ข้ามไปเนื้อหา

ช่องแคบฮอร์มุซ

แก้ไขลิงก์
จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ช่องแคบฮอร์มุซ
ภาพถ่ายดาวเทียมของช่องแคบฮอร์มุซ
แผนที่ภูมิประเทศของอิหร่านและพื้นที่โดยรอบ รวมถึงช่องแคบฮอร์มุซ
แผนที่ภูมิประเทศของอิหร่านและพื้นที่โดยรอบ รวมถึงช่องแคบฮอร์มุซ
ช่องแคบฮอร์มุซ
ช่องแคบฮอร์มุซ (อิหร่าน)
แผนที่ภูมิประเทศของอิหร่านและพื้นที่โดยรอบ รวมถึงช่องแคบฮอร์มุซ
แผนที่ภูมิประเทศของอิหร่านและพื้นที่โดยรอบ รวมถึงช่องแคบฮอร์มุซ
ช่องแคบฮอร์มุซ
ช่องแคบฮอร์มุซ (เอเชียตะวันตก)
ที่ตั้งอ่าวเปอร์เซีย–อ่าวโอมาน
พิกัด26°36′N 56°30′E / 26.6°N 56.5°E / 26.6; 56.5
ชนิดช่องแคบ
ชื่อในภาษาแม่
ประเทศในลุ่มน้ำ
ช่วงสั้นที่สุด21 nmi (24 mi; 39 km)
เกาะเกาะฮอร์มุซ
เกาะเกชม์
เกาะลารัก
เมือง
รายการ
ช่องแคบที่แสดงขอบเขตทางการเมืองทางทะเลและเส้นทางเดินเรือ (2004)
ช่องแคบฮอร์มุซแสดงคาบสมุทร มูซันดัมของโอมานทางใต้ และอิหร่านทางเหนือ

ช่องแคบฮอร์มุซ (/hɔːrˈmuːz/)[a] เป็นทางน้ำระหว่างอ่าวเปอร์เซียและอ่าวโอมาน ชายฝั่งทางเหนือคือประเทศอิหร่าน และชายฝั่งทางใต้คือคาบสมุทรมูซันดัมภายใต้จังหวัดมูซันดัมของประเทศโอมาน โดยมีพื้นที่ส่วนหนึ่งทางตะวันตกเฉียงใต้ของคาบสมุทรอยู่ภายใต้สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ ช่องแคบนี้มีความยาวประมาณ 104 ไมล์ (90 ไมล์ทะเล; 167 กิโลเมตร) โดยมีความกว้างตั้งแต่ประมาณ 60 mi (52 nmi; 97 km) ถึง 24 mi (21 nmi; 39 km)[1][2]

ช่องแคบนี้เป็นทางออกสู่ทะเลเพียงแห่งเดียวจากอ่าวเปอร์เซียสู่มหาสมุทรเปิด และเป็นหนึ่งในจุดยุทธศาสตร์ทางยุทธศาสตร์ที่สำคัญที่สุดของโลก[3] ในช่วงปี 2023–2025 ก๊าซธรรมชาติเหลว (LNG) 20% ของโลก และ 25% ของการค้าน้ำมันทางเรือทั่วโลกผ่านช่องแคบนี้เป็นประจำทุกปี มันเป็นแหล่งผลิตภัณฑ์ปิโตรเลียมที่สำคัญสำหรับยุโรปและเอเชีย และได้รับการอธิบายว่าเป็นจุด "วิกฤต" ต่อความมั่นคงทางพลังงานของยุโรป[4] นอกจากนี้ยังเป็นเส้นทางเดินเรือเพียงเส้นทางเดียวสำหรับหลายประเทศในอ่าว รวมถึง สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์, กาตาร์, บาห์เรน, คูเวต และอิรัก ซึ่งการหยุดชะงักในช่องแคบอาจทำให้เกิดการขาดแคลนอุปทานอย่างรุนแรง[5]

ตามธรรมเนียมแล้วช่องแคบนี้ไม่เคยถูกปิดเป็นเวลานานในระหว่างความขัดแย้งในตะวันออกกลาง (ต่างจากช่องแคบไทรานหรือบาบุลมันดับ)[6] แม้ว่าอิหร่านจะขู่ปิดช่องแคบนี้เป็นระยะ ๆ[7][8] และมีการเตรียมการวางทุ่นระเบิดเกิดขึ้น[9] ช่องแคบนี้ได้กลายเป็นจุดสนใจสำคัญในระหว่างสงครามอิหร่าน พ.ศ. 2569 ส่งผลให้เกิดวิกฤตการณ์ช่องแคบฮอร์มุซ พ.ศ. 2569[10]

หมายเหตุ

[แก้]
  1. ↑ อังกฤษ: Strait of Hormuz, เปอร์เซีย: تنگهٔ هرمز, อักษรโรมัน: Tange-ye Hormoz listenⓘ, อาหรับ: مَضيق هُرمُز, อักษรโรมัน: Maḍīq Hurmuz

อ้างอิง

[แก้]
  1. ↑ Jon M. Van Dyke (2 ตุลาคม 2008). "Transit Passage Through International Straits" (PDF). The Future of Ocean Regime-Building. University of Hawaii. น. 216. doi:10.1163/ej.9789004172678.i-786.50. ISBN 9789004172678. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ (PDF) เมื่อ 7 สิงหาคม 2020. สืบค้นเมื่อ 6 กรกฎาคม 2019.{{cite book}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  2. ↑ "The Strait of Hormuz is the world's most important oil transit chokepoint". U.S. Energy Information Administration. 4 มกราคม 2012. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 11 กันยายน 2018. สืบค้นเมื่อ 11 กันยายน 2018.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  3. ↑ Viktor Katona. "How Iran Plans To Bypass The World's Main Oil Chokepoint". Oilprice.com. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 11 กันยายน 2018. สืบค้นเมื่อ 11 กันยายน 2018.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  4. ↑ "Why is the Strait of Hormuz critical to Europe?". euronews (ภาษาอังกฤษ). 16 มีนาคม 2026. สืบค้นเมื่อ 18 มีนาคม 2026.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  5. ↑ Surucu-Balci, Ebru; Balci, Gokcay (4 มีนาคม 2026). "Strait of Hormuz: Gulf states' food security is at immediate risk but wider shortages could push up consumer prices globally". The Conversation (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). สืบค้นเมื่อ 18 มีนาคม 2026.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  6. ↑ "Oil Prices Jump, But Middle East Oil Keeps Flowing Uninterrupted". OilPrice.com. 17 มิถุนายน 2025. the narrow lane has never been blocked in any previous conflict in the Middle East.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  7. ↑ Altman, Howard (14 มิถุนายน 2025). "Could Iran Carry Out Its Threat To Shut Down The Strait Of Hormuz?". The War Zone (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). สืบค้นเมื่อ 15 มิถุนายน 2025.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  8. ↑ "Iran Releases Tanker It Seized From the Strait of Hormuz" (ภาษาอังกฤษ). 19 พฤศจิกายน 2025. สืบค้นเมื่อ 28 พฤศจิกายน 2025.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  9. ↑ Slattery, Gram; Stewart, Phil; Slattery, Gram; Stewart, Phil (1 กรกฎาคม 2025). "Exclusive: Iran made preparations to mine the Strait of Hormuz, US sources say". Reuters (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 3 กรกฎาคม 2025.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  10. ↑ Sinha, Aditya (25 กุมภาพันธ์ 2026). "Why Hormuz, not Fordow, is the real centre of gravity in the Iran crisis". First Post. สืบค้นเมื่อ 18 มีนาคม 2026.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)

แหล่งที่มา

[แก้]

 บทความนี้รวมข้อความจากงานที่มีเนื้อหาเสรี (free content) ลิขสิทธิ์ภายใต้ CC BY 4.0 คำชี้แจงสิทธิ์การใช้งาน/การอนุญาตในวิกิมีเดียคอมมอนส์ ข้อความนำมาจาก Global Agrifood Implications of the 2026 Conflict in the Middle East, Impacts on energy and fertilizer trade, and food security, Food and Agriculture Organization of the United Nations.

อ่านเพิ่ม

[แก้]
เข้าถึงจาก "https://th.wikipedia.org/w/index.php?title=ช่องแคบฮอร์มุซ&oldid=13200799"