งหมด 11 ประเทศ ในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เข้าร่วมแข่งขัน

การคัดเลือกเจ้าภาพ[แก้]

สิงคโปร์ ได้รับการคัดเลือกในฐานะเจ้าภาพกีฬาซีเกมส์ในครั้งนี้ ระหว่างการแข่งขันซีเกมส์ 2011 ที่กรุงจาการ์ตา และเมืองปาเลมบัง อินโดนีเซีย เป็นเจ้าภาพ โดยสิงคโปร์เคยได้รับการคัดเลือกให้เป็นเจ้าภาพกีฬาซีเกมส์ในปี 2007 และ 2013 แต่สิงคโปร์ไม่พร้อมจัดการแข่งขัน เนื่องจากคาดว่าการก่อสร้างสนามกีฬาแห่งชาติแห่งใหม่จะมีความล่าช้า[4]

สนามแข่งขัน[แก้]

การแข่งขันซีเกมส์ในครั้งนี้จะใช้การผสมผสานระหว่างสนามกีฬาชั่วคราวและสนามกีฬาแห่งใหม่ที่มีอยู่ สิ่งอำนวยความสะดวกต่างๆ จะมีอยู่บริเวณใจกลางเมือง สถานที่จัดการแข่งขันส่วนใหญ่มีคุณภาพดี และได้รับการใช้เพื่อจัดมหกรรมกีฬาสำคัญต่างๆ เช่น โอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010 ที่สิงคโปร์ รับเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขัน

หัวใจหลักของสถานที่จัดการแข่งขันครั้งนี้คือ อุทยานกีฬาสิงคโปร์ ซึ่งมีกำหนดแล้วเสร็จเมื่อกลางปี 2014 อีกทั้งยังมีสนามกีฬาแห่งชาติสิงคโปร์แห่งใหม่ ที่มีความจุของผู้ชมในสนาม 55,000 ที่นั่ง ซึ่งจะใช้เป็นสถานที่จัดการแข่งขันหลักในครั้งนี้

หมู่บ้านของนักกีฬาไม่ได้ถูกสร้างขึ้น ตามแนวคิด "หมู่บ้านในเมือง" โดยนักกีฬาที่เข้าร่วมแข่งขันจะพักผ่อนที่โรงแรมหรู 20 แห่ง ใจกลางเมือง นอกจากนี้สถานที่ออกกำลังกายของนักกีฬา ยังตั้งอยู่ใกล้กับอุทยานกีฬาสิงคโปร์ เพื่อเพิ่มกลิ่นอายของความเป็นเมืองและลดค่าใช้จ่ายในการสร้างหมู่บ้านนักกีฬา เพื่อไปลงทุนในด้านอื่นๆ

การแข่งขันครั้งนี้ ใช้สนามแข่งขันทิ้งสิ้น 30 แห่ง สำหรับกีฬา 36 ชนิด

ศูนย์กีฬา สนามแข่งขัน กีฬา
ศูนย์กีฬากัลลัง สนามกีฬาแห่งชาติ กรีฑา (เดิน 20 กม., มาราธอน), ฟุตบอล
โอซีบีซี อารีนา ฮอลล์ 1 เนตบอล, บาสเกตบอล
โอซีบีซี อารีนา ฮอลล์ 2 ฟันดาบ, วอลเลย์บอล (ในร่ม)
โอซีบีซี อารีนา ฮอลล์ 4 บิลเลียด และสนุกเกอร์
สนามกีฬาในร่ม เทเบิลเทนนิส, แบดมินตัน
ศูนย์กีฬาทางน้ำโอซีบีซี กีฬาทางน้ำ –ดำน้ำ, ว่ายน้ำ, ระบำใต้น้ำ, โปโลน้ำ
กัลลัง สควอช เซ็นเตอร์ สควอช (บุคคล & ทีม)
กัลลัง เทนนิส เซ็นเตอร์ เทนนิส
สนามคริกเกต กัลลัง ยิงธนู
สนามซอฟท์บอล กัลลัง ซอฟท์บอล
สิงคโปร์ เอ็กซ์โป เอ็กซ์โป ฮอลล์ 1 มวยสากลสมัครเล่น, เซปักตะกร้อ, ยูโด, ปันจักสีลัต
เอ็กซ์โป ฮอลล์ 2 เทควันโด, วูซู
ศูนย์กีฬาอ่าวมารีนา อ่าวมารีนา เรือยาวประเพณี, เรือใบ
ช่องแคบมารีนา เรือแคนู, เรือพาย
สนามแข่งขัน กีฬา
อ่างเก็บน้ำเบด็อก สกีน้ำ[5]
ไป่ฉาน สปอร์ต ฮอลล์ ยิมนาสติก
สนามฟุตบอลไป่ฉาน ฟุตบอล[5]
สนามฟุตบอล จาลัน เบซาร์ ฟุตบอล
สนามกีฬาเชาชูกัง รักบี้ 7 คน[5]
สวนสาธารณะชายฝั่งทะเลตะวันออก ไตรกีฬา
มหาวิทยาลัยไอทีอีตะวันออก ฟลอร์บอล
เขื่อนกั้นน้ำมารีนา จักรยาน
สนามกีฬาเรือใบแห่งชาติ เรือใบ
สนามกีฬายิงปืนแห่งชาติ ยิงปืน (ด้านนอก)
ออร์คิด คันทรี คลับ โบว์ลิ่ง
ปาเด็ง เปตอง
สนามกีฬาฮอกกี้เส็งกัง ฮอกกี้
เทิร์ฟ คลับ ไรด์ดิง เซ็นเตอร์ ขี่ม้า
ตังลิน คลับ สควอช (ผสม)
ซาฟาร์ หยีชุน ยิงปืน (ในร่ม)

การตลาด[แก้]

มาสคอต[แก้]

มาสคอต อย่างเป็นทางการ นิลาร์

มาสคอตอย่างเป็นทางการประจำการแข่งขันครั้งนี้ เป็นสิงโต ชื่อ นิลาร์ เป็นสิงโตตัวสีแดง โครงหน้าเป็นรูปหัวใจ สวมเสื้อวอร์มมีลายเซ็น หรือเสื้อสีฟ้า ขึ้นอยู่กับโอกาส[6]

เกมกีฬา[แก้]

ประเภทกีฬา[แก้]

การแข่งขันครั้งนี้ ประกอบด้วย 402 ประเภท จาก 36 ชนิดกีฬา และจำนวนเหรียญทองที่ชิงชัยจะวงเล็บไว้หลังชนิดกีฬานั้นๆ

¹ – ไม่ใช้จัดในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก
² – จัดในการแข่งขันเฉพาะเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
³ – ไม่ใช้จัดในกีฬาโอลิมปิก และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ แต่เจ้าภาพเสนอตัวจัดการแข่งขัน
° – ใช้จัดในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก และเจ้าภาพเสนอตัวจัดการแข่งขัน
ʰ- ไม่เคยใช้จัดในกีฬาซีเกมส์มาก่อน เป็นครั้งแรกที่เจ้าภาพเสนอตัวจัดการแข่งขัน

30 กีฬาแรกที่จะใช้จัดการแข่งขันได้รับการประกาศครั้งแรกโดยสภาโอลิมปิกแห่งชาติสิงคโปร์ เมื่อวันที่ 10 ธันวาคม 2013 ซึ่งเป็นช่วงที่กำลังจะเริ่มการแข่งขันซีเกมส์ 2013 ที่เนปยีดอ, เมียนมาร์ และไม่มีที่ว่างพอสำหรับอีก 8 ชนิดกีฬาหลักที่จะบรรจุเข้าไป จนเมื่อวันที่ 29 เมษายน 2014 กีฬาหลักอีก 6 ชนิด ได้แก่ มวยสากลสมัครเล่น, ขี่ม้า, ฟลอร์บอล, เปตอง, เรือพาย และวอลเลย์บอล ถูกบรรจุเข้าไปเพิ่ม อีกทั้งฟลอร์บอล ยังได้ถูกจัดเข้าไปชิงชัยเหรียญทองเป็นครั้งแรก หลังจากที่ซีเกมส์ 2013 ถูกบรรจุเป็นกีฬาสาธิต ไม่มีการชิงเหรียญทอง

ในการเลือกจัดการแข่งขันตามชนิดกีฬาต่างๆ คณะกรรมการจัดการแข่งขันแสดงให้เห็นถึงความปรารถนาที่จะกำหนดรูปแบบการแข่งขัน เพื่อเพิ่มระดับความเป็นเลิศในกีฬาที่สำคัญ มีเพียงฟลอร์บอล และเน็ตบอลเท่านั้นที่เป็นกีฬาดั้งเดิมและถูกรวมอยู่ในการชิงชัยเหรียญทอง ทำให้อีก 34 ชนิดกีฬาที่เหลือ ที่มีกีฬาบรรจุในกีฬาโอลิมปิกถึง 24 ชนิด และบรรจุเฉพาะในเอเชียนเกมส์ 10 ชนิด

สรุปเหรียญการแข่งขัน[แก้]

อันดับ ประเทศ ภาพเหรียญทอง ทอง ภาพเหรียญเงิน เงิน ภาพเหรียญทองแดง ทองแดง รวม
1 ไทย - - - -
2 เวียดนาม - - - -
3 อินโดนีเซีย - - - -
4 มาเลเซีย - - - -
5 ฟิลิปปินส์ - - - -
6 สิงคโปร์ - - - -
7 ลาว - - - -
8 พม่า - - - -
9 กัมพูชา - - - -
10 บรูไน - - - -
11 ติมอร์-เลสเต - - - -
รวม - - - -

อ้างอิง[แก้]

  1. "Singapore to host 2015 Southeast Asian Games". Yahoo! News. 13 November 2011. 
  2. "Singapore wins bid to host SEA Games in 2015". Xinhua News Agency. 13 November 2011. 
  3. "S'pore keen on 2015 SEA Games". The Straits Times. 16 February 2011. 
  4. Singh, Patwant. "No overspending for 2015 SEA Games: Chan Chun Sing"". Singapore News. สืบค้นเมื่อ 1 July 2012. 
  5. 5.0 5.1 5.2 "Competition venues for SEA Games". Singapore News. สืบค้นเมื่อ 28 January 2015. 
  6. "28th SEA Games Mascot - Nila". สืบค้นเมื่อ 16 February 2014. 
ก่อนหน้า ซีเกมส์ 2015 ถัดไป
ซีเกมส์ 2013
เนปิดอ, ประเทศพม่า)
2leftarrow.png Seagf.png
การแข่งขันกีฬาซีเกมส์
2rightarrow.png ซีเกมส์ 2017
บันดาร์เสรีเบกาวัน, ประเทศบรูไน)