สมัยร้อยวัน

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
สมัยร้อยวัน
เป็นส่วนหนึ่งของ สงครามนโปเลียน
Sadler, Battle of Waterloo.jpg
ยุทธการวอเตอร์ลู โดย วิลเลียม แซดเลอร์ที่ 2
วันที่ 10 มีนาคม ถึง 8 กรกฎาคม ค.ศ. 1815
สถานที่ ฝรั่งเศส, เบลเยียมในปัจจุบัน, อิตาลีในปัจจุบัน
ผลลัพธ์ ฝ่ายพันธมิตรได้รับชัยชนะ, สนธิสัญญาปารีส (ค.ศ. 1815), สงครามนโปเลียนยุติ
คู่ขัดแย้ง
สัมพันธมิตรทั้งเจ็ด:

ธงชาติของจักรวรรดิออสเตรีย จักรวรรดิออสเตรีย
ธงชาติของจักรวรรดิรัสเซีย จักรวรรดิรัสเซีย
ธงชาติของปรัสเซีย ปรัสเซีย
สหราชอาณาจักร สหราชอาณาจักร
ราชอาณาจักรฮันโนเวอร์ ฮาโนเวอร์
Flagge Herzogtum Nassau (1806-1866).svg นัสเซา
Flagge Herzogtum Braunschweig.svg บราวนชไวก์
ธงชาติของสวีเดน สวีเดน
สหราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์ สหราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์
สเปน สเปน
โปรตุเกส โปรตุเกส
ซาร์ดีเนีย ซาร์ดิเนีย
ทู ซิชิลีส์ ซิซิลี
แคว้นทัสเคนี ทัสกานี
การฟื้นฟูราชวงศ์บูร์บง ราชอาณาจักรฝรั่งเศส

ฝรั่งเศส จักรวรรดิฝรั่งเศส
ทู ซิชิลีส์ เนเปิลส์
ผู้บัญชาการหรือผู้นำ
สหราชอาณาจักร อาเธอร์ เวลเลสลีย์ ดยุคแห่งเวลลิงตันที่ 1
ปรัสเซีย Gebhard von Blücher
จักรวรรดิออสเตรีย Frederick Bianchi
ฝรั่งเศส จักรพรรดินโปเลียนที่ 1
ฝรั่งเศส มีแชล แน
ฝรั่งเศส อังมังนือแอล กรูชีย์
ทู ซิชิลีส์ ฌออากีม มูว์รา
กำลัง
800,000 - 1,000,000[1] 280,000[1]
กำลังพลสูญเสีย
45,825+ เสียชีวิต, บาดเจ็บ หรือถูกจับเป็นเชลย[ต้องการอ้างอิง] 68,000+ เสียชีวิต, บาดเจ็บ หรือถูกจับเป็นเชลย[ต้องการอ้างอิง]

สมัยร้อยวัน (ฝรั่งเศส: les Cent-Jours, อังกฤษ: Hundred Days หรือ Hundred Days of Napoleon หรือ Napoleon's Hundred Days) เป็นช่วงเวลาที่เริ่มตั้งแต่เมื่อจักรพรรดินโปเลียนที่ 1 เสด็จกลับมายังปารีสจากเกาะเอลบา เมื่อวันที่ 20 มีนาคม ค.ศ. 1815 จนถึงการฟื้นฟูพระเจ้าหลุยส์ที่ 18 เป็นครั้งที่สองเมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม ค.ศ. 1815 (เป็นเวลารวมทั้งสิ้น 111 วัน)[2] ในช่วงระยะเวลานี้เป็นช่วงเวลาของ “สงครามเจ็ดสัมพันธมิตร” และรวมทั้ง “การรณรงค์วอเตอร์ลู”[3] และสงครามนโปเลียน

คำว่า “les Cent Jours” ใช้เป็นครั้งแรกโดยเพรเฟต์แห่งปารีสกาสปาร์ด เดอ ชาโบรลในสุนทรพจน์ต้อนรับการกลับมาของพระมหากษัตริย์

จักรพรรดินโปเลียนที่ 1 เสด็จกลับมายังปารีสขณะที่การประชุมแห่งเวียนนายังคงดำเนินอยู่ เมื่อวันที่ 13 มีนาคม เจ็ดวันก่อนที่นโปเลียนจะเสด็จถึงปารีส คณะที่ประชุมก็ประกาศว่าพระองค์เป็นผู้นอกกฎหมาย สี่วันต่อมาสหราชอาณาจักรบริเตนใหญ่และไอร์แลนด์, รัสเซีย, ออสเตรีย และ ปรัสเซีย สมาชิกของเจ็ดสัมพันธมิตรก็รวมกำลังกันส่งทหาร 150,000 นายของแต่ละสัมพันธมิตรเข้าต่อสู้เพื่อยุติการพยายามกลับมาขยายอำนาจของนโปเลียน[4] การกระทำครั้งนี้เป็นการวางพื้นฐานของความขัดแย้งครั้งสุดท้ายของสงครามนโปเลียน ความพ่ายแพ้ของนโปเลียนในยุทธการวอเตอร์ลู[5] เป็นการฟื้นฟูสถาบันพระมหากษัตริย์ของฝรั่งเศสเป็นครั้งที่สอง จักรพรรดินโปเลียนที่ 1 ถูกส่งตัวไปยังเกาะเซนต์เฮเลนาอันเป็นที่เสด็จสวรรคตของพระองค์ในปี ค.ศ. 1821

อ้างอิง[แก้]

  1. 1.0 1.1 Chandler (1966), p. 1015
  2. Histories differ over the start and end dates of the Hundred Days; another popular period is from 1 March, when Napoleon Bonaparte landed in France, to his defeat at Waterloo on 18 June.
  3. Encyclopaedia Britannica Eleventh Edition "Waterloo Campaign"
  4. Hamilton-Williams, David p. 59
  5. one of the most famous battles in history

บรรณานุกรม[แก้]

  • บทความนี้เรียบเรียงจาก article "Waterloo Campaign" in the สารานุกรมบริตานิคา, ฉบับ ค.ศ. 1911 ซึ่งในปัจจุบันเป็นสาธารณสมบัติ


  • Barbero, Alessandro. The Battle:A New History of Waterloo, Walker & Company, 2006 ISBN 0-8027-1453-6
  • Baines, Edward , History of the Wars of the French Revolution, from the breaking out of the wars in 1792, to, the restoration of general peace in 1815, volume II (of II), Longman, Rees, Orme and Brown, 1818
  • Bowden, Scott, Armies at Waterloo: A Detailed Analysis of the Armies That Fought History's Greatest Battle, Empire Games Press, 1983 ISBN 0-913037-02-8
  • Chandler, David. The Campaigns of Napoleon, New York: Macmillan, 1966
  • Chandler, David (1981). Waterloo: The Hundred Days, Osprey Publishing (original edition 1980)
  • Chandler, David (1999). Dictionary of the Napoleonic wars. Wordsworth editions, 1999.
  • Chalfont, Lord et al., Waterloo: Battle of Three Armies, Sidgwick and Jackson, 1979
  • Chapuisat, Edouard, Der Weg zur Neutralitat und Unabhangigfeit 1814 und 1815, 1921
  • Chartrand, Rene, British Forces in North America 1793-1815, Osprey Publishing, 1998
  • Chesney, Charles Cornwallis, Waterloo Lectures: A Study Of The Campaign Of 1815, Longmans Green and Co., London, 1869 ISBN 1-4286-4988-3
  • Glover, Michael, Wellington as Military Commander, Sphere Books, London, 1973
  • Gurwood, Lt. Colonel, The Dispatches of Field Marshal the Duke of Wellington, Volume 12, 1838
  • Hamilton-Williams, David, Waterloo New Perspectives: The Great Battle Reappraised, Wiley, 1996 ISBN 0-471-05225-6
  • Hibbert, Christopher. Waterloo. Wordsworth Editions. ISBN 1853266876. สืบค้นเมื่อ 2008. 
  • Hofschroer, Peter, 1815 The Waterloo Campaign (Vol.1): Wellington, his German Allies and the Battles of Ligny and Quatre Bras, Greenhill Books, 2006
  • Houssaye, Henri, Napoleon and the Campaign of 1815:Waterloo, Naval & Military Press Ltd, 2005
  • Longford, Elizabeth (1971), Wellington: the Years of the Sword, Panther
  • Plotho, Carl von, Der Krieg des verbündeten Europa gegen Frankreich im Jahre 1815, Bei Karl Freidrich Umelang, Berlin, 1818 [1]
  • Ramm, Agatha (1984). Europe in the Nineteenth Century, Longman, London
  • Schom, Alan, One Hundred Days: Napoleon's Road to Waterloo, 1992
  • Siborne, William. The Waterloo Campaign, 1815. Fourth Edition (1894), Birmingham, 34 Wheeleys Road
  • Siborne, William. History of the War in France and Belgium, in 1815. Adamant Media Corporation. ISBN 1-4021-7153-6.
  • Smith, Digby, The Greenhill Napoleonic Wars Data Book, 1998
  • Sorensen, Carl. Kampen om Norge i Aarene 1813 og 1814. Volume II. Kjobenhavn: 1871.
  • Uffindell, Andrew. Great Generals of the Napoleonic Wars.
  • Vaudoncourt, William, Histoire des Campagnes de 1814 et 1815 en France, Tome II, 1826
  • Wellesley, Arthur, 2nd Duke of Wellington, (1862 ed.). Supplementary Despatches, Correspondence and Memoranda of Field Marshal the Duke of Wellington, Tenth Volume, United Services, John Murray, London.
  • Zamoyski, Adam, Rites of Peace: The Fall of Napoleon and the Congress of Vienna, Harper Collins 2007.
  • Zins, Ronald, 1815: L'armee des Alpes et Les Cent-Jours a Lyon, 2003

ดูเพิ่ม[แก้]