อะละวี

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
อะละวี
อะละวียะฮ์
Zulfiqar with inscription.png
ษูลฟะกอร ดาบอะลีที่วาดแบบตามลวดลาย เป็นสัญลักษณ์สำคัญทั้งฝ่ายอะละวีกับชีอะฮ์แบบดั้งเดิม
ประชากรทั้งหมด
ประมาณ 3 ล้าน[1]
ภูมิภาคที่มีประชากรอย่างมีนัยสำคัญ
 ซีเรียน้อยกว่า 3 ล้าน[2]
 ตุรกี500,000-1 ล้าน[3][4]
 เลบานอน100,000[5][6][7]
 เยอรมนี70,000[8][9]
เลบานอน/ที่ราบสูงโกลัน2200 คนอาศัยที่เฆาะญัร ส่วนใหญ่มีทั้งสิทธิพลเมืองซีเรียและอิสราเอล[10]
 ออสเตรเลีย2% เป็นชาวเลบานอนในประเทศออสเตรเลีย[11]
ภาษา
อาหรับ, ตุรกี

อะละวี (อาหรับ: علويةอะละวียะฮ์) หรือ นุซัยรี[14] (อาหรับ: نصيريةนุศ็อยรียะฮ์) เป็นสาขาของศาสนาอิสลามนิกายชีอะฮ์[15][ไม่แน่ใจ] กลุ่มอะละวียกย่องอะลี (อะลี อิบน์ อะบีฏอลิบ) เป็นอิหม่ามคนแรกของสำนักสิบสองอิมาม เชื่อว่ากลุ่มนี้ก่อตั้งในคริสต์ศตวรรษที่ 9 โดยอิบน์ นุศ็อยร์

รายงานจากงานวิจัยของเมฮร์ดาด อิซาดีย์ (Mehrdad Izady) มีอะละวีอยู่ในประชากรซีเรียร้อยละ 17.2 ซึ่งเพิ่มขึ้นจากร้อยละ 11.8 ใน ค.ศ. 2010[16] และเป็นชนกลุ่มน้อยสำคัญในจังหวัดฮาทัย ประเทศตุรกี และภาคเหนือของประเทศเลบานอน สาขานี้มักสับสนกับลัทธิแอเลวี ซึ่งเป็นลัทธิศาสนาต่างหากในประเทศตุรกี[17][18][19][20]

เทววิทยาและพิธีกรรมของอะละวีมีความแตกต่างจากชีอะฮ์สายหลักหลายแบบ เช่น ในช่วงทำพิธี กลุ่มอะละวีดื่มไวน์ในฐานะการเปลี่ยนสภาพของอะลี[21] ในขณะที่มุสลิมกลุ่มอื่น ๆ ห้ามดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ อะละวีส่งเสริมให้ดื่มมันได้แค่พอเหมาะ และพวกเขาเชื่อในเรื่องการกลับชาติมาเกิด[22]

อ้างอิง[แก้]

  1. "Primer on the Alawites in Syria - Foreign Policy Research Institute". www.fpri.org. สืบค้นเมื่อ 13 April 2021.
  2. "The 'secretive sect' in charge of Syria". BBC News. 17 May 2012. สืบค้นเมื่อ 13 April 2021.
  3. Cassel, Matthew. "Syria strife tests Turkish Alawites".
  4. Spencer, Richard (3 April 2016). "Who are the Alawites?". The Telegraph.
  5. http://www.repost.us/article-preview/#!hash=0467cbf01990a23ab00bfe1a45696310 Archived 6 สิงหาคม 2012 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
  6. "Lebanese Allawites welcome Syria's withdrawal as 'necessary'". The Daily Star. 30 April 2005.
  7. "Lebanon's Alawi: A Minority Struggles in a 'Nation' of Sects". Al Akhbar English. 8 November 2011. คลังข้อมูลเก่า เก็บจาก แหล่งเดิม เมื่อ 4 March 2016. สืบค้นเมื่อ 6 July 2012.
  8. "Mitgliederzahlen: Islam", in: Religionswissenschaftlicher Medien- und Informationsdienst|Religionswissenschaftliche Medien- und Informationsdienst e. V. (Abbreviation: REMID), Retrieved 13 February 2017
  9. "Anzahl der Muslime in Deutschland nach Glaubensrichtung im Jahr 2015* (in 1.000)", in: Statista GmbH, Retrieved 13 February 2017
  10. UNIFIL Press Kit Archived 2021-08-14 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน p.6
  11. Ghassan Hage (2002). Arab-Australians today: citizenship and belonging (Paperback ed.). Melbourne University Publishing. p. 40. ISBN 0-522-84979-2.
  12. "MOḤAMMAD B. NOṢAYR". Encyclopaedia Iranica. electricpulp.com.
  13. "ḴAṢIBI". Encyclopaedia Iranica. electricpulp.com.
  14. Gisela Procházka-Eisl; Stephan Procházka (2010). The Plain of Saints and Prophets: The Nusayri-Alawi Community of Cilicia (Southern Turkey) and Its Sacred Places. Otto Harrassowitz Verlag. p. 20. ISBN 978-3-447-06178-0. ...for nearly a millenium the term by far most often used in both Oriental and Western sources for this group has been 'Nusayri'.
  15. Madeleine Pelner Cosman; Linda Gale Jones (2009). Handbook to Life in the Medieval World, 3-Volume Set. Infobase Publishing. p. 407. ISBN 978-1-4381-0907-7.
  16. Izady, Michael. "Syria: Ethnic Shift, 2010-mid 2018". Unknown parameter |websit= ignored (help)
  17. Zhigulskaya, Darya. "Alevis vs. Alawites in Turkey: From the General to the Specific". International Journal of Humanities and Education (IJHE). 5 (10): 195–206.
  18. Aringberg-Laanatza, Marianne. “Alevis in Turkey–Alawites in Syria: Similarities and Differences.” In Alevi Identity: Cultural, Religious and Social Perspectives. Edited by Tord Olsson, Elisabeth Özdalga, and Catharina Raudvere, 181–199. Richmond, UK: Curzon, 1998.
  19. "Erdogan, Iran, Syrian Alawites, and Turkish Alevis". The Weekly Standard. 29 March 2012. สืบค้นเมื่อ 6 July 2012.
  20. Gisela Procházka-Eisl; Stephan Procházka (2010). The Plain of Saints and Prophets: The Nusayri-Alawi Community of Cilicia (Southern Turkey) and Its Sacred Places. Otto Harrassowitz Verlag. p. 20. ISBN 978-3-447-06178-0.
  21. Michael Knight (10 December 2009). Journey to the End of Islam. Soft Skull Press. p. 128. ISBN 978-1-59376-552-1.
  22. Abdel Bari Atwan (2015). Islamic State: The Digital Caliphate. Saqi. p. 58. ISBN 978-0-86356-101-6.

อ่านเพิ่ม[แก้]

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]