ปากีสถานตะวันออก

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
Jump to navigation Jump to search
ปากีสถานตะวันออก
مشرقی پاکستان
পূর্ব পাকিস্তান

พ.ศ. 2498–2514
ธงชาติ ตราแผ่นดิน
คำขวัญ
"Unity, Faith, Discipline"
(เอกภาพ, ศรัทธา, วินัย)
เพลงชาติ
Qaumī Tarāna
เพลงชาติโดยพฤตินัย
Pakistan Zindabad
(ปากีสถานจงเจริญ)
เมืองหลวง ธากา
ภาษา ภาษาเบงกาลี (ภาษาราชการ)
ภาษาพิหาร
ภาษาอูรดู
ภาษาอังกฤษ
ศาสนา ศาสนาอิสลาม
ศาสนาฮินดู
รัฐบาล รัฐสังคมนิยม (2497-2501)
สาธารณรัฐ (2503-2509)
เผด็จการทหาร (2509-2514)
ผู้บริหาร
 -  2503-2505 อาซัม ข่าน
 -  2505-2512 อับดุล โมเนม ข่าน
 -  2512-2514 ไซเยด โมฮัมหมัด อะห์ซาน
 -  2514 อามีร อัลดุลลอห์ ข่าน เนียซี
ประธานรัฐมนตรี
 -  2498-2499, 2501 อาบู ฮุสเซน สรรกัร
 -  2499-2501 อะตาอุรระห์มาน ข่าน
ผู้ว่าการ
 -  2498-2499 อามีรุดดิน อะห์เหม็ด
 -  2499-2501 เอ เค ฟัซลุล ฮุก
 -  2501-2503 ซากีร ฮูเซน
สภานิติบัญญัติ Legislative Assembly
ยุคประวัติศาสตร์ สงครามเย็น
 -  การก่อตั้ง พ.ศ. 2498
 -  การสถาปนาสุดท้าย 22 พฤศจิกายน 2497
 -  สงครามปลดปล่อยบังกลาเทศ 26 มีนาคม 2514
 -  สงครามอินเดีย-ปากีสถาน พ.ศ. 2514 3 ธันวาคม 2514
 -  ประกาศเอกราช 16 ธันวาคม 2514
พื้นที่ 147,570 ตร.กม. (56,977 ตารางไมล์)
สกุลเงิน รูปีปากีสถาน
ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของ  บังกลาเทศ

ปากีสถานตะวันออก (อังกฤษ: East Pakistan; เบงกาลี: পূর্ব পাকিস্তান Purbo Pākistān; อูรดู: مشرقی پاکستانMašriqī Pākistān เสียงอ่าน [məʃrɪqiː pɑːkɪst̪ɑːn]) เป็นดินแดนที่เคยเป็นส่วนหนึ่งของประเทศปากีสถาน ซึ่งอยู่ในดินแดนเบงกอล ระหว่าง พ.ศ. 2498 - 2514

ใน พ.ศ. 2490 เบงกอลเป็นส่วนหนึ่งของบริติชอินเดีย ซึ่งแบ่งเป็นเบงกอลตะวันตกและเบงกอลตะวันออกตามศาสนา[1] การแบ่งแยกนี้เป็นผลจากความขัดแย้งทางศาสนาระหว่างฮินดูและมุสลิมในอินเดีย [2] ใน พ.ศ. 2490 ชาวเบงกอลที่เป็นมุสลิมเข้าร่วมกับขบวนการปากีสถาน หลังการแบ่งแยกอินเดียและกลายเป็นจังหวัดเบงกอลตะวันออกของปากีสถาน [3] ระหว่าง พ.ศ. 2490 - 2497 เบงกอลตะวันออกมีการบริหารเป็นเอกเทศโดยพันธมิตรมุสลิมปากีสถาน นำโดยนูรุล อามีน[3] ต่อมา ใน พ.ศ. 2498 นายกรัฐมนตรีเบงกอล มูฮัมหมัด อาลี โบกรา ได้ประกาศยุบจังหวัดเบงกอลตะวันออก และจัดตั้งปากีสถานตะวันออก โดยมีเมืองหลักคือธากา ในช่วงนี้พันธมิตรมุสลิมปากีสถานพ่ายแพ้ให้แก่สันนิบาตอวามี [4][5][6] สันนิบาตอวามีเข้ามาบริหารปากีสถานตะวันออก หลังจาก ฮุเซน ชะฮีด ชุระวรรดี ได้เป็นนายกรัฐมนตรี[7][8] ช่วงระหว่าง พ.ศ. 2501 - 2514 เป็นช่วงที่เกิดความขัดแย้งทางการเมือง[9] การสนับสนุนการปกครองตนเองเติบโตขึ้นเมื่อสันนิบาตอวามี จัดตั้งขบวนการหกประการใน พ.ศ. 2509 [10] และเติบโตเต็มที่เมื่อสันนิบาตอวามีชนะการเลือกตั้งทั่วไปใน พ.ศ. 2513 ในปากีสถานตะวันออก [11][12]

หลังการเลือกตั้งทั่วไป นายกรัฐมนตรีของปากีสถาน นายพลยะห์ยา ข่าน พยายามเจรจากับทั้งพรรคประชาชนปากีสถาน และสันนิบาตอวามีในการแบ่งปันอำนาจจากรัฐบาลกลางแต่ล้มเหลว สันนิบาตอวามีได้ประกาศเอกราชของปากีสถานตะวันออกเมื่อ 26 มีนาคม พ.ศ. 2514 และเริ่มต้นสงครามปลดปล่อยบังกลาเทศจากปากีสถาน โดยอินเดียเข้ามาสนับสนุนสันนิบาตอวามี[13] สงครามสิ้นสุดลงเมื่อ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2514 ปากีสถานตะวันออกได้รับเอกราชอย่างเป็นทางการในนามบังกลาเทศ[13]

อ้างอิง[แก้]

  1. Story of Pakistan Press. "Partition of Bengal [1905–1911]". Story of Pakistan (Bengali Partition Part I). สืบค้นเมื่อ 25 March 2012. 
  2. Story of Pakistan Press Release. "Partition of Bengal [1905–1911]". Partition of Bengal [1905–1911, Part II]. สืบค้นเมื่อ 25 March 2012. 
  3. 3.0 3.1 "The June 3rd Plan [1947]". Directorate of the Story of Pakistan. สืบค้นเมื่อ 25 March 2012. 
  4. Rahman, Syedur (2010). Historical Dictionary of Bangladesh. USA: Rowman and Littlefield Publishing Group. p. 300. ISBN 978-08108-6766-6. 
  5. U.S. Government (2004-06-01). Pakistan, a country study. USA: U.S. Government. pp. 236pp. ISBN 9781419139949. 
  6. Ali, Tariq (April 2003). The Clash of Fundamentalisms: Crusades, Jihads and Modernity. United Kingdom: Verso Publishing Co. plc. pp. 181–237, 342pp. ISBN 1-85984-457-X. 
  7. Sop. "H. S. Suhrawardy Becomes Prime Minister [1956]". Story of Pakistan (1956 times). สืบค้นเมื่อ 25 March 2012. 
  8. Trived, Rabindranath. "The Legacy of the plight of Hindus in Bangladesh". Original date: Sun, 2007-07-22 01:09 pm. Rabindranath Trived, Asian Tribune. สืบค้นเมื่อ 25 March 2012. 
  9. Jalil, Amar (7 January 2007). "United front against the Bengalis". Dawn Newspapers, 2007. สืบค้นเมื่อ 25 March 2012. 
  10. Story of Pakistan. "Awami League's Six-Point Program". Story of Pakistan (Awami League's Six-Point Program). สืบค้นเมื่อ 25 March 2012. 
  11. Press Release. "General Elections 1970". Pakistan Parliamentary Elections, 1970. สืบค้นเมื่อ 25 March 2012. 
  12. Story of Pakistan. "Tragedy and Reconstruction:Separation of East Pakistan (Part III)". Separation of East Pakistan (Part III). สืบค้นเมื่อ 25 March 2012. 
  13. 13.0 13.1 Website Release. "Tragedy and Reconstruction (The Separation of East Pakistan [1971] )". The Separation of East Pakistan [1971] (Part IV). สืบค้นเมื่อ 25 March 2012.