ข้ามไปเนื้อหา

เอ็มเพ 40

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
เอ็มเพ 40
มาสชีนเนินพิสโทเลอ 40
ชนิดปืนกลมือ
ชาติกำเนิดนาซีเยอรมนี
บทบาท
ประจำการ1938–ปัจจุบัน
ผู้ใช้งานSee Operators
ผ่านศึก
ประวัติการผลิต
ผู้ออกแบบHeinrich Vollmer
ช่วงการออกแบบ1938
ผู้ผลิต
ช่วงการผลิต1940–1945
จำนวนที่ผลิต1.1 ล้าน (โดยประมาณ)
รุ่นย่อย
  • MP 36
  • MP 38
  • MP 40
  • MP 40/1
  • MP 41
ข้อมูลจำเพาะ
มวล3.97 kg (8.75 lb)[2][3]
ความยาว833 mm (32.8 in) stock extended / 630 mm (24.8 in) stock folded[4]
ความยาวลำกล้อง251 mm (9.9 in)[4]

กระสุน9×19mm Parabellum[4]
การทำงานStraight blowback, open bolt[3]
อัตราการยิง500 rounds/min[4]
ความเร็วปากกระบอก400 m/s (1,312 ft/s)[4]
ระยะหวังผล100 – 200 m[3]
พิสัยไกลสุด200 m[3]
ระบบป้อนกระสุน32-round detachable box magazine 64-round with dual magazines[3]
ศูนย์เล็งHooded front blade

มาสชีนเนินพิสโทเลอ 40 (Maschinenpistole 40) เป็นปืนกลมือลำกล้องสำหรับขนาด 9×19 มม. กระสุนปืนพาราเบลลัม ได้รับการพัฒนาในนาซีเยอรมนีและถูกใช้อย่างกว้างขวางโดยฝ่ายอักษะในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง

ถูกออกแบบในปี 1938 โดยไฮน์ริช ฟอลเมอร์ (Heinrich Vollmer) ด้วยแรงบันดาลใจมาจากต้นแบบของปืนมาซชีนพิสทูเลอ 38,มันถูกใช้งานอย่างหนักโดยทหารราบ,พลทหารโดดร่ม,หมวดทหารและผู้นำหมู่ทหารในแนวรบตะวันตกและตะวันออก ด้วยคุณสมบัติและความทันสมัยขั้นสูงของมันทำให้เป็นที่ชื่นชอบในหมู่ทหารและเป็นที่นิยมในประเทศจากทั่วทุกมุมโลกหลังสงคราม มันก็มักไม่สมควรที่จะเรียกว่า "ชไมเซอร์"โดยฝ่ายสัมพันธมิตร แม้ว่า Hugo Schmeisser จะไม่มีส่วนร่วมในในการออกแบบอาวุธและผลิต จากปี 1940-1945 มันถูกผลิตประมาณ 1.1 ล้านกระบอกโดย Erma Werke

ผู้ใช้งาน

[แก้]

ระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง การสู้รบต่อต้านนาซีและทหารสัมพันธมิตรบางคนได้ยึดปืนเอ็มเพ 40 มาเปลี่ยนเป็นปืนของตนเอง

ปืนเอ็มเพ 40 ถูกใช้งานมาเป็นเวลาหลายทศวรรษที่ผ่านมาหลังสงครามโลกครั้งที่สองโดยหลายประเทศทั่วโลกในความขัดแย้งทางอาวุธ เอ็มเพ 40 จะพบได้จากการใช้งานของพวกกองโจร เช่น เวียดกง หรือการรบแบบกองโจรของแอฟริกา[5][6]

หมายเหตุ

[แก้]
  1. ↑ Used in the 1948 Arab–Israeli War and afterwards by Unit 101 until replaced by the Uzi.[5]

อ้างอิง

[แก้]
  1. ↑ Medal Net.
  2. ↑ Hogg 2001, p. 16.
  3. 1 2 3 4 5 Fowler 2005, p. 98.
  4. 1 2 3 4 5 Myatt & Ridefort 1992, p. 107.
  5. 1 2 3 Katz 1988, p. 9.
  6. ↑ World Guns.
  7. 1 2 3 4 5 6 de Quesada 2014, p. 66.
  8. ↑ de Quesada 2016, p. 44.
  9. 1 2 3 4 5 6 7 8 de Quesada 2014, p. 77.
  10. ↑ de Quesada 2016, p. 67.
  11. ↑ de Quesada 2017, p. 65.
  12. ↑ de Quesada 2018, p. 88.
  13. ↑ Tibor, Rada (2001). "Német gyalogsági fegyverek magyar kézben" [German infantry weapons in Hungarian hands]. A Magyar Királyi Honvéd Ludovika Akadémia és a Testvérintézetek Összefoglalt Története (1830-1945) (ภาษาฮังการี). เล่มที่ II. Budapest: Gálos Nyomdász Kft. น. 1114. ISBN 963-85764-3-X.
  14. ↑ Katz 2019, p. 12.
  15. ↑ Katz 2019, p. 10.
  16. 1 2 de Quesada 2014, p. 78.
  17. ↑ อ้างอิงผิดพลาด: ป้ายระบุ <ref> ไม่ถูกต้อง ไม่มีการกำหนดข้อความสำหรับอ้างอิงชื่อ "Jowett"
  18. ↑ de Quesada 2020, p. 98.
  19. ↑ de Quesada 2014, p. 20.
  20. ↑ อ้างอิงผิดพลาด: ป้ายระบุ <ref> ไม่ถูกต้อง ไม่มีการกำหนดข้อความสำหรับอ้างอิงชื่อ "Dutch"
  21. ↑ de Quesada 2014, p. 56.
  22. ↑ de Quesada 2014, p. 23.
  23. ↑ Sakaida, Henry (พฤษภาคม 20, 2003). Hook, Christa (บ.ก.). Heroines of the Soviet Union 1941-45. Bloomsbury Publishing. น. 59. ISBN 1841765988.{{cite book}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  24. ↑ Cornish, Nik (มิถุนายน 20, 2014). Karachtchouk, Andrei (บ.ก.). Soviet Partisan 1941-45. Bloomsbury Publishing. น. 29. ISBN 9781472801456.{{cite book}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  25. ↑ Anthony G. Williams (2012). Sub-Machine Gun: The Development of Sub-Machine Guns and their Ammunition from World War 1 to the Present Day. The Crowood Press UK. น. 15. ISBN 1847972934.
  26. 1 2 de Quesada 2014, p. 64.
  27. ↑ อ้างอิงผิดพลาด: ป้ายระบุ <ref> ไม่ถูกต้อง ไม่มีการกำหนดข้อความสำหรับอ้างอิงชื่อ "ROC"
  28. ↑ อ้างอิงผิดพลาด: ป้ายระบุ <ref> ไม่ถูกต้อง ไม่มีการกำหนดข้อความสำหรับอ้างอิงชื่อ "Arnold2022"
  29. ↑ อ้างอิงผิดพลาด: ป้ายระบุ <ref> ไม่ถูกต้อง ไม่มีการกำหนดข้อความสำหรับอ้างอิงชื่อ "Capie"
  30. ↑ อ้างอิงผิดพลาด: ป้ายระบุ <ref> ไม่ถูกต้อง ไม่มีการกำหนดข้อความสำหรับอ้างอิงชื่อ "Bishop"