อู่ฮั่น

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
อู่ฮั่น

武汉市
Montage of wuhan(2017).jpg
ตราอย่างเป็นทางการของอู่ฮั่น
ตรา
สมญา: 九省通衢[1][2]  
("ทางสู่มณฑลทั้งเก้า")
ชิคาโกของจีน[3][4][5]
江城  ("นครแม่น้ำ")
คำขวัญ: 武汉, 每天不一样  
("อู่ฮั่น ทุกวันไม่เหมือนเดิม")
ที่ตั้งของนครอู่ฮั่นในมณฑลหูเป่ย์
ที่ตั้งของนครอู่ฮั่นในมณฑลหูเป่ย์
พิกัดภูมิศาสตร์: 30°35′14″N 114°17′17″E / 30.58722°N 114.28806°E / 30.58722; 114.28806พิกัดภูมิศาสตร์: 30°35′14″N 114°17′17″E / 30.58722°N 114.28806°E / 30.58722; 114.28806
ประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน
มณฑลหูเป่ย์
ตั้งถิ่นฐาน1500 ปีก่อนคริสตกาล
รวมเป็นเมืองเดียว1 มกราคม ค.ศ. 1927[7]
เขตการปกครอง[7][8]
 ระดับอำเภอ
 ระดับตำบล

13 เขต
156 แขวง, 1 เมือง, 3 ตำบล
การปกครอง
 • เลขาธิการพรรคMa Guoqiang
 • ผู้ว่าการนครZhou Xianwang (周先旺)[9]
พื้นที่[10]
 • นครระดับจังหวัด และนครกึ่งมณฑล8,494.41 ตร.กม. (3,279.71 ตร.ไมล์)
 • เขตเมือง (ค.ศ. 2018)[11]1,528 ตร.กม. (590 ตร.ไมล์)
ความสูง[ต้องการอ้างอิง]37 เมตร (121 ฟุต)
ประชากร (ค.ศ. 2018)
 • นครระดับจังหวัด และนครกึ่งมณฑล11,081,000[6]
 • เขตเมือง (ค.ศ. 2018)[11]8,896,900[6]
 • รวมปริมณฑล[12]19 ล้าน
 • เชื้อชาติส่วนใหญ่ชาวฮั่น
 • ภาษาภาษาอู่ฮั่น, ภาษาจีนมาตรฐาน
เขตเวลาเวลามาตรฐานจีน (UTC+8)
รหัสไปรษณีย์430000–430400
รหัสพื้นที่0027
รหัสไอเอสโอ 3166CN-HB-01
จีดีพี (ค.ศ. 2018)[13]2018
 • รวม1.485 ล้านล้านเหรินหมินปี้ (อันดับที่ 8)
 • ต่อหัว138,759 เหรินหมินปี้ (อันดับที่ 11)
 • ความเติบโตIncrease 8% (ค.ศ. 2018)
ต้นไม้ประจำนครMetasequoia[14]
ดอกไม้ประจำนครPrunus mume[15]
ป้ายทะเบียนรถ鄂A
鄂O (ตำรวจและหน่วยงานรัฐ)
เว็บไซต์www.wuhan.gov.cn

อู่ฮั่น (จีนตัวย่อ: 武汉; จีนตัวเต็ม: 武漢) เป็นเมืองเอกของมณฑลหูเป่ย์ สาธารณรัฐประชาชนจีน[16] เป็นนครที่ใหญ่ที่สุดในมณฑล มีประชากรกว่า 11 ล้านคน ทำให้เป็นนครที่มีประชากรมากที่สุดในภาคกลางของประเทศจีน[17] และเป็นนครที่มีประชากรมากที่สุดอันดับ 7 ในประเทศจีน และเป็นหนึ่งในนครศูนย์กลางแห่งชาติทั้งเก้าแห่งของประเทศจีน[18]

ชื่อ "อู่ฮั่น" มาจากการรวมกันของเมืองในประวัติศาสตร์ ได้แก่ เมืองอู่ชาง ฮั่นโข่ว และฮั่นหยาง ซึ่งทั้งสามเมืองรู้จักกันในชื่อ "เมืองทั้งสามของอู่ฮั่น" (武汉三镇) นครอู่ฮั่นตั้งอยู่ในทางตะวันออกของที่ราบเจียงฮั่น ซึ่งเป็นที่บรรจบของแม่น้ำแยงซี กับลำน้ำสาขาที่ใหญ่ที่สุดของแม่น้ำแยงซีซึ่งก็คือแม่น้ำฮั่น และนครอู่ฮั่นรู้จักกันในชื่อ "ทางสู่มณฑลทั้งเก้า" (九省通衢)[1]

เหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์ที่เกิดขึ้นในอู่ฮั่น เช่น การก่อการกำเริบอู่ชาง ซึ่งนำไปสู่การล่มสลายของราชวงศ์ชิงและการสถาปนาสาธารณรัฐจีน[19] อู่ฮั่นเป็นเมืองหลวงของประเทศจีนเป็นเวลาสั้น ๆ ในปี ค.ศ. 1927 ภายใต้ฝ่ายซ้ายของรัฐบาลก๊กมินตั๋ง ที่นำโดยวาง จิงเว่ย[20] ต่อมาในปี ค.ศ. 1937 ในช่วงสงครามจีน–ญี่ปุ่นครั้งที่สอง เมืองนี้ได้กลายเป็นเมืองหลวงในยามสงครามของจีนเป็นเวลาสิบเดือน[21][22]

ทุกวันนี้อู่ฮั่นถือเป็นศูนย์กลางทางการเมือง เศรษฐกิจ การเงิน การค้า วัฒนธรรม และการศึกษา ของภาคกลางของประเทศจีน[17] เป็นศูนย์กลางการขนส่งขนาดใหญ่ ซึ่งประกอบด้วยทางรถไฟ ถนน และทางด่วนจำนวนมากที่ผ่านตัวเมืองและเชื่อมต่อกับเมืองใหญ่อื่น ๆ[23] เนื่องจากมีบทบาทสำคัญในการขนส่งภายในประเทศ ทำให้บางครั้งอู่ฮั่นถูกเรียกว่า "ชิคาโกของจีน" ในแหล่งข้อมูลต่างประเทศ[3][4][5] "แม่น้ำสายทองคำ" อย่างแม่น้ำแยงซี และลำน้ำสาขาที่ใหญ่ที่สุดซึ่งก็คือแม่น้ำฮั่น ไหลผ่านตัวเมืองและแบ่งอู่ฮั่นออกเป็น 3 เขต ได้แก่ อู่ชาง ฮั่นโข่ว และฮั่นหยาง มีสะพานข้ามแม่น้ำแยงซีภายในตัวเมือง และห่างออกไปทางตะวันตกของมณฑลหูเป่ย์ จะมีเขื่อนซานเสียต้าป้า ซึ่งเป็นสถานีพลังงานที่ใหญ่ที่สุดในโลกในแง่ของกำลังผลิตติดตั้ง

ราวปลายเดือนมกราคม ค.ศ. 2020 นครอู่ฮั่นยังอยู่ภายใต้การกักกันโรคโดยการปิดเมืองอันเป็นผลมาจากการระบาดของโคโรนาไวรัสสายพันธุ์ใหม่[24] บ้างคาดการณ์ว่าโรคระบาดเกิดขึ้นจากตลาดอาหารทะเลในเขตเจียงฮั่น และตั้งแต่นั้นมาตลาดก็ถูกปิดตัวลง[25] และมีประชาชนกว่าห้าล้านคนเดินทางออกจากเมือง[26]

ประวัติศาสตร์[แก้]

พื้นที่แรกตั้งหลักปักฐานมากกว่า 3,000 ปีก่อนระหว่างราชวงศ์ฮั่นกลายเป็นพอร์ทยุ่งอย่างยุติธรรมในพอร์ทโฆษณาศตวรรษของสงครามที่มีชื่อเสียงมากที่สุดที่ 3ในประวัติศาสตร์จีนและเหตุการณ์ศูนย์กลางในRomance ของ 3 ราชอาณาจักร — สงครามของหน้าผาสีแดงสถานที่ใช้ในบริเวณของหน้าผาใกล้ อู่ฮั่น รอบเวลานั้นกำแพงแรกสร้างเพื่อป้องกัน Hanyang ตึกในศตวรรษ 8 แรก กลอนของเขาที่ทำตึกตึกที่ฉลองมากที่สุดในจีนทางใต้เมืองมียาวถูกเป็นศูนย์สำหรับศิลปะ (โดยเฉพาะคำกลอน) และสำหรับการเรียนทางปัญญาใต้ไม้บรรทัดมองโกล(ราชวงศ์หยวน)

ภูมิศาสตร์[แก้]

แม่น้ำ[แก้]

การแบ่งเขตการปกครอง[แก้]

ในปัจจุบัน นครอู่ฮั่นแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 13 เขต[27] ตามข้อมูลจากสำมะโนประชากรครั้งที่ 6 ของจีนในปี ค.ศ. 2010 ทั้ง 13 เขตนี้ประกอบด้วยเขตการปกครองระดับตำบล 160 แห่ง เป็นแขวง 156 แห่ง เมือง 3 แห่ง และตำบล 1 แห่ง[7][8]

แผนที่
Administrative Division Wuhan.png
1
2
3
เขตฮั่นหยาง
เขตอู่ชาง
เขตชิงชาน
เขตหงชาน
เขตตงซีหู
เขตฮั่นหนาน
เขตไช่เตี้ยน
เขตเจียงเซี่ย
เขตฮฺหวางผี
เขตซินโจว
เขตในฮั่นโข่ว
1. เขตเจียงอ้าน
2. เขตเจียงฮั่น
3. เขตเฉียวโข่ว
เขต ภาษาจีน (ตัวย่อ) พินอิน ประชากร
(สำมะโนประชากรปี ค.ศ. 2010)[28][7][8]
พื้นที่ (ตร.กม.)[10] ความหนาแน่น
(คน/ตร.กม.)
เขตในตัวเมือง 6,434,373 888.42 7,242
เขตเจียงอ้าน 江岸 Jiāng'àn Qū 895,635 64.24 13,942
เขตเจียงฮั่น 江汉 Jiānghàn Qū 683,492 33.43 20,445
เขตเฉียวโข่ว 硚口 Qiáokǒu Qū 828,644 46.39 17,863
เขตฮั่นหยาง 汉阳 Hànyáng Qū 792,183[29] 108.34 7,312
เขตอู่ชาง 武昌 Wǔchāng Qū 1,199,127 87.42 13,717
เขตชิงชาน 青山 Qīngshān Qū 485,375 68.40 7,096
เขตหงชาน 洪山 Hóngshān Qū 1,549,917[30] 480.20 3,228
เขตในชานเมืองและชนบท 3,346,271 7,605.99 440
เขตตงซีหู 东西湖 Dōngxīhú Qū 451,880 439.19 1,029
เขตฮั่นหนาน 汉南 Hànnán Qū 114,970 287.70 400
เขตไช่เตี้ยน 蔡甸 Càidiàn Qū 410,888 1,108.10 371
เขตเจียงเซี่ย 江夏 Jiāngxià Qū 644,835 2,010.00 321
เขตฮฺหวางผี 黄陂 Huángpí Qū 874,938 2,261.00 387
เขตซินโจว 新洲 Xīnzhōu Qū 848,760 1,500.00 566
พื้นที่น้ำ (水上地区) 4,748 - -
รวม 9,785,392 8,494.41 1,152
ทิวทัศน์เมืองอู่ฮั่น
เมืองอู่ฮั่น
อนุสาวรีย์ของซุน ยัตเซ็นในเมืองอู่ฮั่น

การขนส่ง[แก้]

ทางรถไฟ[แก้]

เส้นทางรถไฟขนส่งสายหลักของประเทศ ปักกิ่ง-กว่างตง พาดผ่านทิศตะวันออกของมณฑลหูเป่ย์ จึงสะดวกต่อการขนส่งปัจจัยการผลิตทั้งในและนอกมณฑล วัตถุดิบที่ขนส่งทางรถไฟในหูเป่ย์ส่วนใหญ่เป็นประเภทถ่านหิน เหล็ก วัสดุก่อสร้างเช่น ไม้แปรรูป ธัญญาหาร แร่บางชนิด เป็นต้น

ในช่วงทศวรรษที่ 1970 มีการก่อสร้างเส้นทางรถไฟ ผ่านเมืองสำคัญ ๆ ในมณฑล จากตะวันตกไปตะวันออก จากเหนือล่องใต้ จนถึงปี 1990 มณฑลนี้มีเส้นทางรถไฟรวมระยะทาง 1,673 กิโลเมตรยังมีการบูรณะเส้นทางรถไฟสายเซียงฝัน - ฉงชิ่ง ระยะเมืองเซียงฝัน - อำเภอต๋าเซี่ยน เป็นเส้นทางรถไฟฟ้า ซึ่งนับเป็นสายที่ 3 ของประเทศด้วยทางหลวง

สะพาน[แก้]

แผนที่ การขนส่ง อู่ฮั่น (จีน)
สะพานแรกเห็นจาก -- ฮั่นหยาง(漢陽)

สิ่งแรก Chang Jiang สะพานที่ อู่ฮั่น คือสร้างข้าม แม่น้ำแยงซีเกียง (Chang Jiang) ในปี 1957 การถือทางรถไฟโดยตรงข้ามแม่น้ำระหว่างภูเขางู ชิ้นของสถาปัตยกรรม Stalinist ในตอนกลางของจีน

ทางหลวงและทางด่วน[แก้]

ในปี 2003 โครงการลงทุนก่อสร้างทางหลวงที่สำเร็จไปแล้วได้แก่ ทางด่วนสายอู่ฮั่น - สือเยี่ยน ระยะเซียงฝัน - อู่ฮั่น และเส้นทางเชื่อมต่อระหว่างทางด่วนสายอู่ฮั่น-สือเยี่ยน กับทางด่วนสายเซียงฝัน - จิงโจว รวมเส้นทางขยายทั้งสิ้น 130.5 กิโลเมตร

ท่าเรือ[แก้]

เส้นขนส่งทางน้ำก็เป็นเส้นทางคมนาคมที่สำคัญในมณฑลหูเป่ย์ เนื่องจาก มีแม่น้ำสำคัญ 2 สายไหลผ่าน คือ แม่น้ำฉางเจียง (แยงซีเกียง) และแม่น้ำฮั่นเจียง เป็นเส้นทางขนส่งทางน้ำสายหลัก ทั้งนี้เมืองและอำเภอต่าง ๆ กว่าครึ่งหนึ่งในมณฑลหูเป่ย์ยังใช้เส้นทางน้ำเป็นเส้นทางคมนาคมหลัก ดังนั้นมณฑลนี้จึงมีการอุตสาหกรรมการเดินเรือที่ทันสมัยแห่งหนึ่งของประเทศเมืองท่าต่าง ๆ อาทิ อู่ฮั่น หวงสือ ซาซื่อ อี๋ชัง มีการเปิดเส้นทางติดต่อกับต่างประเทศมานาน โดยมีท่าเรืออู่ฮั่นเป็นท่าเรือใหญ่ที่สุดของแม่น้ำฉางเจียงตอนล่าง และเป็นท่าเรือที่มีประวัติศาสตร์ยาวนาน เนื่องจากเป็น 1 ใน 8 ท่าเรือที่เปิดใช้ในช่วงจีนปฏิรูปอุตสาหกรรมและเปิดประเทศราวปี 1980 และในปีถัดมาก็เปิดเส้นทางเดินเรือ ขนส่งสินค้าไปฮ่องกง ญี่ปุ่น และประเทศในแถบเอเชียอาคเนย์ สำหรับแม่น้ำฮั่นเจียงนั้น เป็นเส้นทางติดต่อไปยังถิ่นทางตะวันตกเฉียงเหนือของมณฑล บนที่ราบเจียงฮั่น โดยมีท่าเรือเซียงฝันและท่าเรือเหล่าเหอโข่ว เป็นท่าเรือที่สำคัญ

สนามบิน[แก้]

สถิติเมื่อปี 2000 หูเป่ย์มีบริษัทเดินอากาศ 4 แห่ง สนามบินพลเรือน 5 แห่ง สนามบินกองทัพอากาศ 1 แห่ง เปิดเส้นทางบินทั้งในและนอกประเทศ 107 เส้นทาง บินตรงสู่เมืองต่างๆ ในประเทศ 57 เมือง สนามบินเทียนเหอที่เมืองอู่ฮั่น ยังเป็นสนามบินที่ใหญ่ที่สุดในภาคกลางของประเทศ

อ้างอิง[แก้]

  1. 1.0 1.1 "Archived copy" 图文:"黄金十字架"写就第一笔. Sina. March 30, 2009. Archived from the original on March 4, 2016. สืบค้นเมื่อ February 21, 2018. 武汉历史上就是"九省通衢",在中央促进中部崛起战略中被定位为"全国性综合交通运输枢纽"。
  2. 九省通衢. The government of Wuhan. Archived from the original on 27 November 2012. สืบค้นเมื่อ 5 May 2019.
  3. 3.0 3.1 "Foreign News: On To Chicago". Time. June 13, 1938. Archived from the original on January 5, 2012. สืบค้นเมื่อ November 20, 2011.
  4. 4.0 4.1 Jacob, Mark (May 13, 2012). "Chicago is all over the place". Chicago Tribune. Archived from the original on May 11, 2013. สืบค้นเมื่อ May 22, 2012.
  5. 5.0 5.1 水野幸吉 (Mizuno Kokichi) (2014). 中国中部事情:汉口 [Central China: Hankou]. Wuhan Press. p. 3. ISBN 9787543084612.
  6. 6.0 6.1 武汉常住人口突破1100万 城市吸引力稳步提升. Xinhua Hubei 长江日报. 26 March 2019. Archived from the original on August 17, 2019. สืบค้นเมื่อ 17 August 2019.
  7. 7.0 7.1 7.2 7.3 "Archived copy" 武汉市历史沿革 (in จีน). www.XZQH.org. August 6, 2014. Archived from the original on February 10, 2018. สืบค้นเมื่อ February 10, 2018.
  8. 8.0 8.1 8.2 "Archived copy" 行政建置 (in จีน). Wuhan Municipal People's Government. January 8, 2018. Archived from the original on October 17, 2018. สืบค้นเมื่อ October 17, 2018.
  9. "Archived copy" 武汉市信息公开. Archived from the original on April 6, 2018. สืบค้นเมื่อ April 5, 2018. 2017年2月19日,在武汉市第十四届人民代表大会第一次会议上当选为武汉市政府市长。
  10. 10.0 10.1 "Wuhan Statistical Yearbook 2010" (PDF). Wuhan Statistics Bureau. Archived from the original (PDF) on November 5, 2011. สืบค้นเมื่อ July 31, 2011.p. 15
  11. 11.0 11.1 Cox, W (2018). Demographia World Urban Areas. 14th Annual Edition (PDF). St. Louis: Demographia. p. 22. Archived from the original (PDF) on May 3, 2018. สืบค้นเมื่อ June 15, 2018.
  12. OECD Urban Policy Reviews: China 2015, OECD READ edition. OECD iLibrary. OECD Urban Policy Reviews (in อังกฤษ). OECD. April 18, 2015. p. 37. doi:10.1787/9789264230040-en. ISBN 9789264230033. ISSN 2306-9341. Archived from the original on March 27, 2017. สืบค้นเมื่อ December 8, 2017. Linked from the OECD here Archived December 9, 2017, at the Wayback Machine.
  13. 武汉市2010年国民经济和社会发展统计公报. Wuhan Statistics Bureau. May 10, 2011. Archived from the original on October 23, 2012. สืบค้นเมื่อ July 31, 2011.
  14. "THE CHRONOLOGY OF THE "LIVING FOSSIL" METASEQUOIA GLYPTOSTROBOIDES (TAXODIACEAE): A REVIEW (1943–2003)" (PDF). Harvard College. 2003. p. 15. Archived from the original (PDF) on March 6, 2016. สืบค้นเมื่อ January 25, 2018. 1984 In the spring, Metasequoia was chosen as the "City Tree" of Wuhan, the capital of Hubei.
  15. 北京奥运会火炬境内传递城市 [Beijing Olympic torch relay city within the city]. blog.sina.com.cn. March 26, 2008. Archived from the original on January 18, 2018. สืบค้นเมื่อ January 18, 2018.
  16. "Illuminating China's Provinces, Municipalities and Autonomous Regions". PRC Central Government Official Website. Archived from the original on June 19, 2014. สืบค้นเมื่อ February 19, 2018.
  17. 17.0 17.1 "Focus on Wuhan, China". The Canadian Trade Commissioner Service. Archived from the original on December 12, 2013. สืบค้นเมื่อ February 10, 2013.
  18. Zhao Manfeng (赵满丰). "Archived copy" 国家中心城市 [National central cities]. usa.chinadaily.com.cn. Archived from the original on May 20, 2018. สืบค้นเมื่อ May 20, 2018.
  19. "The Wuchang Uprising on Double Ten (10/10/1911) | Britannica Blog". blogs.britannica.com. Archived from the original on April 8, 2018. สืบค้นเมื่อ 2019-06-13. Unknown parameter |url-status= ignored (help)
  20. Stephen R. MacKinnon (2002). Remaking the Chinese City: Modernity and National Identity, 1900-1950. University of Hawaii Press. p. 161. ISBN 978-0824825188.
  21. "AN AMERICAN IN CHINA: 1936-39 A Memoir". Archived from the original on May 12, 2013. สืบค้นเมื่อ February 10, 2013. Unknown parameter |url-status= ignored (help)
  22. Stephen R. MacKinnon (2008-05-21). Wuhan, 1938: War, Refugees, and the Making of Modern China. University of California Press. p. 12. ISBN 978-0520254459.
  23. 武汉获批全国首个交通枢纽研究试点城市. Ministry of Commerce of the People's Republic of China. 2009-06-25. Archived from the original on December 24, 2012. Unknown parameter |url-status= ignored (help)
  24. CNN, Analysis by James Griffiths. "China's unprecedented reaction to the Wuhan virus probably couldn't be pulled off in any other country". CNN. สืบค้นเมื่อ 2020-01-28.
  25. "Here's what Wuhan, China looks like under quarantine for coronavirus". Global News (in อังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2020-01-28.
  26. Collman, Ashley. "5 million people left Wuhan before China quarantined the city to contain the coronavirus outbreak". Business Insider. สืบค้นเมื่อ 2020-01-28.
  27. "Archived copy" 2016年统计用区划代码和城乡划分代码:武汉市 (in จีน). National Bureau of Statistics of the People's Republic of China. 2016. Archived from the original on March 30, 2018. สืบค้นเมื่อ March 30, 2018. 统计用区划代码 名称 420101000000 市辖区 420102000000 江岸区 420103000000 江汉区 420104000000 硚口区 420105000000 汉阳区 420106000000 武昌区 420107000000 青山区 420111000000 洪山区 420112000000 东西湖区 420113000000 汉南区 420114000000 蔡甸区 420115000000 江夏区 420116000000 黄陂区 420117000000 新洲区
  28. 武汉市2010年第六次全国人口普查主要数据公报. Wuhan Statistics Bureau. May 10, 2011. Archived from the original on October 25, 2011. สืบค้นเมื่อ July 31, 2011.
  29. includes 208,106 in Wuhan Economic Development Zone (武汉经济技术开发区)
  30. includes 396,597 in Donghu New Technology Development Zone (东湖新技术开发区), 67,641 in Donghu Scenic Travel Zone (东湖生态旅游风景区), and 36,245 in Wuhan Chemical Industry Zone (武汉化学工业区)

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]