เอฟเอ็น พี90

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
FN-P90.JPG
พี90
พี90
ชนิด อาวุธป้องกันประจำบุคคล
สัญชาติ  เบลเยียม
สมัย
การใช้งาน อาวุธป้องกันประจำบุคคล
เป้าหมาย บุคคล
เริ่มใช้ พ.ศ. 2537-ปัจจุบัน
ช่วงผลิต พ.ศ. 2536-ปัจจุบัน
ช่วงการใช้งาน พ.ศ. 2537-ปัจจุบัน
ผู้ใช้งาน {{{user}}}
สงคราม
ขนาดลำกล้อง
ระยะครบรอบเกลียว {{{Rate_of_twist}}}
ความยาวลำกล้อง 10.4 นิ้ว (263 ม.ม.)[1]
10.4 นิ้ว (256.5 ม.ม.) (รุ่นใหม่)
กระสุน 5.7x28 ม.ม.[2]
ซองกระสุน {{{feed}}}
ระบบปฏิบัติการ {{{action}}}
อัตราการยิง 900 นัดต่อนาที
ความเร็วปากลำกล้อง 715 เมตรต่อวินาที (SS190)
850 เมตรต่อวินาที (SS90)
ระยะยิงหวังผล {{{Effective_range}}}
ระยะยิงไกลสุด {{{Maximum_range}}}
น้ำหนัก 2.54 กิโลกรัม ไม่ใส่แมกกาซีน
3.2 กิโลกรัมพร้อมแมกกาซีน[1]
ความยาว 19.7 นิ้ว (500 ม.ม.)
แบบอื่น

เอฟเอ็น พี90 ยังเป็นที่รู้จักกันคือ เอฟเอ็น โปรเจ็กต์ 1990 พีดีดับเบิลยูเอส เป็นปืนกลมือขนาดกะทัดรัดที่ถูกออกแบบและผลิตขึ้นโดยบริษัทเอฟเอ็น เฮอร์สตอล ประเทศเบลเยียม[3] มันถูกสร้างขึ้นเพื่อตอบสนองต่อการเรียกร้องของเนโทในการเข้ามาแทนที่อาวุธปืนที่มีกระสุนขนาด 9x19 ม.ม.พาราเบลลลัม พี90 ได้รับการออกแบบให้เป็นอาวุธปืนที่มีขนาดกระทัดรัด แต่แรงยิงที่ทรงพลังสำหรับพลขับยานพาหนะ ผู้ควบคุมในฐานะพลประจำอาวุธปืน บุุคคลากรเพื่อให้การสนับสนุน หน่วยรบพิเศษ และกลุ่มต่อต้านการก่อการร้าย มักจะถูกเรียกกันว่า อาวุธป้องกันตัวขนาดกะทัดรัด[4][5]

ด้วยการออกแบบในการรวมตัวกันกับปืนพกรุ่นเอฟเอ็น ไฟว์-เซเว่น และกระสุน เอฟเอ็น 5.7×28มม.[6] การพัฒนาอาวุธนี้ได้เริ่มขึ้นในปี ค.ศ. 1986 และเริ่มการผลิตในปี ค.ศ. 1990 (ซึ่งคำว่า "90" เป็นชื่อที่ถูกตั้งขึ้น[7]) ต่อจากนั้นมากระสนุขนาด 5.7×28มม. ที่ถูกออกแบบใหม่และสั้นลง[8] รุ่นที่ถูกดัดแปลงของพี90 ด้วยตลับกระสุนที่สามารถนำกระสุนใหม่มาใช้ได้ถูกนำเสนอในปี ค.ศ. 1993 และปืนพกรุ่นเอฟเอ็น ไฟว์-เซเว่นได้ถูกนำเสนอในภายหลังในฐานะอาวุธคู่ใจโดยใช้กระสุนขนาด 5.7×28มม. เช่นกัน[9]

ด้วยลักษณะการออกแบบบุลพัปขนาดกะทัดรัดพร้อมด้วยกล้องเล็งสะท้อนภาพและการถือควบคุมปืนที่ถนัดทั้งสองข้างได้อย่างเต็มที่ พี90 เป็นอาวุธปืนที่สุดแหวกแนวที่มีรูปลักษณ์ล้ำยุค[10] การออกแบบของมันเป็นการผสมผสานนวัตกรรมหลายอย่าง เช่น แม็กกาซีนด้านบนที่เป็นเอกลักษณ์ และกระสุนขนาดเล็กของเอฟเอ็น กระสุนความเร็วสูง ขนาด 5.7×28มม.[11] คุณสมบัตินอกเหนือจากนั้นในตัว ได้แก่ เลเซอร์ที่สามารถมองเห็นได้ง่ายหรือเลเซอร์อินฟราเรด และแหล่งกำเนิดเรืองแสงทริเธียม

ปัจจุบัน พี90 ได้เข้าประจำการในกองกำลังทหารและกองกำลังตำรวจในจำนวนกว่า 40 ประเทศ เช่น ออสเตรีย บราซิล แคนาดา ฝรั่งเศส กรีซ อินเดีย มาเลเซีย โปแลนด์ และสหรัฐอเมริกา[12] ในสหรัฐอเมริกา พี90 ได้ถูกใช้งานด้วยหน่วยงานบังคับใช้กฏหมายกว่า 200 หน่วย รวมทั้งหน่วยงานลับสหรัฐ (U.S. Secret Service)[13] ในขณะที่ได้มีการพัฒนาและวางตลาดขายในช่วงแรกที่เป็นพีดีดัมเบิลยู แต่ยังสามารถพิจารณาได้ว่าเป็นปืนกลมือหรือปืนไรเฟิลจู่โจมขนาดกะทะรัด[14] ในสหรัฐอเมริกา พี90 ระบบเลือกยิงแบบมาตรฐานของพี90 ได้ถูกจำกัดไว้สำหรับทหาร ผู้บังคับใช้กฏหมาย หรือผู้ถือใบอนุญาตผลิตอาวุธปืนของรัฐบาลกลาง(Federal Firearms License- FFL) ประเภทผู้เสียภาษีที่ประกอบอาชีพพิเศษ (Special Occupational Tax- SOT) ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2005 ปืนรุ่นกึ่งอัตโนมัติได้ถูกนำเสนอให้กับผู้ใช้พลเรือนในชื่อว่า พีเอ็ส90[15]

การพัฒนา[แก้]

พี90 ถูกสร้างขึ้นระหว่างปีพ.ศ. 2529-2530 ในเฮอร์สตอลประเทศเบลเยียม เป้าหมายของมันคือการเข้ามาแทนที่ปืนพกและคาร์บินซึ่งใช้โดยทหารและผู้รักษากฎหมาย เพราะว่าอาวุธเหล่านั้นไม่มีประสิทธิภาพพอในการจัดการเป้าหมายที่สวมเสื้อเกราะกันกระสุน[16]

ปืนถูกออกแบบให้ใช้กระสุนใหม่ขนาด 5.7x28ม.ม.ซึ่งมีการทะลุทะลวงที่ดีกว่า ระยะที่ไกล และการเคลื่อนที่ที่แบนราบมากกว่าปืนพกคาลิเบอร์ที่ใช้กระสุนนาโต้ขนาด 9x19 ม.ม.พาราเบลลลัม เริ่มแรกนั้นอาวุธได้ใช้กระสุนขนาด 5.7x28 ม.ม.และกระสุนอีกหลายชนิด ต้นแบบอันแรกที่ใช้กระสุนนี้สร้างเสร็จในเดือนตุลาคมพ.ศ. 2529 และปืนกลมือมากกว่า 3,000 กระบอกถูกผลิตในรูปแบบนี้จนถึงปีพ.ศ. 2536 ด้วยการผลิตระดับต่ำ

ในขณะเดียวกันเอฟเอ็นได้ทำการแก้ไขกระสุนพร้อมความตั้งใจที่จะใช้มันในปืนพกกึ่งอัตโนมัติรุ่นเอฟเอ็น ไฟว์-เซเว่น กระสุนใหม่นี้มีชื่อว่าเอสเอส190 ที่มีเหล็กและอะลูมิเนียมเป็นตัวเจาะทะลุ หัวกระสุนอื่นๆ หลายแบบยังได้ถูกสร้างขึ้นมาสำหรับกระสุนใหม่ พี90 รุ่นที่ดัดแปลงแล้วได้ใช้กระสุนแบใหม่ซึ่งปราฎตัวในปีพ.ศ. 2536


ประเทศผู้ใช้งาน[แก้]

  •  ออสเตรเลีย: กองทัพและคอมมานโดของออสเตรเลีย
  •  อาร์เจนตินา: หน่วยยุทธวิธีและหน่วยคอมมานโด
  •  บังกลาเทศ: หน่วยต่อต้านผู้ก่อการร้ายและกองกำลังพิเศษ
  •  เบลเยียม: หน่วยตำรวจกลางพิเศษ[17] และกองกำลังพิเศษ
  •  แคนาดา: ใช้โดยตำรวจในโนวา สโคเทียและกำลังรบเฉพาะกิจร่วมที่ 2
  •  ชิลี: กองทัพบกและนาวิกโยธินชิลี
  •  ไซปรัส: กองกำลังรักษาดินแดนไซปรัสได้ซื้อพี90 จำนวน 350 กระบอกเมื่อปีพ.ศ. 2543 เพื่อใช้กับหน่วยรบพิเศษ ในรายการสั่งซื้อรวมทั้งที่เก็บเสียง เลเซอร์ชี้เป้า และไฟฉายยุทธวิธี[18]
  •  ฝรั่งเศส: ใช้โดยบางหน่วยพิเศษภายในกองทัพบกของฝรั่งเศส อย่างนาวิกโยธินและนาวิกโยธินขนส่งทางอากาศ[19] นอกจากนั้นยังใช้โดยจีไอจีเอ็น[20] และหน่วยเรด (Recherche Assistance Intervention Dissuasion, RAID) ของตำรวจ
  •  เยอรมนี: ใช้โดยตำรวจกลางที่ทำหน้าที่อารักขาบุคคลสำคัญ
  •  กรีซ: ยามชายฝั่งและหน่วยต่อต้านผู้ก่อการร้าย[21]
  •  อินเดีย: กลุ่มป้องกันพิเศษ[22]
  •  ไอร์แลนด์: กองทหารพรานไอริช
  •  อิตาลี: ใช้โดยหน่วยจีไอเอส (Gruppo di Intervento Speciale, GIS) เอ็นโอซีเอส (Nucleo Operativo Centrale di Sicurezza, NOCS) และคอมซูบิน (COMSUBIN)
  •  เลบานอน: ใช้โดยลิพับลิกันการ์ด (Republican Guard Brigade) และหน่วยรักษาความปลอดภัย[ต้องการอ้างอิง]
  •  มาเลเซีย: กองทัพเรือและหน่วยต่อต้านผู้ก่อการร้ายของมาเลเซีย[
  •  เม็กซิโก: กองทัพเรือและหน่วยรบพิเศษของแมกซิโก
  •  โมร็อกโก: หน่วยจีไอเอสจีอาร์ (Groupement d'Intervention et de Sécurité de la Gendarmerie Royale)
  •  เนเธอร์แลนด์: ใช้โดยหน่วยต่อต้านผู้ก่อการร้าย
  •  ปากีสถาน: กองทัพบก หน่วยรบพิเศษ[23] และหน่วยองครักษ์ของปากีสถาน
  •  ปานามา: กองทัพของปานามา
  •  เปรู: หน่วยรบพิเศษและกองทัพเรือเปรู
  •  โปแลนด์: ใช้อย่างจำกัดโดยหน่วยกรอม (GROM)[24]
  •  โปรตุเกส: หน่วยรบพิเศษกองทัพเรือและหน่วยรบพิเศษจีโออี (Grupo de Operações Especiais)
  •  ซาอุดีอาระเบีย: กองกำลังฉุกเฉินพิเศษ
  •  สิงคโปร์: หน่วยคอมมานโดของสิงคโปร์
  •  สเปน: หน่วยจีอีโอของตำรวจสเปน (Grupo Especial de Operaciones)[25] นอกจากนั้นยังใช้โดยกองกำลังติดอาวุธอย่างหน่วยอีเอดีเอ (Escuadron de Apoyo al Despliegue Aereo) และหน่วยอีซีเอพีเอซี (Escuadron de Zapadores Paracaidistas)
  •  ไทย: หน่วยรบพิเศษของกองทัพไทย
  •  สหราชอาณาจักร: ใช้โดยตำรวจในเวสท์มิดแลนด์ที่สนามบินเบอร์มิงแฮมและสนามบินอื่นๆ
  •  สหรัฐ: ใช้โดยองค์กรลับ หน่วยป้องกัน หน่วยผู้อพยพและตรวจสัญชาติ และหน่วยงานรักษากฎหมายอื่นๆ โดยส่วนมากเป็นหน่วยสวาท
เอฟเอ็น พี90 ในมือกองกำลังรักษาดินแดนของไซปรัสในการเดินขบวนที่ลาร์นาคา

อ้างอิง[แก้]

  1. 1.0 1.1 Military Small Arms of the 20th Century, Hogg, Ian, Weeks, John, pages 101-102
  2. "P90 SUBMACHINE GUN — FNH USA TACTICAL SYSTEMS". คลังข้อมูลเก่า เก็บจาก แหล่งเดิม เมื่อ 2007-10-12. สืบค้นเมื่อ 2009-04-17.
  3. Miller, David (2001). The Illustrated Directory of 20th Century Guns. London: Salamander Books Ltd. ISBN 9781840652451.
  4. Miller, David (2001). The Illustrated Directory of 20th Century Guns. London: Salamander Books Ltd. ISBN 9781840652451.
  5. Oliver, David (2007). "In the Line of Fire". Global Defence Review. คลังข้อมูลเก่า เก็บจาก แหล่งเดิม เมื่อ October 16, 2006. สืบค้นเมื่อ October 19, 2009.
  6. Francotte, Auguste; Claude, Gaier; Robert, Karlshausen, บ.ก. (January 2008). Ars Mechanica – The Ultimate FN Book. Vottem: Herstal Group. ISBN 9782874158773.
  7. Francotte, Auguste; Claude, Gaier; Robert, Karlshausen, บ.ก. (January 2008). Ars Mechanica – The Ultimate FN Book. Vottem: Herstal Group. ISBN 9782874158773.
  8. Díez, Octavio (2000). Armament and Technology: Handguns. Barcelona: Lema Publications, S.L. ISBN 9788484630135.
  9. Watters, Daniel E. "The 5.56 × 45mm Timeline: 1990–1994". The Gun Zone. คลังข้อมูลเก่า เก็บจาก แหล่งเดิม เมื่อ January 4, 2010. สืบค้นเมื่อ December 23, 2009.
  10. Kevin, Dockery (2007). Future Weapons. New York: Berkley Trade. ISBN 9780425217504.
  11. Kevin, Dockery (2007). Future Weapons. New York: Berkley Trade. ISBN 9780425217504.
  12. Tirans, Ivars (2009). "Baltic Defence Research and Technology 2009 Conference Proceedings". Military Review: Scientific Journal for Security and Defence (ISSN 1407-1746), Nr. 3/4 (132/133), p 103.
  13. White, Tim (2009). FN PS90 Product Video. FNH USA. คลังข้อมูลเก่า เก็บจาก แหล่งเดิม (f4v) เมื่อ 2011-09-27.
  14. Kevin, Dockery (2007). Future Weapons. New York: Berkley Trade. ISBN 9780425217504.
  15. Detty, Mike (October 2008). "FNH 5.7×28mm Dynamic Duo". Special Weapons For Military & Police. เก็บ จากแหล่งเดิมเมื่อ July 17, 2010. สืบค้นเมื่อ November 21, 2009.
  16. Doc Random (16 March 2008). "An In-Depth Look at the FN PS90". คลังข้อมูลเก่า เก็บจาก แหล่งเดิม เมื่อ 2009-02-28. สืบค้นเมื่อ 2009-04-18.
  17. Vortisch, Hans Christian (2001). "Foreign Agencies". FortuneCity. เก็บ จากแหล่งเดิมเมื่อ 2001-11-24. สืบค้นเมื่อ 2008-10-28.
  18. Gourley, S.; Kemp, I (November 2003). "The Duellists". Jane's Defence Weekly (ISSN: 02653818), Volume 40 Issue 21, pp 26-28.
  19. "Terre - P90" (ภาษาฝรั่งเศส). Defense.gouv.fr. สืบค้นเมื่อ 2009-03-13.
  20. "Nouvelles tenues et nouveaux moyens pour le GIGN". Les Forces Speciales en Action... (ภาษาฝรั่งเศส). คลังข้อมูลเก่า เก็บจาก แหล่งเดิม เมื่อ 2005-12-26. สืบค้นเมื่อ 2008-10-27.
  21. Milosevic, Milan (2005). "Trojan Horse for Terrorists". Kalibar. สืบค้นเมื่อ 2009-04-04.
  22. Unnithan, Sandeep (2008-08-22). "If looks could kill". India Today. สืบค้นเมื่อ 2009-04-04.
  23. "The Special Services Group". Haider, Shahnam. 2007. สืบค้นเมื่อ 2009-04-04.
  24. Wilk (REMOV), Remigiusz. "Nowe gromy GROM". คลังข้อมูลเก่า เก็บจาก แหล่งเดิม เมื่อ 2010-03-26.
  25. "Web Del Grupo Especial De Operaciones (G.E.O.)". คลังข้อมูลเก่า เก็บจาก แหล่งเดิม เมื่อ 2009-06-06. สืบค้นเมื่อ 2009-04-17.

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]