ข้ามไปเนื้อหา

อาเลียกซันดร์ ลูกาแชนกา

แก้ไขลิงก์
จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
อาเลียกซันดร์ ลูกาแชนกา
Аляксандaр Лукашэнка
ลูกาแชนกาในปี ค.ศ. 2024
ประธานาธิบดีเบลารุส
ดำรงตำแหน่ง
เริ่มดำรงตำแหน่ง
20 กรกฎาคม 1994[a]
นายกรัฐมนตรี
ก่อนหน้าMyechyslaw Hryb
(ในฐานะประมุขแห่งรัฐและประธานสภาสูงสุด)
ประธานสภาแห่งรัฐสูงสุด
ประจำรัฐสหภาพ
เริ่มดำรงตำแหน่ง
26 มกราคม พ.ศ. 2543
ประธานคณะรัฐมนตรี
เลขาธิการ
ก่อนหน้าตั้งตำแหน่ง
สมาชิกสภาสูงสุดเบลารุส
ดำรงตำแหน่ง
พ.ศ. 2533 – พ.ศ. 2537
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด
อาเลียกซันดร์ รือฮอราวิช ลูกาแชนกา

31 สิงหาคม พ.ศ. 2497 (71 ปี)
Kopys สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตเบียโลรัสเซีย สหภาพโซเวียต
พรรคการเมืองอิสระ (พ.ศ. 2535–ปัจจุบัน)
การเข้าร่วม
พรรคการเมืองอื่น
คู่สมรสGalina Zhelnerovich (สมรส พ.ศ. 2518)
บุตร
บุพการี
  • Ekaterina Trofimovna Lukashenko (มารดา)
อาชีพนักการเมือง
วิชาชีพนักเศรษฐศาสตร์และอดีตชาวไร่นารวม[3]
ลายมือชื่อ
เว็บไซต์president.gov.by
ยศที่ได้รับการแต่งตั้ง
รับใช้
สังกัด
ประจำการ
  • พ.ศ. 2518–2520
  • พ.ศ. 2523–2525
  • พ.ศ. 2537–ปัจจุบัน
ยศผู้บัญชาการทหาร
พันโท[4]

อาเลียกซันดร์ รือฮอราวิช ลูกาแชนกา (เบลารุส: Алякса́ндр Рыго́равіч Лукашэ́нка, ออกเสียง: [alʲakˈsandr rɨˈɣɔravʲit͡ʂ lukaˈʂɛnka]; เกิด 31 สิงหาคม ค.ศ. 1954) เป็นนักการเมืองชาวเบลารุสผู้ซึ่งดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีคนแรกของเบลารุส ตั้งแต่การก่อตั้งตำแหน่งเมื่อวันที่ 20 กรกฎาคม ค.ศ. 1994 ทำให้เขาเป็นประธานาธิบดีที่ดำรงตำแหน่งนานที่สุดในทวีปยุโรป[5][6]

ก่อนจะเป็นนักการเมือง ลูกาแชนกาทำงานเป็นผู้อำนวยการของฟาร์มเกษตรที่รัฐเป็นเจ้าของ (ซอฟคอซ) และใช้เวลากับกองกำลังทหารชายแดนโซเวียตและกองทัพโซเวียต และเคยรับราชการทั้งในกองกำลังพิทักษ์ชายแดนโซเวียตและกองทัพโซเวียต ใน ค.ศ. 1990 ลูกาแชนกาได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาสูงสุดแห่งสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตเบลารุส หลังจากการล่มสลายของสหภาพโซเวียต เขาได้ดำรงตำแหน่งหัวหน้าคณะกรรมการปราบปรามการทุจริตชั่วคราวของสภาสูงสุดเบลารุส ใน ค.ศ. 1994 เขาได้รับเลือกเป็นประธานาธิบดีในการเลือกตั้งประธานาธิบดีครั้งแรกของประเทศ หลังจากการประกาศใช้รัฐธรรมนูญฉบับใหม่

ลูกาแชนกาคัดค้านการช็อกบำบัดทางเศรษฐกิจในช่วงการเปลี่ยนผ่านหลังยุคโซเวียตในคริสต์ทศวรรษ 1990 โดยยังคงกรรมสิทธิ์ของรัฐในอุตสาหกรรมสำคัญในเบลารุสไว้ ผู้สนับสนุนของเขาอ้างว่าสิ่งนี้ช่วยให้เบลารุสรอดพ้นจากภาวะเศรษฐกิจถดถอยได้เทียบเท่ากับประเทศอื่น ๆ ในยุคหลังสหภาพโซเวียต ซึ่งโครงสร้างทางการเมืองของประเทศเหล่านั้นได้เสื่อมถอยลงสู่ระบบทุนนิยมพวกพ้องคณาธิปไตย การที่ลูกาแชนกายังคงรักษารูปแบบเศรษฐกิจแบบสังคมนิยมไว้นั้นสอดคล้องกับการคงไว้ซึ่งสัญลักษณ์ของยุคโซเวียต ซึ่งรวมถึงภาษารัสเซีย ตราแผ่นดิน และธงชาติ สัญลักษณ์เหล่านี้ถูกนำมาใช้หลังจากการลงประชามติอันเป็นข้อโต้แย้งใน ค.ศ. 1995

หลังจากการลงประชามติเดียวกัน ลูกาแชนกาได้รับอำนาจเพิ่มขึ้น รวมถึงอำนาจในการปลดสภาสูงสุด การลงประชามติอีกครั้งใน ค.ศ. 1996 ช่วยให้เขาสามารถรวมอำนาจได้มากขึ้น นับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ลูกาแชนกาได้ดำรงตำแหน่งผู้นำรัฐบาลเผด็จการ และมักถูกขนานนามว่าเป็น "เผด็จการคนสุดท้ายของยุโรป"[7] ผู้สังเกตการณ์ระหว่างประเทศไม่ได้มองว่าการเลือกตั้งเบลารุสเป็นไปอย่างเสรีและยุติธรรม ยกเว้นชัยชนะครั้งแรกของเขา รัฐบาลปราบปรามฝ่ายตรงข้ามและจำกัดเสรีภาพสื่อ[8] ส่งผลให้รัฐบาลตะวันตกหลายประเทศคว่ำบาตรลูกาแชนกาและเจ้าหน้าที่เบลารุสคนอื่น ๆ[9] ชัยชนะอันเป็นที่โต้แย้งของลูกาแชนกาในการเลือกตั้งประธานาธิบดีใน ค.ศ. 2020 นำมาซึ่งข้อกล่าวหาเรื่องการโกงการเลือกตั้ง ซึ่งยิ่งทำให้การประท้วงต่อต้านรัฐบาลรุนแรงขึ้น ซึ่งเป็นการประท้วงครั้งใหญ่ที่สุดในยุคที่เขาดำรงตำแหน่ง[10] ด้วยเหตุนี้ สหราชอาณาจักร สหภาพยุโรป และสหรัฐอเมริกาจึงยุติการรับรองลูกาแชนกาในฐานะประธานาธิบดีที่ถูกต้องตามกฎหมายของเบลารุสหลังจากการเลือกตั้งที่เป็นข้อพิพาท[11][12] อย่างไรก็ตาม ลูกาแชนกาสามารถรักษาอำนาจไว้ได้แม้จะมีปฏิกิริยาจากประเทศต่าง ๆ ดังกล่าว ซึ่งในที่สุดก็ส่งผลให้ความสัมพันธ์ทางการทูตบางส่วนกลับมาดำเนินไปอีกครั้ง[13][14] ในขณะที่การเลือกตั้งประธานาธิบดีใน ค.ศ. 2025 ของเขาถูกอธิบายว่าเป็นการหลอกลวงอีกครั้ง[15][16]

การแยกตัวจากส่วนต่าง ๆ ของตะวันตก โดยเฉพาะในยุคของปูติน ทำให้เขาต้องพึ่งพารัสเซียมากขึ้น โดยที่ลูกาแชนกาเคยรักษาความสัมพันธ์อันใกล้ชิดกับรัสเซียไว้แล้ว แม้จะเคยเกิดความตึงเครียดในอดีต เช่น สงครามนมใน ค.ศ. 2009 ซึ่งมีสาเหตุมาจากเบลารุสปฏิเสธที่จะรับรองสาธารณรัฐอับคาเซียและเซาท์ออสซีเชีย โดยแลกกับเงิน 500 ล้านดอลลาร์สหรัฐ หลังสงครามรัสเซีย-จอร์เจีย ลูกาแชนกามีบทบาทสำคัญในการก่อตั้งรัฐสหภาพ ทำให้ชาวเบลารุสและรัสเซียสามารถเดินทาง ทำงาน และศึกษาระหว่างสองประเทศโดยไม่มีอุปสรรค รายงานยังระบุว่าเขายังมีบทบาทสำคัญในการเจรจาข้อตกลงเพื่อยุติการกบฏของกลุ่มวากเนอร์ของรัสเซียในปี 2023 โดยอนุญาตให้ทหารวากเนอร์บางส่วนเข้าไปในเบลารุส[17]

หมายเหตุ

[แก้]
  1. ↑ บางประเทศไม่ยอมรับลูกาแชนกาเป็นประธานาธิบดีที่ถูกต้องตามกฎหมายของเบลารุสตั้งแต่การเลือกตั้งประธานาธิบดีเบลารุสใน ค.ศ. 2020[1][2] อย่างไรก็ตาม เขายังคงมีอำนาจปกครองเบลารุสโดยพฤตินัย โดยได้รับการสนับสนุนจากรัสเซียและจีน

อ้างอิง

[แก้]
  1. ↑ "Belarus leader Lukashenko holds secret inauguration amid continuing protests". france24.com. 23 September 2020.
  2. ↑ "Belarus: Mass protests after Lukashenko secretly sworn in". BBC News. 23 September 2020. Several EU countries and the US say they do not recognise Mr. Lukashenko as the legitimate president of Belarus.
  3. ↑ Mirovalev, Mansur (November 25, 2021). "Europe's 'last dictator': Who is Belarus's Alexander Lukashenko?". Aljazeera.
  4. ↑ "Lukashenko reveals his military rank". belarus.by. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 13 August 2020. สืบค้นเมื่อ 22 February 2019.
  5. ↑ "Belarus – Government". The World Factbook. Central Intelligence Agency. 18 December 2008. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 9 January 2021. สืบค้นเมื่อ 26 December 2008.
  6. ↑ "Belarus President Alexander Lukashenko under fire". BBC News. 11 September 2020. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 3 August 2020. สืบค้นเมื่อ 19 September 2020.
  7. ↑
  8. ↑
  9. ↑ "COUNCIL DECISION 2012/642/CFSP concerning restrictive measures against Belarus". Official Journal of the European Union. Council of the European Union. 15 October 2012. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 7 April 2013. สืบค้นเมื่อ 7 January 2013."Belarus Sanctions". Department of the Treasury. Government of the United States. 5 December 2012. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 16 December 2010. สืบค้นเมื่อ 7 January 2013."EU slaps sanctions on Belarus leader Lukashenko for crackdown". BBC. 6 November 2020. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 17 May 2021. สืบค้นเมื่อ 8 November 2020.Ljunggren, Josh Smith (29 September 2020). "Britain and Canada impose sanctions on Belarus leader Lukashenko". Reuters. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 11 April 2021. สืบค้นเมื่อ 13 December 2020.COUNCIL IMPLEMENTING REGULATION (EU) 2020/1648 of 6 November 2020 implementing Article 8a(1) of Regulation (EC) No 765/2006 concerning restrictive measures in respect of Belarus เก็บถาวร 23 กุมภาพันธ์ 2022 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
    "Swiss freeze assets of Belarus leader Lukashenko". Reuters. 12 December 2020. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 11 December 2021. สืบค้นเมื่อ 15 March 2022.
  10. ↑ อ้างอิงผิดพลาด: ป้ายระบุ <ref> ไม่ถูกต้อง ไม่มีการกำหนดข้อความสำหรับอ้างอิงชื่อ BBC News-2020
  11. ↑ "El Pais interview with HR/VP Borrell: "Lukashenko is like Maduro. We do not recognize him but we must deal with him"". eeas.europa.eu. 24 August 2020. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 8 October 2020. สืบค้นเมื่อ 25 August 2020.
  12. ↑ Dave Lawler, U.S. no longer recognizes Lukashenko as legitimate president of Belarus เก็บถาวร 21 ธันวาคม 2021 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, Axios (24 September 2020).
  13. ↑ "Leader of Belarus marks 30 years in power after crushing dissent". Voice of America (ภาษาอังกฤษ). 19 July 2024. สืบค้นเมื่อ 8 May 2025.
  14. ↑ Higgins, Andrew; Dapkus, Tomas (15 February 2025). "A Quick, Quiet Trip to Belarus Signals a Turn in U.S. Policy". The New York Times (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). ISSN 0362-4331. สืบค้นเมื่อ 8 May 2025.
  15. ↑ "Belarus election: 'There is no alternative to Alexander Lukashenko'". www.bbc.com (ภาษาอังกฤษแบบบริติช). 25 January 2025. สืบค้นเมื่อ 8 May 2025.
  16. ↑ Edwards, Christian (26 January 2025). "Belarus president set to extend 30-year rule as critics slam 'sham' election". CNN (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 8 May 2025.
  17. ↑ "The milk split by the milk war". POLITICO (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). 24 June 2009. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 22 October 2019. สืบค้นเมื่อ 8 November 2020.

แหล่งข้อมูลอื่น

[แก้]
เข้าถึงจาก "https://th.wikipedia.org/w/index.php?title=อาเลียกซันดร์_ลูกาแชนกา&oldid=12538375"