ข้ามไปเนื้อหา

อนุสัญญาอิสตันบูล

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
อนุสัญญาอิสตันบูล
อนุสัญญาว่าด้วยการป้องกันและปราบปรามความรุนแรงต่อสตรีและความรุนแรงในครอบครัวแห่งสภายุโรป
วันร่าง7 เมษายน 2554
วันลงนาม11 พฤษภาคม 2554
ที่ลงนามอิสตันบูล, ประเทศตุรกี
วันมีผล1 สิงหาคม 2557
เงื่อนไขการให้สัตยาบันรวม 10 ครั้ง โดย 8 จาก 10 ครั้งมาจากสมาชิกสภายุโรป
ผู้ลงนาม45 รัฐ + สหภาพยุโรป
ผู้ให้สัตยาบัน35
ผู้เก็บรักษาเลขาธิการแห่งสภายุโรป
อ้างอิงชุดสนธิสัญญาสภายุโรป ที่. 210
ภาษาภาษาอังกฤษ และ ภาษาฝรั่งเศส

อนุสัญญาอิสตันบูล (อังกฤษ: Istanbul Convention) หรือในฉบับเต็มเรียกว่า อนุสัญญาว่าด้วยการป้องกันและปราบปรามความรุนแรงต่อสตรีและความรุนแรงในครอบครัวแห่งสภายุโรป (อังกฤษ: Council of Europe Convention on preventing and combating violence against women and domestic violence) เป็นสนธิสัญญาด้านสิทธิมนุษยชนของสภายุโรปว่าด้วยความรุนแรงต่อสตรีและความรุนแรงในครอบครัว โดยเปิดให้ลงนามเมื่อวันที่ 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2554 ที่เมืองอิสตันบูล ประเทศตุรกี อนุสัญญานี้มีจุดมุ่งหมายในการป้องกันความรุนแรง การคุ้มครองดูแลผู้เสียหาย และยุติการอภัยโทษผู้กระทำความผิด[1] เมื่อวันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2555 ประเทศตุรกีเป็นประเทศแรกที่ให้สัตยาบันตามอนุสัญญา และถัดมาอีก 34 ประเทศ ในตั้งแต่ปี พ.ศ. 2556 ถึง 2564 ดังนี้ แอลเบเนีย อันดอร์รา ออสเตรีย เบลเยียม บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา โครเอเชีย ไซปรัส เดนมาร์ก เอสโตเนีย ฟินแลนด์ ฝรั่งเศส จอร์เจีย เยอรมนี กรีซ[2] ไอซ์แลนด์ ไอร์แลนด์ อิตาลี ลิกเตนสไตน์ ลักเซมเบิร์ก มอลตา มอลโดวา โมนาโก มอนเตเนโกร เนเธอร์แลนด์ มาซิโดเนียเหนือ นอร์เวย์ โปแลนด์ โปรตุเกส โรมาเนีย ซานมารีโน เซอร์เบีย สโลวีเนีย สเปน สวีเดน และสวิตเซอร์แลนด์[3] ณ เดือนมีนาคม พ.ศ. 2562 มีการลงนามโดย 45 ประเทศ รวมถึงสหภาพยุโรป[3] โดยอนุสัญญามีผลบังคับใช้ในวันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2557[3] จนกระทั่งปี พ.ศ. 2564 ตุรกีเป็นประเทศแรกและประเทศเดียวที่ถอนตัวจากอนุสัญญาเมื่อวันที่ 20 มีนาคม พ.ศ. 2564 อนุสัญญาดังกล่าวยุติการบังคับใช้ในตุรกีในวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2564[4][5]

ประวัติ

[แก้]
โจฮันน่า เนลเลส ตัวแทนแห่งสภายุโรป พูดคุยถึงวัตถุประสงค์ของอนุสัญญา (มิถุนายน 2554)

สภายุโรปได้ริเริ่มดำเนินโครงการต่าง ๆ เพื่อส่งเสริมการคุ้มครองสตรีจากความรุนแรงตั้งแต่ทศวรรษ 1990 โดยจะเห็นผลอย่างชัดเจนในการใช้ข้อเสนอแนะแห่งสภายุโรปที่ 5 (2545) ของคณะกรรมการรัฐมนตรีประจำประเทศสมาชิกว่าด้วยการคุ้มครองสตรีจากความรุนแรง[6] และการรณรงค์เพื่อขจัดความรุนแรงต่อตรี รวมถึงความรุนแรงในครอบครัวทั่วทวีปยุโรปในระหว่างปี พ.ศ. 2549 ถึง พ.ศ. 2551[7] ทางฝั่งสมัชชารัฐสภาแห่งสภายุโรปได้แสดงจุดยืนทางการเมืองในการต่อต้านความรุนแรงต่อสตรีทุกรูปแบบ รวมถึงได้ใช้ข้อมติและข้อเสนอแนะจำนวนหนึ่งเพื่อเรียกร้องให้มีมาตรฐานที่มีผลผูกพันทางกฎหมายในการป้องกัน ปกป้อง และดำเนินคดีในรูปแบบที่เกี่ยวข้องกับความรุนแรงทางเพศ[8]

อ่างอิงรายงานการศึกษาและการสำรวจระดับชาติเผยให้เห็นถึงความสำคัญของปัญหานี้ในยุโรป[8] การรณรงค์นี้แสดงให้เห็นถึงการโต้ตอบถึงปัญหาความรุนแรงต่อสรีและครอบครัวของรัฐต่าง ๆ ในทวีปยุโรป ดังนั้นการรณรงค์นี้จึงเป็นการแสดงออกถึงความต้องการในความปลอดภัย มาตรฐานทางกฎหมายที่สอดคล้องกัน เพื่อให้สามารถยืนยันได้ว่าเหยื่อจะได้รับประโยชน์จากการคุ้มครองในระดับเดียวกันในทุกที่ในยุโรป ทางรัฐมนตรีกระทรวงยุติธรรมของสภาประเทศสมาชิกยุโรป จึงเริ่มหารือถึงความจำเป็นในการเพิ่มการคุ้มครองจากความรุนแรงในครอบครัว

เพื่อการนั้น สภายุโรปจึงได้ตัดสินใจว่าจำเป็นต้องกำหนดมาตรฐานที่ครอบคลุมเพื่อป้องกันและต่อสู้กับความรุนแรงต่อสตรีและความรุนแรงในครอบครัว ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2551 คณะกรรมการรัฐมนตรีได้จัดตั้งกลุ่มผู้เชี่ยวชาญ โดยมอบหมายให้จัดทำร่างอนุสัญญาในด้านนี้ ผ่านไปเพียงสองปี กลุ่ม CAHVIO (Ad Hoc Committee on Preventing and Combating Violence against Women and Domestic Violence, คณะกรรมการเฉพาะกิจเพื่อป้องกันและต่อสู้กับความรุนแรงต่อสตรีและความรุนแรงในครอบครัว)[9] ได้ร่างข้อความขึ้นมา และได้เสนอในการประชุมระหว่าง สหราชอาณาจักร อิตาลี รัสเซีย และสันตะสำนัก ในการประชุมมีการแก้ไขหลายประการเพื่อจำกัดข้อกำหนดบางอย่างเอาไว้ จึงทำให้ถูกวิพากษ์วิจารณ์จากแอมเนสตี้ อินเตอร์เนชั่นแนล[10] ท้ายที่สุด ร่างสุดท้ายของการประชุมถูกจัดทำขึ้นในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2553

การนำมาใช้ การลงนาม การให้สัตยาบัน และการเลิกใช้

[แก้]

กระบวนการทั่วไป

[แก้]

ร่างอนุสัญญาได้รับการรับรองโดยรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงยุโรปเมื่อวันที่ 7 เมษายน พ.ศ. 2554 ในการประชุมครั้งที่ 1111[11] และเปิดให้ลงนามเมื่อวันที่ 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2554 เนื่องในการประชุมคณะรัฐมนตรีสมัยที่ 121 ณ อิสตันบูล โดยมีผลบังคับใช้หลังจากการให้สัตยาบัน 10 ครั้ง โดย 8 ประเทศต้องเป็นรัฐสมาชิกของสภายุโรป ในการประชุมเมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2558 มีการลงนามโดย 39 รัฐ ตามด้วยการให้สัตยาบันของสมาชิกสภายุโรป 8 รัฐ ได้แก่ แอลเบเนีย ออสเตรีย บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา อิตาลี มอนเตเนโกร โปรตุเกส เซอร์เบีย และตุรกี ต่อมาในปีนั้น อันดอร์รา เดนมาร์ก ฝรั่งเศส มอลตา โมนาโก สเปน และสวีเดนก็ได้ให้สัตยาบันตามมา ถัดมาในปี พ.ศ. 2558 มีการให้สัตยาบันโดยฟินแลนด์ เนเธอร์แลนด์ โปแลนด์ และสโลวีเนีย ในปี พ.ศ. 2559 โดยเบลเยียม ซานมารีโน และโรมาเนีย ในปี พ.ศ. 2560 โดยไซปรัส เอสโตเนีย จอร์เจีย เยอรมนี นอร์เวย์ และสวิตเซอร์แลนด์ ในปี พ.ศ. 2561 โดยโครเอเชีย กรีซ ไอซ์แลนด์ ลักเซมเบิร์กและสาธารณรัฐมาซิโดเนีย และในปี พ.ศ. 2562 โดยสาธารณรัฐไอร์แลนด์[2] เมื่อวันที่ 13 มิถุนายน 2560 Věra Jourová แห่งกรรมาธิการความเท่าเทียมทางเพศแห่งยุโรป เป็นผู้การลงนามในอนุสัญญาอิสตันบูลในนามของสหภาพยุโรป[12] รัฐใด ๆ ก็ตามที่ได้ให้สัตยาบันตามอนุสัญญามีข้อผูกพันทางกฎหมายตามบทบัญญัติให้มีผลใช้บังคับใช้ในประเทศของตัวเอง

อนุสัญญาสามารถเพิกถอนได้ โดยให้แจ้งเลขาธิการแห่งสภายุโรป (ตามมาตรา 80) และให้มีผลบังคับใช้สามเดือนหลังจากการประกาศ[13]

ผู้ลงนาม[14] ลงนาม ให้สัตยาบัน มีผลบังคับใช้ เลิกใช้
 แอลเบเนีย19 ธันวาคม 20114 กุมภาพันธ์ 20131 สิงหาคม 2014
 อันดอร์รา22 กุมภาพันธ์ 201322 เมษายน 20141 สิงหาคม 2014
 อาร์มีเนีย18 มกราคม 2018
 ออสเตรีย11 พฤษภาคม 201114 พฤศจิกายน 20131 สิงหาคม 2014
 เบลเยียม11 กันยายน 201214 มีนาคม 20161 กรกฎาคม 2016
 บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา8 มีนาคม 20137 พฤศจิกายน 20131 สิงหาคม 2014
 บัลแกเรีย21 เมษายน 2016
 โครเอเชีย22 มกราคม 201312 มิถุนายน 20181 ตุลาคม 2018
 ไซปรัส16 มิถุนายน 201510 พฤศจิกายน 20171 มีนาคม 2018
 เช็กเกีย2 พฤษภาคม 2016
 เดนมาร์ก[note 3]11 ตุลาคม 201323 เมษายน 20141 สิงหาคม 2014
 เอสโตเนีย2 ธันวาคม 201426 ตุลาคม 20171 กุมภาพันธ์ 2018
 สหภาพยุโรป13 มิถุนายน 2017
 ฟินแลนด์11 พฤษภาคม 201117 เมษายน 20151 สิงหาคม 2015
 ฝรั่งเศส11 พฤษภาคม 20114 กรกฎาคม 20141 พฤศจิกายน 2014
 จอร์เจีย19 มิถุนายน 201419 พฤษภาคม 20171 กันยายน 2017
 เยอรมนี11 พฤษภาคม 201112 ตุลาคม 20171 กุมภาพันธ์ 2018
 กรีซ11 พฤษภาคม 201118 มิถุนายน 20181 ตุลาคม 2018
 ฮังการี14 มีนาคม 2014
 ไอซ์แลนด์11 พฤษภาคม 201126 เมษายน 20181 สิงหาคม 2018
 ไอร์แลนด์15 พฤศจิกายน 20158 มีนาคม 20191 กรกฎาคม 2019
 อิตาลี27 กันยายน 201210 กันยายน 20131 สิงหาคม 2014
 ลัตเวีย18 พฤษภาคม 2016
 ลีชเทินชไตน์10 พฤศจิกายน 201617 มิถุนายน 20211 ตุลาคม 2021
 ลิทัวเนีย7 มิถุนายน 2013
 ลักเซมเบิร์ก11 พฤษภาคม 20117 สิงหาคม 20181 ธันวาคม 2018
 มอลตา21 พฤษภาคม 201229 กรกฎาคม 20141 พฤศจิกายน 2014
 มอลโดวา6 กุมภาพันธ์ 201714 ตุลาคม 202120 ตุลาคม 2021
 โมนาโก20 กันยายน 20127 ตุลาคม 20141 กุมภาพันธ์ 2015
 มอนเตเนโกร11 พฤษภาคม 201122 เมษายน 20131 สิงหาคม 2014
 เนเธอร์แลนด์[note 4]14 พฤศจิกายน 201218 พฤศจิกายน 20151 มีนาคม 2016
 มาซิโดเนียเหนือ8 กรกฎาคม 201123 มีนาคม 20181 กรกฎาคม 2018
 นอร์เวย์7 กรกฎาคม 20115 กรกฎาคม 20171 พฤศจิกายน 2017
 โปแลนด์18 ธันวาคม 201227 เมษายน 20151 สิงหาคม 2015
 โปรตุเกส11 พฤษภาคม 20115 กุมภาพันธ์ 20131 สิงหาคม 2014
 โรมาเนีย27 มิถุนายน 201423 พฤษภาคม 20161 กันยายน 2016
 ซานมารีโน30 เมษายน 201428 มกราคม 20161 พฤษภาคม 2016
 เซอร์เบีย4 เมษายน 201221 พฤศจิกายน 20131 สิงหาคม 2014
 สโลวาเกีย11 พฤษภาคม 2011
 สโลวีเนีย8 กันยายน 20115 กุมภาพันธ์ 20151 มิถุนายน 2015
 สเปน11 พฤษภาคม 201110 เมษายน 20141 สิงหาคม 2014
 สวีเดน11 พฤษภาคม 20111 กรกฎาคม 20141 พฤศจิกายน 2014
  สวิตเซอร์แลนด์11 กันยายน 201314 ธันวาคม 20171 เมษายน 2018
 ตุรกี11 พฤษภาคม 201114 มีนาคม 20121 สิงหาคม 20141 กรกฎาคม 2021
 ยูเครน7 พฤศจิกายน 2011
 สหราชอาณาจักร8 มิถุนายน 2012

อ้างอิง

[แก้]
  1. ↑ Council of Europe (2011). "Explanatory Report to the Council of Europe Convention on preventing and combating violence against women and domestic violence". Council of Europe. สืบค้นเมื่อ 31 July 2020.
  2. 1 2 "Publication to the Government Gazette of the ratification, by Greece, of the CoE Convention on violence against women and domestic violence (Original: Δημοσίευση σε ΦΕΚ του Ν.4531/2018 για την κύρωση από την Ελλάδα της Σύμβασης του Σ.τ.Ε. περί έμφυλης και ενδοοικογενειακής βίας)". Isotita.gr. 16 April 2018. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 31 March 2021. สืบค้นเมื่อ 12 May 2018.
  3. 1 2 3 "Full list: Chart of signatures and ratifications of Treaty 210". Council of Europe. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 4 March 2017. สืบค้นเมื่อ 21 April 2016.
  4. ↑ "Erdoğan insists it's at his discretion to pull Turkey out of İstanbul Convention". Bianet - Bagimsiz Iletisim Agi. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 20 July 2021. สืบค้นเมื่อ 2021-03-27.
  5. ↑ Story by Reuters (2021-07-01). "Turkey formally quits treaty to prevent violence against women". CNN. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 1 July 2021. สืบค้นเมื่อ 2021-07-01.
  6. ↑ "Recommendation Rec(2002)5 of the Committee of Ministers to member states on the protection of women against violence". Council of Europe Committee of Ministers. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 28 July 2020. สืบค้นเมื่อ 18 December 2012.
  7. ↑ "Campaign to Combat Violence against Women, including domestic violence (2006-2008)". Council of Europe. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 20 July 2021. สืบค้นเมื่อ 18 December 2012.
  8. 1 2 "Historical background". เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 5 March 2021. สืบค้นเมื่อ 21 March 2021.
  9. ↑ "Ad Hoc Committee on preventing and combating violence against women and domestic violence (CAHVIO)". Council of Europe. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 5 April 2009. สืบค้นเมื่อ 18 December 2012.
  10. ↑ "Time to take a stand to oppose violence against women in Europe". Amnesty International. 2011. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 20 July 2021. สืบค้นเมื่อ 12 September 2012.
  11. ↑ "Draft Council of Europe Convention on preventing and combating violence against women and domestic violence". Council of Europe. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 31 March 2021. สืบค้นเมื่อ 23 March 2021.
  12. ↑ "EU signs the Istanbul Convention". European Institute for Gender Equality. 16 June 2017. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 31 March 2021. สืบค้นเมื่อ 11 February 2019.
  13. ↑ "Council of Europe Convention on preventing and combating violence against women and domestic violence". Council of Europe. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 20 March 2021. สืบค้นเมื่อ 21 March 2021.
  14. ↑ "Chart of signatures and ratifications of Treaty 210: Council of Europe Convention on preventing and combating violence against women and domestic violence". Council of Europe website. Council of Europe. 11 May 2011. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 7 November 2015. สืบค้นเมื่อ 4 April 2020.
  15. 1 2 "Reservations and Declarations for Treaty No.210 - Council of Europe Convention on preventing and combating violence against women and domestic violence". Council of Europe. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 26 February 2017. สืบค้นเมื่อ 5 April 2020.

หมายเหตุ

[แก้]
  1. ↑ ก. สหภาพยุโรปเป็นผู้ลงนามเช่นกัน
  2. ↑ รวมถึงประเทศที่เกี่ยวข้องกับการทำอนุสัญญา ไม่มีประเทศใดเลย (แคนาดา, สันตะสำนัก (นครวาติกัน), ญี่ปุ่น, เม็กซิโก, รัสเซีย และ สหรัฐอเมริกา) ที่ลงนามในอนุสัญญา
  3. ↑ อนุสัญญานี้ไม่ใช้บังคับกับ หมู่เกาะแฟโร และ กรีนแลนด์.[15]
  4. ↑ อนุสัญญานี้ไม่ได้บังคับใช้ใน ดัตช์แคริบเบียน ใช้เพียงเฉพาะส่วนที่อยู่ในทวีปยุโรปของ ราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์ เท่านั้น[15]
เข้าถึงจาก "https://th.wikipedia.org/w/index.php?title=อนุสัญญาอิสตันบูล&oldid=12565557"