โบว์ลิ่ง

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี

กีฬาโบว์ลิ่ง เป็นกีฬาที่ชาวโลกได้เล่นกันมาประมาณ 5,000 ปีก่อนคริสต์ศักราช กล่าวกันว่าในยุคนั้นชาวอียิปต์ได้มีการเล่นกีฬาชนิดหนึ่ง โดยใช้ไม้เป็นแกนและใช้ลูกหินกลมๆ กลิ้งไปทอยแก่นให้ล้ม และต้นสมัยคริสต์ศักราชในประเทศเยอรมัน ก็มีการเล่นกีฬาชนิดหนึ่งที่เรียกว่า เคเกล ซึ่งหมายถึง นักโบว์ลิ่ง โดยธรรมดานักบวชในเยอรมันถือว่า กีฬาเคเกลนี้เป็นส่วนหนึ่งของพิธีกรรมในศาสนา

ต่อมาในสมัยคริสต์ศักราชที่ 15 Martin Luther ผู้ตั้งนิกายโปรแตสแตนด์เป็นนักเล่นเคเกลคนสำคัญคนหนึ่งได้ว่างกฎเกณฑ์การเล่นเคเกล โดยมีกำหนดให้มี 1 พิน ทำให้เคเกลได้แพร่หลายไปยังประเทศต่างๆ ในยุโรปและชาวอังกฤษได้นำไปดัดแปลงเล่นบทสนามหญิงเรียกว่าโบว์ลิ่งสนามและเมื่อชาวดัตช์อพยพไปอยู่ในอเมริกาก็ได้นำเอากีฬาเคเกลนี้เข้าไปเล่นด้วย

ในปี พ.ศ. 2166 ได้มีการสร้างสถานโบว์ลิ่งขึ้นเป็นครั้งแรกนับว่าเป็นการเปลี่ยนแปลงจากกีฬากลางแจ้งมาเป็นกีฬาในร่ม และเพิ่มพินขึ้นอีกรวมเป็น 10 พิน เรียกว่า โบว์ลิ่ง

กติกา[แก้]

พิน[แก้]

สูง 15 นิ้ว เส้นผ่าศูนย์กลางที่ฐานกว้าง 2¼ นิ้ว และส่วนที่กว้างที่สุดไม่เกิน 4/4 นิ้ว ทำด้วยไม้เมเปิ้ล และอาบด้วยพลาสติก ฐานทำด้วยพลาสติก นำหนักระหว่าง 3 ปอนด์ 2 ออนซ์ - 3 ปอนด์ 10 ออนซ์

ลูกบอล[แก้]

หลังจากเจาะแล้ว ลูกจะต้องหนักไม่เกิน 16 ปอนด์ และไม่ต่ำกว่า 8 ปอนด์ เส้นรอบวงอยู่ระหว่าง 26.704 – 27.002 นิ้ว และเส้นผ่าศูนย์กลางระหว่าง 8.500 – 8.595 นิ้ว

เลน[แก้]

  • กว้าง 41 – 42 นิ้ว
  • ความยาว จากเส้นฟาวล์ถึงพิน 1 ยาว 60 ฟุต
  • จากพิน 1 ถึงพินแถวสุดท้ายยาว 3 ฟุต
  • จากของเส้นแอพโพรชถึงเส้นฟาวล์ 16 ฟุต

อ้างอิง[แก้]