การตรวจคลื่นไฟฟ้าหัวใจ

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ภาพคลื่นไฟฟ้าหัวใจแบบ 12 ลีด ของชายอายุ 26 ปี คนหนึ่ง
การติดเครื่องตรวจคลื่นไฟฟ้าห้ัวใจแบบ 12 ลีด

การตรวจคลื่นไฟฟ้าหัวใจ (อังกฤษ: electrocardiography, ECG, EKG) เป็นการตรวจทางการแพทย์อย่างหนึ่งเพื่อดูปฏิกิริยาทางไฟฟ้าของหัวใจที่เปลี่ยนแปลงไปตามเวลาด้วยการรับสัญญาณไฟฟ้าผ่านอิเล็กโทรดที่ผิวหนังบริเวณหน้าอก[1] การตรวจนี้เป็นการตรวจแบบ non-invasive โดยต้องใช้อุปกรณ์ตรวจคลื่นไฟฟ้าหัวใจโดยเฉพาะ

สัญญาณไฟฟ้าหัวใจเริ่มต้นขึ้นในไซโนเอเตรียลโนด (sinoatrail node, SA node) ส่งผ่านทางนำสัญญาณในกล้ามเนื้อหัวใจ กระแสนี้จะกระตุ้นใยกล้ามเนื้อหัวใจให้หดตัวเกิดเป็นการบีบตัวของหัวใจ (systole) คลื่นไฟฟ้านี้สามารถวัดได้ด้วยขั้วไฟฟ้าบนตำแหน่งเฉพาะบนผิวหนัง ขั้วไฟฟ้าที่อยู่คนละตำแหน่งของหัวใจจะวัดปฏิกิริยาไฟฟ้าของหัวใจได้ไม่เหมือนกัน ภาพคลื่นไฟฟ้าหัวใจจะแสดงให้เห็นถึงความต่างศักย์ระหว่างขั้วไฟฟ้าบนผิวหนังสองตำแหน่งแสดงถึงปฏิกิริยาของกล้ามเนื้อหัวใจที่วัดได้จากตำแหน่งต่างๆ กัน ถือเป็นวิธีที่ดีที่สุดวิธีหนึ่งในการตรวจวัดและวินิจฉัยความผิดปกติของจังหวะการเต้นของหัวใจ[2] โดยเฉพาะการเต้นผิดปกติที่เกิดจากความเสียหายของเนื้อเยื่อที่นำสัญญาณไฟฟ้าหรือการเต้นผิดปกติที่เกิดจากความผิดปกติของอิเล็กไตรไลต์[3] นอกจากนี้ในโรคกล้ามเนื้อหัวใจตาย (myocardial infarction, MI) ผลตรวจคลื่นไฟฟ้าหัวใจสามารถชี้ได้ว่ากล้ามเนื้อหัวใจเสียหายในบริเวณใด แม้จะไม่สามารถดูได้ทุกบริเวณก็ตาม[4] การตรวจคลื่นไฟฟ้าหัวใจไม่สามารถวัดการทำงานด้านการสูบฉีดของหัวใจได้ ซึ่งด้านนั้นจะใช้การบันทึกภาพหัวใจด้วยคลื่นเสียงความถี่สูง (echocardiography) หรือการทดสอบทางเวชศาสตร์นิวเคลียร์ แทน

อ้างอิง[แก้]

  1. ECG- simplified. Aswini Kumar M.D
  2. Braunwald E. (Editor), Heart Disease: A Textbook of Cardiovascular Medicine, Fifth Edition, p. 108, Philadelphia, W.B. Saunders Co., 1997. ISBN 0-7216-5666-8.
  3. "The clinical value of the ECG in noncardiac conditions." Chest 2004; 125(4): 1561-76. PMID 15078775
  4. "2005 American Heart Association Guidelines for Cardiopulmonary Resuscitation and Emergency Cardiovascular Care - Part 8: Stabilization of the Patient With Acute Coronary Syndromes." Circulation 2005; 112: IV-89 - IV-110.