ข้ามไปเนื้อหา

เรือบรรทุกเครื่องบินเหลียวหนิง

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ประวัติ
กองทัพเรือสหภาพโซเวียต→กองทัพเรือยูเครนสหภาพโซเวียต→ยูเครน
ชื่อรีกา→วาร์ยัก
ตั้งชื่อตามRussian cruiser Varyag (1899)
Ordered1983
อู่เรือlist error: <br /> list (help)
Nikolayev South
Nevskoye Planning and Design Bureau
ปล่อยเรือ6 ธันวาคม 1985
เดินเรือแรก4 ธันวาคม 1988
สร้างเสร็จสมบูรณ์ (100%)
ความเป็นไปยุติโครงการในปี ค.ศ. 1995
ประวัติ
กองทัพเรือประชาชนจีนจีน
ชื่อlist error: <br /> list (help)
เหลียวหนิง
(จีน: 中国人民解放军海军辽宁舰)
ตั้งชื่อตามมณฑลเหลียวหนิง
อู่เรือบริษัทอุตสาหกรรมอู่ต่อเรือต้าเหลียน
สร้างเสร็จค.ศ. 2011
เข้าประจำการ25 กันยายน ค.ศ. 2012
สถานะในประจำการ
ลักษณะเฉพาะ แบบดั้งเดิมของ วาร์ยัก
ชั้น: เรือบรรทุกเครื่องบินชั้นพลเรือเอกคุซเนตซอฟ
ขนาด (ระวางขับน้ำ): 59,100 ตัน (บรรทุกเต็ม)[1]
67,500 ตัน (บรรทุกเต็มที่) [2]
ความยาว: 304.5 เมตร (999 ฟุต) o/a
270 เมตร (890 ฟุต) w/l
ความกว้าง: 75 เมตร (246 ฟุต) o/a
35 เมตร (115 ฟุต) w/l
กินน้ำลึก: 8.97 เมตร (29.4 ฟุต)
ระบบพลังงาน: ไอน้ำ
ระบบขับเคลื่อน: กังหันไอน้ำ, 8 หม้อต้ม, 4 เพลา, 200,000 แรงม้า (150 เมกะวัตต์)
2 กังหัน ขนาด50,000 แรงม้า (37 เมกะวัตต์)
9 เครื่องกำเนิดเทอร์โบ ขนาด2,011 แรงม้า (1,500 กิโลวัตต์)
6 เครื่องกำเนิดไฟฟ้าดีเซล ขนาด2,011 แรงม้า (1,500 กิโลวัตต์)
4 × fixed pitch propellers
ความเร็ว: 32 นอต (59 กิโลเมตรต่อชั่วโมง; 37 ไมล์ต่อชั่วโมง)
พิสัยเชื้อเพลิง: 3,850 ไมล์ทะเล (7,130 กิโลเมตร; 4,430 ไมล์) ที่ 32 นอต
พิสัยปฏิบัติการ: 45 วัน
อัตราเต็มที่: 1,960 ลูกเรือ
626 กลุ่มงานอากาศยาน
40 นายธง
3,857 ห้อง
ยุทโธปกรณ์:


After refit:
3 × Type 1030 CIWS
3 × HQ-10 (18 Cell Missile system)
2 × ASW 12 tube rocket launchers


As designed:
8 × AK-630 AA guns (6 × 30 mm, 6,000 round/min/mount, 24,000 rounds)
8 × CADS-N-1 Kashtan CIWS (each 2 × 30 mm Gatling AA plus 16 3K87 Kortik SAM)
12 × P-700 Granit SSM
18 × 8-cell 3K95 Kinzhal SAM VLS (192 vertical launch missiles; 1 missile per 3 seconds)
RBU-12000 UDAV-1 ASW rocket launchers (60 rockets)
อากาศยาน: 24 Shenyang J-15
6 Changhe Z-18
4 Ka-31
2 Harbin Z-9
Total of 36 fixed wing and rotary wing aircraft.

เรือบรรทุกเครื่องบินเหลียวหนิง (จีน: 中国人民解放军海军辽宁舰; อังกฤษ: Liaoning) เป็นเรือบรรทุกเครื่องบินลำแรกของสาธารณรัฐประชาชนจีน

เรือบรรทุกเครื่องบินเหลียวหนิง เดิมชื่อว่า เรือบรรทุกเครื่องบินวาร์ยัก (รัสเซีย: Варяг; อังกฤษ: Varyag) เป็นเรือบรรทุกเครื่องบินชั้นคุซเนตซอฟของโซเวียต ต่อขึ้นที่อู่ต่อเรือที่เมืองไมโคเลฟ ติดทะเลดำ ทางตอนใต้ของยูเครน ปล่อยลงน้ำเมื่อปี ค.ศ. 1988 เดิมมีชื่อว่า "รีกา" [3] ตามชื่อกรุงรีกา เมืองหลวงของลัตเวีย ซึ่งในขณะนั้นเป็นหนึ่งใน 15 สาธารณรัฐของโซเวียต แต่ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็น "วาริยัก" ตามชื่ออดีตเรือลาดตระเวนหุ้มเกราะของรัสเซีย ชื่อ "วาริยัก" มาจากภาษายูเครน หมายถึง วารันเจียน

การก่อสร้างเรือหยุดลงตั้งแต่ปี ค.ศ. 1992 โดยยังไม่ได้ติดตั้งระบบอิเลคทรอนิกส์ เนื่องจากขาดงบประมาณ และเมื่อโซเวียตล่มสลายลง เรือลำนี้ก็ตกเป็นของประเทศยูเครนและถูกจอดทิ้งไว้โดยไม่ได้บำรุงรักษา ถูกนำออกมาประมูลในปี ค.ศ. 1998 ในฐานะเรือเปล่า ไม่มีเครื่องยนต์ หางเสือ และระบบควบคุม และประมูลได้ไปในราคา 20 ล้านดอลลาร์สหรัฐ [4] โดยบริษัทท่องเที่ยวจากมาเก๊า ซึ่งระบุว่าจะนำเรือลำนี้ไปสร้างเป็นคาสิโนลอยน้ำที่ท่าเรือมาเก๊า [5] เช่นเดียวกับเรือบรรทุกเครื่องบินลำอื่นๆ ของโซเวียตที่เคยถูกบริษัทจีนประมูลไปเป็นสถานที่ท่องเที่ยว คือ เรือบรรทุกเครื่องบินเคียฟทอดสมออยู่ที่เทียนจิน และเรือบรรทุกเครื่องบินมินสค์ทอดสมออยู่ที่เซินเจิ้น

ช่วงปี 2001-2002 เรือถูกชักลากมายังประเทศจีน และเข้าเทียบท่าที่เมืองต้าเหลียน ปัจจุบันเรือลำนี้อยู่ในการครอบครองของกองทัพเรือปลดแอกประชาชน [6] อยู่ระหว่างการปรับปรุงให้เป็นเรือบรรทุกเครื่องบินลำแรกของจีน มีกำหนดทดสอบการเดินเรือในปี ค.ศ. 2011 เพื่อเตรียมเข้าประจำการ [7][8] โดย Jane's Information Group ระบุว่าเรือลำนี้อาจใช้ชื่อว่า ชี หลาง [9] (จีน: 施琅; พินอิน: Shī Láng) ตามชื่อแม่ทัพเรือจีนในช่วงต้นราชวงศ์ชิง ผู้นำทัพเรือจีนสู้กับดัตช์และพิชิตเกาะไต้หวันได้ในปี ค.ศ. 1681 [10]

ลักษณะเรือ

[แก้]
ดาดฟ้าของเรือบรรทุกเครื่องบินเหลียวหนิงในปี 2565

เรือบรรทุกเครื่องบินแบบ Type 001 ถูกสร้างขึ้นโดยอาศัยโครงเรือที่ยังสร้างไม่เสร็จของเรือบรรทุกเครื่องบินชั้น Kuznetsov ที่ชื่อ Varyag โดยเรือในชั้น Type 001 ของจีนนี้ได้รับการออกแบบและปรับปรุงให้ทำหน้าที่เป็นเรือบรรทุกเครื่องบินโดยเฉพาะ ระบบแท่นยิงขีปนาวุธร่อนซึ่งเคยมีในแบบเดิมถูกถอดออก เพื่อเปิดพื้นที่สำหรับการขยายโรงเก็บอากาศยาน (hangar bay) เพื่อรองรับจำนวนเครื่องบินให้มากขึ้น ส่วนระบบป้องกันติดตั้งขีปนาวุธพื้นสู่อากาศ FL-3000N ร่วมกับระบบป้องกันระยะประชิด Type 1130 CIWS[11]

รายงานจากหนังสือพิมพ์เซี่ยงไฮ้ มอนิ่ง โพสต์รายงานว่า เรือบรรทุกเครื่องบิน เหลียวหนิงจะบรรทุกอากาศยานจำนวน 36 ลำ ประกอบด้วย เครื่องบินขบไล่ Shenyang J-15 จำนวน 24 ลำ เฮลิคอปเตอร์ปราบเรือดำน้ำ Changhe Z-18F จำนวน 6 ลำ เฮลิคอปเตอร์เตือนภัยทางอากาศล่วงหน้า Changhe Z-18J จำนวน 4 ลำ และเฮลิคอปเตอร์กู้ภัย Harbin Z-9C จำนวน 2 ลำ โดบการจัดองค์ประกอบของอากาศยานประจำเรือบรรทุกเครื่องบินของจีนดังกล่าวมีลักษณะใกล้เคียงกับแนวคิดการจัดกำลังอากาศยานแบบสมดุลระหว่างภารกิจการรบและการสนับสนุนของเรือบรรทุกเครื่องบินสหภาพโซเวียต ซึ่งได้รับการออกแบบมาเพื่อสนับสนุนการปฏิบัติการของเรือดำน้ำนิวเคลียร์ เรือผิวน้ำขนาดใหญ่ และการสนับสนุนจากกำลังทหารทางบก ในบริบทของยุทธศาสตร์การต่อต้านการเข้าถึงและการปฏิเสธพื้นที่

อย่างไรก็ตามเรือรบลำนี้ก็มีข้อจำกัด เช่นกองบินที่ประจำอยู่บนเรือ เป็นกองบินที่ไม่ได้ระบบการตรวจจับเรดาร์ระยะไกลและไม่สามารถทำภารกิจปราบเรือดำน้ำได้ ทำให้เรือลำนี้จำเป็นต้องพึ่งพาการสนับสนุนจากเครื่องบินและกำลังเสริมจากทางบกเป็นอย่างมาก[12] นอกจากนี้มีรายงายจากกระทรวงกลาโหมสหรัฐอเมริการะบุว่า เครื่องบินขับไล่ Shenyang J-15 ที่ประจำการบนเครื่อง จะมีพิสัยปฏิบัติการและน้ำหนักการบรรทุกอาวุธต่ำกว่ามาตรฐานเมื่อปฏิบัติการจากเรือบรรทุกเครื่องบิน เนื่องจากข้อจำกัดของระบบขึ้นบินแบบทางลาด (ski-jump) นอกจากนี้บนเรือลำนี้ยังไม่มีข้อมูลการประจำการของเครื่องบินขนส่ง ซึ่งทำให้เรือลำนี้จะเป็นปัญหาด้านโลจิสติกหากปราศจากความช่วยเหลือจากภาคพื้นดิน

ด้วยเหตุนี้ เรือ เหลียวหนิง จำเป็นต้องอาศัยการสนับสนุนจากฐานบนบกอย่างกว้างขวาง หากจะเผชิญหน้ากับกองเรือบรรทุกเครื่องบินโจมตีของกองทัพเรือสหรัฐฯ อย่างไรก็ตามเรือดังกล่าวยังคงมีศักยภาพสูงเมื่อเทียบกับกองทัพเรือเวียดนามและกองทัพเรือฟิลิปปินส์ ทั้งนี้ คาดว่าข้อบกพร่องต่าง ๆ จะได้รับการแก้ไขในเรือบรรทุกเครื่องบินรุ่นต่อไป ซึ่งมีแนวโน้มจะมีขนาดใหญ่ขึ้น ใช้ดาดฟ้าขึ้นบินแบบปกติพร้อมระบบเครื่องยิง เพื่อรองรับเครื่องบินขับไล่ที่มีน้ำหนักมากขึ้น ตลอดจนสามารถปฏิบัติการอากาศยานปีกตรึงสำหรับเรดาร์และการลาดตระเวนปราบเรือดำน้ำได้

ปฏิบัติการด้านการทหาร

[แก้]

อู่เรือและรายงานการซ่อมบำรุง

[แก้]

จากภาพถ่ายทางอากาศของประเทศตะวันตก พบว่าเรือเหลียวหนิงมักจะประจำการอยู่ที่ฐานทัพเรือยูจิ บริเวณเมืองชิงเต่า[13] โดยภาพถ่ายทางอากาศพบว่าประจำการตั้งแต่ปี 2556 เป็นต้นมา และคาดว่านี่คืออู่เรือหลักของเรือลำนี้

ต่อมาหนังสือพิมพ์เซาท์ ไชนา มอนิ่ง โพสต์ ได้เขียนข่าวนึงขึ้นมาในปี 2561 ว่า เรือเหลียวหนิงได้เข้าเทียบท่าเพื่อทำการซ่อมบำรุงครั้งแรกในปี 2555 การปรับปรุงนี้เป็นที่น่าสังเกตว่าปรับปรุงเพื่อถอดเรดาห์ที่ติดตั้งเหนือสะพานเดินเรือ และถอดระบบการควบคุมการจราจรทางอากาศบนหอบังคับการออกไป ต่อมามีการปรับปรุงครั้งใหญ่อีกครั้งในเดือนมกราคมปี 2562 โดยเป็นการปรับปรุงดาดฟ้าเรือโดยมอดิฟายด์ระบบการปล่อยเครื่องบินใหม่ทั้งหมด เพื่อทำให้การเทคออฟของเครื่องบินเป็นไปได้โดยมีประสิทธิภาพขึ้น

การฝึกซ้อมรบ

[แก้]

ตั้งแต่เริ่มประจำการ เรือบรรทุกเครื่องบินเหลียวหนิง ได้ปฏิบัติภารกิจซ้อมรบในหลายพื้นที่ โดยเฉพาะหลังปี 2564 ที่เรือลำนี้ได้ปรับปรุงเสร็จสิ้น ก็ได้มีการฝึกซ้อมรบเพื่อจัดขบวนเรือ และลองประสิทธิภาพของตัวเรือ

โดยตลอดปี 2564 เรือลำนี้ได้ลาดตระเวรทั่วทั้งทะเลเหลือง ทะเลจีนตะวันออก และมหาสมุทรแปซิฟิก ทั้งนี้ยังมีการซ้อมรบร่วมกับกองเรือพิฆาตเฉิงตู่ ไท่หยวน หนานชาง เรือฟริเกตฮวังกง ในพื้นที่รอบเกาะโอกินาวาของญี่ปุ่น[14]

ต่อมาในปี 2565 เหลียวหนิงได้ซ้อมรบใกล้พื้นที่น่านน้ำญี่ปุ่น กองกำลังป้องกันตัวเองของญี่ปุ่นได้พบเจอเรือลำนี้และกองเรืออื่นซ้อมรบอยู่ และให้บทวิเคราะห์ที่สะท้อนให้เห็นถึงนโยบายที่แข็งกร้าวของกองเรือจีนเพิ่มมากขึ้น

ต่อมาในปี 2568 เรือลำนี้พร้อมด้วยเรือบรรทุกเครื่องบินอีกลำของจีน ซานตง ถูกพบว่ากำลังปฏิบัติการทางทะเลในทะเลฟิลิปปินส์ โดยมีการพบเห็นการซ้อมการเทคออฟเครื่องบินจากเรือรบของเรือทั้งสองลำจำนวนกว่า 550 ครั้ง เป็นครั้งแรกที่พบเห็นปฏิบัติการที่แข็งกร้าวของจีน ในพื้นที่พิพาทเส้นปะ 9 เส้น เหนือทะเลจีนใต้ ต่อมาในเดือนธันวาคมพบว่าเรือเหลียวหนิงทำการฝึกซ้อมรบทางการทหารร่วมกับกองเรือพิฆาตซึ่งเต็มไปด้วยอาวุธจรวดนำวิถี อันประกอบไปด้วยเรือพิฆาตหนานซาง เรือพิฆาตซีหนิง และเรือพิฆาตไคเฟิง ในแถบเกาะโอกินาวา ทั้งหมดนี้ถูกพบโดนเครื่องบินขับไล่ Mitsubishi F-15J ของกองกำลังป้องกันตัวเองญี่ปุ่นที่บินสังเกตการณ์ จาเหตุการณ์นี้ จีนจึงได้ตอบโต้ด้วยการส่งเครื่องบินขับไล่ Shenyang J-15จำนวนสองลำได้ขึ้นบินจากเรือเหลียวหนิงเพื่อสกัดกั้น และต่อมาได้ทำการล็อกเป้าหมายเครื่องบินของญี่ปุ่นด้วยเรดาร์ควบคุมการยิง รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมญี่ปุ่น ชินจิโร โคอิซูมิ ได้ออกมาประณามการกระทำดังกล่าวว่าเป็น “การกระทำที่อันตรายและเกินขอบเขตที่จำเป็นต่อความปลอดภัยในการบิน” ขณะที่โฆษกกองทัพเรือจีนโต้กลับว่า เครื่องบินของญี่ปุ่นได้เข้าใกล้กองเรือเฉพาะกิจของจีนซ้ำแล้วซ้ำเล่า โดยมีเจตนาจงใจรบกวนการฝึกซ้อมทางทหารของจีน[15]


อ้างอิง

[แก้]
  1. ↑ Keene, The Battles of Coxinga: Chikamatsu's Puppet Play, Its Background and Importance, 45.
  2. ↑ John Pike. "Kuznetsov Class - Project 1143.5". Globalsecurity.org. สืบค้นเมื่อ 2014-08-26.
  3. ↑ Rochlin, G. I; La Porte, T. R; Roberts, H, "The Self-Designing High-Reliability Organization: Aircraft Carrier Flight Operations at Sea", Naval War College Review, vol. LI no. 3, Autumn, 1987, Footnote 39, เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2006-12-13, สืบค้นเมื่อ 2011-06-14
  4. ↑ varyagworld.com
  5. ↑ Storey, I; Ji, Y, China's Aircraft Carrier Ambitions: Seeking Truth from Rumors, vol. 57, Naval War College Review, เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2006-12-12, สืบค้นเมื่อ 2011-06-14
  6. ↑ "China to start construction of 1st aircraft carriers next year". เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-05-26. สืบค้นเมื่อ 2009-05-26.
  7. ↑ Defense Writers Group (Jan 5, 2011), VAdm. David J. Dorsett, Deputy CNO for Information Dominance (PDF) (Transcript), airforce-magazine.com, คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2012-07-30, สืบค้นเมื่อ Apr 25, 2011
  8. ↑ Bitzinger, Richard A; Mitchell, Paul T (May 6, 2011), Soviet aircraft carrier Varyag: Shape of things to come? (PDF), RSIS Commentaries, S. Rajaratnam School of International Studies (RSIS), คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2013-03-27, สืบค้นเมื่อ 2011-06-14
  9. ↑ "Transformation of the Varyag into a PLAN Aircraft Carrier". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-09-20. สืบค้นเมื่อ 2011-06-14.
  10. ↑ Carrier set for maiden voyage China Daily, 2011-07-28
  11. ↑ "Type 001 aircraft carrier Liaoning". SinoDefence. 14 January 2017. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 24 February 2017. สืบค้นเมื่อ 24 February 2017.
  12. ↑ Annual Report to Congress: Military and Security Developments Involving the People's Republic of China 2013 (PDF) (Report). Office of the Secretary of Defense. 2013. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 5 September 2015. สืบค้นเมื่อ 23 October 2013.
  13. ↑ "Carrier Liaoning arrives at Qingdao home base". South China Morning Post (ภาษาอังกฤษ). 28 February 2013. สืบค้นเมื่อ 28 November 2020.
  14. ↑ "Chinese Type 055 destroyer joins aircraft carrier group for first time". South China Morning Post (ภาษาอังกฤษ). 2021-04-06. สืบค้นเมื่อ 2021-04-07.
  15. ↑ "Japan accuses Chinese jets of directing fire-control radar at its aircraft". Al Jazeera. 7 December 2025.

แหล่งข้อมูลอื่น

[แก้]
เข้าถึงจาก "https://th.wikipedia.org/w/index.php?title=เรือบรรทุกเครื่องบินเหลียวหนิง&oldid=12741153"