สนุกเกอร์

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
สนุกเกอร์
Snooker table selby.JPG
มาร์ก เซลบี กำลังเล่นเกมฝึกซ้อม
สมาพันธ์สูงสุด สมาคมโลกสนุกเกอร์ (World Snooker Association)
เล่นครั้งแรก ศตวรรษที่ 19
ลักษณะเฉพาะ
หมวดหมู่ บิลเลียด (คิวสปอร์ต)
อุปกรณ์ ลูกสนุกเกอร์
กีฬาโอลิมปิก ไม่มี แต่ได้รับการยอมรับในคณะกรรมการโอลิมปิกสากล

สนุกเกอร์ (อังกฤษ: Snooker; เสียงอ่านภาษาอังกฤษ: /วิธีใช้:IPAวิธีใช้:IPAวิธีใช้:IPAวิธีใช้:IPAวิธีใช้:IPAวิธีใช้:IPAวิธีใช้:IPAวิธีใช้:IPAวิธีใช้:IPA/ (สำเนียงบริเตน)[1] หรือ /วิธีใช้:IPAวิธีใช้:IPAวิธีใช้:IPAวิธีใช้:IPAวิธีใช้:IPA/ (สำเนียงอเมริกัน)[2]) เป็นกีฬาที่ใช้ไม้คิวในการเล่น โดยเล่นบนโต๊ะผ้าสักหลาดหนาที่มีหลุมอยู่ 4 มุมโต๊ะ และตรงกลางของด้านยาวอีกด้านละหลุม โต๊ะมีขนาด 12 ฟุต × 6 ฟุต (3.6 ม. x 1.8 ม.) การเล่นใช้ไม้คิวและลูกสนุกเกอร์ มีลูกสีขาว 1 ลูก ลูกสีแดง 15 ลูก มีคะแนนลูกละ 1 คะแนน และมีลูกสีต่าง ๆ คือ สีเหลือง (2 คะแนน), สีเขียว (3), สีน้ำตาล (4), สีน้ำเงิน (5), สีชมพู (6) และสีดำ (7)[3] ผู้เล่น (หรือทีม) ชนะ 1 เฟรม (แต่ละเกม) โดยแต้มที่เหนือกว่าฝั่งตรงข้าม โดยใช้แทงลูกสีแดงและแทงลูกสี ผู้ที่ชนะจำนวนเฟรมมากกว่าจะเป็นผู้ชนะ

สนุกเกอร์ได้รับความนิยมในหมู่ผู้เล่นที่ใช้ภาษาอังกฤษและประเทศในเครือจักรภพแห่งชาติ[4] และในจีน[5][6] โดยผู้เล่นมืออาชีพมักจะได้รับเงินรางวัลจำนวนมากจากการแข่งขัน[7]

ประวัติ[แก้]

ภาพอธิบายของบิลเลียดสามลูกในต้นศตวรรษที่ 19 ในทูบิงอัน ประเทศเยอรมนี

สนุกเกอร์เริ่มเกิดขึ้นในปลายศตวรรษที่ 19[8] กีฬาบิลเลียดเป็นกิจกรรมที่ได้รับความนิยมในหมู่ทหารอังกฤษที่ประจำในประเทศอินเดีย และคิดค้นเพิ่มเติมรูปแบบใหม่จากบิลเลียดแบบเดิม หนึ่งในการเปลี่ยนแปลงในระหว่างเจ้าหน้าที่ได้คิดค้นในขณะอยู่ในห้องรับประทานอาหารในเมืองจาบาลปุร์ (Jabalpur) ระหว่าง ปี 1874 หรือ 1875[8] ได้เพิ่มลูกบอลสีต่างๆ ได้แก่สีแดงและดำ ซึ่งถูกนำมาใช้สำหรับ พีระมิดพูล และไลฟ์พูล มีการกำหนดกติกาอย่างเป็นทางการในปี 1884 โดย เซอร์ เนวิลล์ แชมเบอร์เลน คำว่า สนุกเกอร์ (snooker) ในภาษาอังกฤษ มีต้นกำเนิดจากการทหาร ซึ่งเป็นสแลงของนักเรียนนายทหารปีแรกหรือบุคลากรที่ไม่มีประสบการณ์[8] หนึ่งในฉบับที่กำหนดการแข่งขัน ซึ่งเซอร์ เนวิลล์ แชมเบอร์เลน แห่งกรมทหารเดวอนเชอร์ (ที่ไม่ใช่ชื่อเดียวกับนายกรัฐมนตรีอังกฤษ) ได้เล่นเกมใหม่เมื่อนั้นคู่ต่อสู้ของเขาพลาดที่จะแทงลงหลุมและแชมเบอร์เลนได้เรียกสิ่งนี้ว่า สนุกเกอร์ มันจึงกลายเป็นสิ่งที่เชื่อมกับเกมบิลเลียดในขณะนั้นมีการอ้างถึงผู้เล่นมือใหม่ที่ได้ถูกอธิบายว่าเป็น สนุกเกอร์[9]

ผลดังกล่าวของสนุกเกอร์ในประเทศอังกฤษได้รับความนิยมเพิ่มมากขึ้น แต่โดยทั่วไปก็ยังคงเกมชนิดนี้ไว้สำหรับสุภาพบุรุษและหลายชมรมที่จัดตั้งขึ้นโดยผู้ชายซึ่งมีโต๊ะบิลเลียดที่จะไม่อนุญาตให้ผู้ที่ไม่ใช่สมาชิกได้เล่น เพื่อรองรับความนิยมของเกมขนาดเล็กที่ได้เปิดกว้างมากขึ้นสำหรับชมรมเฉพาะสนุกเกอร์ที่เริ่มจะก่อตัวมากขึ้น

สนุกเกอร์เติบโตในปลายศตวรรษที่ 19 และต้นศตวรรษที่ 20 และในปี 1927 ได้มีเวิลด์สนุกเกอร์แชมเปี้ยนชิปครั้งแรก[8] ได้จัดตั้งโดยโจ เดวิส ผู้ซึ่งเป็นนักกีฬาอิงลิชบิลเลียดและนักสนุกเกอร์อาชีพ ได้กระตุ้นเกมจากงานอดิเรกให้เป็นในโลกระดับอาชีพมากขึ้น[10] โจ เดวิส ได้คว้าเวิลด์แชมเปี้ยนชิปทุกครั้งจนถึงปี 1946 ที่เขาได้แขวนคิว สนุกเกอร์ได้เสื่อมถอยจนถึงทศวรรษ 1950 และ 1960 ได้สร้างความสนใจเล็กน้อยจากผู้เล่นวงนอกนั้นที่กำลังเล่น ในปี 1959 เดวิส แนะนำความแตกต่างของสนุกเกอร์อีกแบบที่รู้จักกันคือ สนุกเกอร์พลัส (Snooker-plus) โดยพยายามที่จะปรับปรุงความนิยมของสนุกเกอร์โดยการเพิ่มสองสีพิเศษ

ความก้าวหน้าที่สำคัญกำลังปรากฏขึ้น ในปี 1969 เมื่อ เดวิด แอทเทนเบอเรอห์ ได้รับหน้าที่จัดการแข่งขันสนุกเกอร์ พอตแบล็ก (Pot Black) เพื่อแสดงศักยภาพของโทรทัศน์สีกับโต๊ะสีเขียวและลูกหลายสีที่ให้ประโยชน์อย่างดีสำหรับการแพร่ภาพสี[11][6] ขึ้นเรตติงจากความสำเร็จด้วยความยอดนิยมจากการชมมากที่สุดบนช่องบีบีซีทู[12] จนทำให้สนุกเกอร์เป็นที่สนใจมากขึ้น และปี 1978 เวิลด์แชมเปี้ยนชิป ได้ถ่ายทอดสดการแข่งขันอย่างเต็มที่[4][13] สนุกเกอร์ได้อยู่ในกระแสหลักอย่างเร็วในกีฬาหลัก[14] ในสหราชอาณาจักรและไอร์แลนด์ และประเทศในเครือจักรภพจำนวนมากได้ประสบความสำเร็จมากในช่วง 30 ปีที่ผ่านมา มีจำนวนมากที่สุดของการจัดอันดับแข่งขันการถ่ายทอดสดทางโทรทัศน์ ในปี 1985 ได้รวมผู้ชมดูทั้งหมด 18.5 ล้านจากการแข่งขันเฟรมสุดท้ายระหว่าง เทย์เลอร์ เดนนิส และ สตีฟ เดวิส[15] ในปีที่ผ่านมาได้สูญเสียจากการโฆษณายาสูบ ที่ได้นำไปสู่​​การลดลงจำนวนการแข่งขันระดับอาชีพ แม้จะได้รับแหล่งที่มาจากบางสปอนเซอร์ใหม่[16] และมีความนิยมในตะวันออกไกลและจีน ที่มีความสามารถใหม่ๆ เช่น เหลียง เวนโบ ผู้เล่นเป็นที่ยอมรับมากขึ้นเช่น ดิง จุงฮุย และ มาร์โก ฟู ที่ได้เป็นลางบอกเหตุที่ดีสำหรับอนาคตของการเล่นกีฬาในส่วนหนึ่งของโลก[17]

กติกาการเล่น[แก้]

รูปตารางสนุกเกอร์ในการตั้งค่าเริ่มต้น
เกมกำลังดำเนินอยู่บนครึ่งโต๊ะ เมื่อลูกแดงไกล้จะลงหลุม
ไม้สไปเดอร์ยาว ถูกนำมาใช้ในการทำสะพานในการแทงลูกด้วยการผ่านลูกอุปสรรค เมื่อลูกแทงอยู่ระยะไกลเกินไปที่จะใช้สะพานมือ

ผู้เล่นจะใช้ไม้คิวแทงลูกสีขาวเท่านั้น ให้กลิ้งไปกระทบลูกสีให้ลงหลุมจึงจะได้คะแนน และได้เล่นต่อไปจนกว่าผู้เล่นจะไม่สามารถทำให้ลูกสีลงหลุมได้ จึงจะเปลี่ยนให้ผู้เล่นอีกคนได้เล่นบ้าง โดยมีข้อบังคับในลำดับการเล่นลูกสีต่างๆ ดังนี้ เริ่มเล่นจากลูกสีแดงก่อน หากทำลูกสีแดงลงหลุม จึงจะมีสิทธิ์เล่นลูกสีอื่นๆ สีใดก็ได้ตามแต่ผู้เล่นจะเลือก หากเล่นลูกสีอื่นลงหลุมอีก ก็กลับมาเล่นลูกสีแดงอีกครั้ง หากสำเร็จอีก ก็เล่นลูกสีอื่นอีกครั้ง (เมื่อลูกสีลงหลุม กรรมการจะนำกลับมาตั้งใหม่ที่จุดของลูกนั้น ยกเว้นลูกสีแดงที่จะไม่นำกลับมาตั้งใหม่) เป็นอย่างนี้สลับกันไปเรื่อยๆ จนลูกสีแดงลงหลุมหมดทั้ง 15 ลูก จึงเล่นลูกสีอื่นตามลำดับดังนี้ เหลือง เขียว น้ำตาล น้ำเงิน ชมพู และ ดำ เป็นลูกสุดท้าย (ในช่วงนี้ลูกสีจะไม่นำกลับมาตั้งใหม่ที่จุดอีกแล้ว) เมื่อลูกสีลงหลุมหมดทุกลูก ก็จะนับคะแนนรวมของแต่ละฝ่าย ฝ่ายที่ได้คะแนนมากกว่าจะเป็นฝ่ายชนะในเกมนั้น[3]

ผู้เล่นยังยอมรับการเสียเฟรมได้ในขณะที่จะยกเลิกในเทิร์นของผู้เล่นนั้น ถ้าได้พิจารณาแต้มบนโต๊ะนั้นว่า แต้มจะไม่เพียงพอที่จะเอาชนะฝ่ายตรงข้ามได้ ซึ่งเป็นธรรมดาในสนุกเกอร์อาชีพ แต้มอาจหมายถึงคะแนน เมื่อผู้เล่นฝ่ายตรงข้ามได้ทำฟาวล์ก็สามารถเกิดขึ้นได้ด้วยเหตุผลหลายอย่างเช่น แทงลูกขาวแล้วไปโดนลูกสีก่อน เมื่อผู้เล่นพยายามที่จะแทงลูกขาวให้โดนลูกสีแดงและทำให้ลูกขาวลงหลุมด้วย หรือลูกไม่สามารถลอดผ่านไปได้ก็จะเรียกว่า "สนุกเกอร์" (เมื่อลูกขาวของผู้เล่นเจอลูกอุปสรรคแล้วก็ต้องกระทบลูกสีตามที่กติกากำหนดให้โดน โดยการกระทบลูกขาวหลบจากลูกอุปสรรค) คะแนนที่ได้รับจากการฟาวล์ อย่างขั้นต่ำ 4 คะแนน ถึง 7 คะแนน ถ้าโดนลูกสีดำ[3]

วิดีโอแทงเปิดในการเล่น

คะแนนในแต่ละลูก ลูกสีแต่ละลูกจะมีคะแนนเมื่อทำลงหลุมได้ ดังนี้

  • สีแดง = 1 คะแนน
  • สีเหลือง = 2 คะแนน
  • สีเขียว = 3 คะแนน
  • สีน้ำตาล = 4 คะแนน
  • สีน้ำเงิน = 5 คะแนน
  • สีชมพู = 6 คะแนน
  • สีดำ = 7 คะแนน

การเสียคะแนน ผู้เล่นอาจโดนปรับเสียแต้มได้ในบางกรณี เช่น

  • ทำให้ลูกขาวลงหลุม
  • แทงลูกขาวแล้วไม่กระทบลูกสีตามที่กติกากำหนด

อุปกรณ์[แก้]

ชอล์ก และ ไม้คิว
สวอนเน็ค (คอหงส์), สไปเดอร์, เรสต์
ชอล์ก (Chalk)
ใช้สำหรับหัวไม้คิวเพื่อให้กระทบลูกที่ดีขึ้น ระหว่างไม้คิวและลูก
ไม้คิว (Cue stick)
เป็นไม้ที่ทำจากไม้หรือไฟเบอร์กลาสที่ปลายของหัวไม้ ใช้ในการแทงลูกคิว
ส่วนต่อขยาย (Extension)
กระบองไม้สั้นที่ไว้สำหรับต่อไม้คิวเพื่อให้ไม้ยาวขึ้น ใช้สำหรับผู้เล่นที่ไม่สามารถแทงได้ในระยะทางยาว
ไม้เรสต์ (Rest)
ไม้ที่มีหัวเป็นรูป X ใช้ในการสนับสนุนไม้คิวในการแทงเมื่อลูกคิวอยู่ในระยะเกินปกติ
ฮุกเรสต์ (Hook rest)
เหมือนไม้เรสต์ตามปกติเพียงแต่ปลายหัวไม้จะมีตะขอเป็นโลหะ อาจจะใช้แทนไม้เรสต์เป็นบางครั้ง เป็นสิ่งประดิษฐ์ล่าสุดในสนุกเกอร์
สไปเดอร์ (Spider)
ไม้ที่คล้ายกับเรสต์ แต่มีหัวเป็นรูปซุ้มประตู ถูกนำมาใช้เพื่อสนับสนุนไม้คิวในการแทงด้านบนลูกคิว
สามเหลี่ยม/แรก (Triangle/Rack)
อุปกรณ์ชิ้นนี้ใช้สำหรับการรวบรวมลูกคิวสีแดงเป็นรูปแบบที่จำเป็นสำหรับการตั้งลูกเพื่อที่จะเริ่มต้นเฟรม
ฮาล์ฟบัตต์ (Half butt)
เป็นไม้ยาวที่มักจะตั้งอยู่ด้านข้างของใต้โต๊ะสนุกเกอร์ มักจะใช้คู่กับไม้เรสต์ยาวในการแทงลูก อาจจะใช้แทนไม้คิวธรรมดาที่ผู้เล่นไม่สามารถแทงได้ในระยะไกลในบนโต๊ะ
เครื่องหมายลูก (Ball marker)
เป็นอุปกรณ์อเนกประสงค์ด้วยบากรูปตัว D ซึ่งผู้ตัดสินสามารถวางเครื่องหมายเพื่อไปทำความสะอาดลูก

นักสนุกเกอร์ที่มีชื่อเสียง[แก้]

รอนนี โอซุลลิแวน นักสนุกเกอร์ที่มีชื่อเสียง

ในยุคนักสนุกเกอร์อาชีพเริ่มต้นด้วย โจ เดวิส ในช่วงทศวรรษที่ 1930 และยังคงเพิ่มขึ้นจนถึงปัจจุบัน มีจำนวนที่ค่อนข้างน้อยของผู้เล่นที่จะได้ประสบความสำเร็จในระดับสูง[18] ถึงสถานที่และการบำรุงรักษาในหมู่ชนชั้นสนุกเกอร์ที่เป็นงานยากสำหรับมาตรฐานของเกมที่เป็นเช่นนั้นก็ต้องเป็นเวลาหลายปีของการอุทิศตนและความพยายามเช่นเดียวกับความสามารถในธรรมชาติ[19] ผู้เล่นบางคนมีแนวโน้มที่จะเล่นกีฬาในทศวรรษที่ผ่าน จอห์น พูลแมน ได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้เล่นที่สำคัญจนกระทั่ง เรย์ เรียดอน ในทศวรรษ 1960 ผ่านมาถึง สตีฟ เดวิส ในทศวรรษ 1970 สตีเฟน เฮนดรี ในทศวรรษ 1980 ผ่านทศวรรษที่ 1990 เรียร์ดอน ได้ชนะ 6 ครั้ง (1970, 1973–1976 และ 1978) เดวิส ยังมี 6 ครั้ง (1981, 1983, 1984 และ 1987-1989) และเฮนดรี ได้ 7 ครั้ง (1990, 1992-1996 และ 1999) ในเวิลด์แชมป์แชมเปี้ยนชิพ หนึ่งในที่โดดเด่นในทศวรรษ 2000 ถึงแม้ว่า รอนนี่ โอซุลลิแวน ชนะห้าครั้ง (2001, 2004, 2008, 2012 และ 2013) จอห์น ฮิกกินส์ ชนะสี่ครั้ง (1998, 2007, 2009 และ 2011)และมาร์ก วิลเลียมส์ ชนะสองครั้ง (2000 และ 2003)

สนุกเกอร์ในประเทศไทย[แก้]

ในปี 1982 (พ.ศ. 2525) ได้ก่อตั้ง สมาคมสนุกเกอร์แห่งประเทศไทย โดยนาย มอริส เคอร์ ชาวอังกฤษที่เป็นผู้บุกเบิกกีฬาสนุกเกอร์เข้ามาในประเทศไทย โดยเริ่มมีการแข่งขันชิงแชมป์อาเซียน ปี 1983 (พ.ศ. 2526) ในปรเทศสิงคโปร์[20] การกีฬาแห่งประเทศไทยได้บรรจุสนุกเกอร์ให้อยู่ในพระราชบัญญัติกีฬาตั้งแต่ปี 1984 (พ.ศ. 2527)[21] ในปี 1985 (พ.ศ. 2528) ได้มีการแข่งขันสนุกเกอร์มืออาชีพในประเทศไทยในชื่อว่า ไทยแลนด์ มาสเตอร์ (ชื่ออื่น เอเชียน โอเพ่น และ ไทยแลนด์ โอเพ่น) โดยมีการเริ่มจัดอันดับโลกตั้งแต่ในฤดูกาล 1989/90 (2532/33) จนถึง 2001/02 (2544/45)[22]

ดูเพิ่ม[แก้]

อ้างอิง[แก้]

  1. "Pronunciation of snooker". Macmillan Dictionary. London, UK: Macmillan Publishers. 2009–2012 [copyright date]. สืบค้นเมื่อ 19 March 2012. 
  2. "American pronunciation of snooker". Macmillan Dictionary. op. cit. 2009–2012 [copyright date]. สืบค้นเมื่อ 19 March 2012. 
  3. 3.0 3.1 3.2 "The Rules". World Snooker. สืบค้นเมื่อ 2008-01-05. 
  4. 4.0 4.1 Everton, C. "Take snooker to the world", BBC Sport, 5 May 2002, (Retrieved 24 February 2007)
  5. Harris, N. "Snooker: China's big break", The Independent, 21 March 2006, (Retrieved 24 February 2007)
  6. 6.0 6.1 Porter, H. "Cue China, Time Magazine, 20 June 2008, (Retrieved 23 June 2008)
  7. Reardon, R. "Where does Ronnie rank?", BBC Sport, 21 February 2005, (Retrieved 25 February 2007)
  8. 8.0 8.1 8.2 8.3 Maume, C."Sporting Vernacular 11. Snooker", The Independent, 26 April 1999, (Retrieved 25 February 2007)
  9. unknown author "Origins of the Game of Snooker", Titan Sports, unknown date, (Retrieved 25 February 2007), (Archive Version)
  10. unknown author "Snooker Timeline" "Joe Davis will reinvent this after-dinner pastime and become world champion", cuesnviews.co.uk, unknown date, (Retrieved 24 February 2007), (Archive Version)
  11. "Pot Black returns", BBC Sport, 27 October 2005. Retrieved 24 February 2007
  12. unknown author, "Pot Black Ratings" "Surprisingly, the programme raced to second place in the BBC2 ratings", unknown date, (Retrieved 24 February 2007) (Archive Version)
  13. unknown author "1978 — The World Snooker Championships", "By 1977, though, a new lighting system had been devised, allowing the players to be seen clearly without problems and, the following year, Aubrey Singer agreed to cover the World Championships all the way through, with an hour of highlights every day for 16 days", unknown date, (Retrieved 24 February 2007), (Archive Version)
  14. MacInnes, P."Thatch of the day", The Guardian, 10 February 2004, (Retrieved 24 February 2007)
  15. "1985: the black ball final" BBC sport
  16. Anstead, M."Snooker finds sponsor with deep pockets", The Guardian, 19 January 2006, (Retrieved 24 February 2007), (Archive Version)
  17. "Could Ding be snooker's saviour?", BBC Sport, 4 April 2005, (Retrieved 25 February 2007)
  18. "O'Sullivan in exalted company", BBC Sport, 10 May 2002, (Retrieved 25 February 2007), (Archive Version)
  19. Hunter, P. "Putting in the practice", BBC Sport, 5 November 2004, (Retrieved 25 February 2007)
  20. ประวัติของสมาคมกีฬาบิลเลียดแห่งประเทศไทย
  21. [1]
  22. Thailand Open, Thailand Classic, Thailand Masters

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]