เบริลเลียม

เบริลเลียม, ₄Be

เบริลเลียม
การออกเสียงในภาษาอังกฤษ	/bəˈrɪliəm/ ​(bə-RIL-ee-əm)
ลักษณะปรากฏ	โลหะสีขาวเทา
น้ำหนักอะตอมมาตรฐาน Ar°(Be)
	9.0121831±0.0000005 9.0122±0.0001 (ฉบับย่อ)
เบริลเลียมในตารางธาตุ
Hydrogen Helium Lithium Beryllium Boron Carbon Nitrogen Oxygen Fluorine Neon Sodium Magnesium Aluminium Silicon Phosphorus Sulfur Chlorine Argon Potassium Calcium Scandium Titanium Vanadium Chromium Manganese Iron Cobalt Nickel Copper Zinc Gallium Germanium Arsenic Selenium Bromine Krypton Rubidium Strontium Yttrium Zirconium Niobium Molybdenum Technetium Ruthenium Rhodium Palladium Silver Cadmium Indium Tin Antimony Tellurium Iodine Xenon Caesium Barium Lanthanum Cerium Praseodymium Neodymium Promethium Samarium Europium Gadolinium Terbium Dysprosium Holmium Erbium Thulium Ytterbium Lutetium Hafnium Tantalum Tungsten Rhenium Osmium Iridium Platinum Gold Mercury (element) Thallium Lead Bismuth Polonium Astatine Radon Francium Radium Actinium Thorium Protactinium Uranium Neptunium Plutonium Americium Curium Berkelium Californium Einsteinium Fermium Mendelevium Nobelium Lawrencium Rutherfordium Dubnium Seaborgium Bohrium Hassium Meitnerium Darmstadtium Roentgenium Copernicium Nihonium Flerovium Moscovium Livermorium Tennessine Oganesson – ↑ Be ↓ Mg ลิเทียม ← เบริลเลียม → โบรอน
เลขอะตอม (Z)	4
หมู่	2
คาบ	คาบที่ 2
บล็อก	บล็อก-s
การจัดเรียงอิเล็กตรอน	[He] 2s2
อิเล็กตรอนต่อระดับพลังงาน	2, 2
สมบัติทางกายภาพ
สถานะ ที่ STP	ของแข็ง
จุดหลอมเหลว	1560 K ​(1287 °C, ​2349 °F)
จุดเดือด	2742 K ​(2469 °C, ​4476 °F)
ความหนาแน่น (ที่ 20 °C)	1.845 กรัม/ลูกบาศก์เซนติเมตร
ขณะเป็นของเหลว (ที่จุดหลอมเหลว)	1.690 g/cm3
จุดวิกฤต	5400 K, 46 MPa (ค่าจากการประมาณ)
ความร้อนของการหลอมเหลว	12.2 kJ/mol
ความร้อนของการกลายเป็นไอ	292 kJ/mol
ความจุความร้อนจำเพาะเชิงโมล	16.443 J/(mol·K)
ความดันไอ P (Pa) 1 10 100 1 k 10 k 100 k at T (K) 1462 1608 1791 2023 2327 2742
สมบัติของอะตอม
สถานะออกซิเดชัน	ทั่วไป: +2 −2, 0, +1
อิเล็กโทรเนกาติวิตี	สเกลเพาลิง: 1.57
พลังงานไอออไนเซชัน	ลำดับที่ 1: 899.5 kJ/mol ลำดับที่ 2: 1757.1 kJ/mol ลำดับที่ 3: 14,848.7 kJ/mol (เพิ่มเติม)
รัศมีอะตอม	จากการทดลอง: 112 pm
รัศมีโควาเลนต์	96±3 pm
รัศมีแวนเดอร์วาลส์	153 pm
เส้นสเปกตรัมของเบริลเลียม
สมบัติอื่น ๆ
โครงสร้างผลึก	​hexagonal close-packed (hcp) (hP2)
ค่าคงที่แลตทิซ	a = 228.60 pm c = 358.42 pm (ที่ 20 °C)
การขยายตัวจากความร้อน	10.98×10−6/K (ที่ 20 °C)
การนำความร้อน	200 W/(m⋅K)
สภาพต้านทานไฟฟ้า	36 nΩ⋅m (ที่ 20 °C)
สมบัติแม่เหล็ก	ไดอะแมกเนติก
สภาพรับไว้ได้ทางแม่เหล็กเชิงโมล	−9.0×10−6 cm3/mol
มอดุลัสของยัง	287 GPa
มอดุลัสเฉือน	132 GPa
มอดุลัสเชิงปริมาตร	130 GPa
ความเร็วเสียง แท่งโลหะบาง	12,890 m/s (ที่ ร.ท.)
อัตราส่วนปัวซง	0.032
ความแข็งโมส	6.0
ความแข็งวิกเกอร์ส	1670 MPa
ความแข็งบริเนล	590–1320 MPa
เลขทะเบียน CAS	7440-41-7
ประวัติ
การตั้งชื่อ	ตั้งชื่อตามแร่เบริล, จากภาษากรีก βήρυλλος ซึ่งหมายถึงหินสีน้ำเงินแกมเขียวต่าง ๆ
การค้นพบ	หลุยส์ นีกอลา โวเกอแล็ง (1798)
การแยกธาตุครั้งแรก	ฟรีดริช เวอเลอร์ และ อ็องตวน บูว์ซี (1828)
ไอโซโทปของเบริลเลียม
ไอโซโทปหลัก การสลายตัว ไอโซโทป ความอุดมสมบูรณ์ ครึ่งชีวิต (t1/2) รูปแบบ ผลิตภัณฑ์ 7Be trace 53.22 d ε 7Li 8Be synth 8.2×10−17 s α 4He 9Be 100% stable 10Be trace 1.387×106 y β− 10B

เบริลเลียม (อังกฤษ: beryllium) เป็นธาตุเคมีที่มีสัญลักษณ์ธาตุคือ Be และมีเลขอะตอมเท่ากับ 4 เป็นโลหะแอลคาไลน์เอิร์ทที่มีสีเทาคล้ายเหล็ก มีความแข็ง แข็งแรง น้ำหนักเบา และเปราะ เบริลเลียมเป็นธาตุที่มีเวเลนซ์เท่ากับสอง (divalent) ซึ่งเกิดขึ้นเองตามธรรมชาติในรูปของสารประกอบร่วมกับธาตุอื่นในแร่ธาตุต่าง ๆ เท่านั้น อัญมณีที่มีเบริลเลียมในปริมาณสูง ได้แก่ เบริล (อะความารีน, มรกต, เบริลสีแดง) และไคโซเบริล เบริลเลียมเป็นธาตุที่พบได้ค่อนข้างยากในเอกภพ โดยมักเกิดขึ้นจากกระบวนการสปอลเลชัน (spallation) ของนิวเคลียสอะตอมขนาดใหญ่ที่เข้าปะทะกับรังสีคอสมิก ภายในแกนกลางของดาวฤกษ์ เบริลเลียมจะถูกใช้หมดไปเนื่องจากมันถูกหลอมรวมไปเป็นธาตุที่หนักกว่า เบริลเลียมมีสัดส่วนประมาณร้อยละ 0.0004 ของมวลเปลือกโลก การผลิตเบริลเลียมทั่วโลกต่อปีอยู่ที่ประมาณ 220 ตัน โดยส่วนใหญ่ผลิตจากการสกัดจากแร่เบริล ซึ่งเป็นกระบวนการที่ยากเนื่องจากเบริลเลียมสร้างพันธะกับออกซิเจนได้อย่างเหนียวแน่น

ในการใช้งานด้านโครงสร้าง การผสมผสานระหว่างความแข็งเกร็งต่อการดัดสูง, ความเสถียรทางความร้อน, การนำความร้อน และความความหนาแน่นต่ำ (1.85 เท่าของน้ำ) ทำให้เบริลเลียมเป็นวัสดุที่น่าสนใจสำหรับอุตสาหกรรมอากาศยาน เพื่อใช้เป็นชิ้นส่วนของเครื่องบิน, ขีปนาวุธ, ยานอวกาศ และดาวเทียม เนื่องจากมีความหนาแน่นและมวลอะตอมต่ำ เบริลเลียมจึงค่อนข้างโปร่งแสงต่อรังสีเอกซ์และรังสีชนิดอื่น ๆ ในกลุ่มรังสีแตกตัวเป็นไอออน ดังนั้นจึงเป็นวัสดุทำหน้าต่างที่นิยมใช้ที่สุดสำหรับอุปกรณ์รังสีเอกซ์และส่วนประกอบของเครื่องตรวจวัดอนุภาค เมื่อใช้เป็นธาตุผสมในโลหะผสมกับอะลูมิเนียม, ทองแดง (โดยเฉพาะโลหะผสมทองแดงเบริลเลียม), เหล็ก หรือนิกเกิล เบริลเลียมจะช่วยปรับปรุงคุณสมบัติทางกายภาพหลายประการ ตัวอย่างเช่น เครื่องมือและชิ้นส่วนที่ทำจากทองแดงเบริลเลียมจะมีความแข็งแรงและความแข็งสูง และไม่ก่อให้เกิดประกายไฟเมื่อกระทบกับผิวเหล็กกล้า ในอากาศ ผิวหน้าของเบริลเลียมจะเกิดปฏิกิริยาออกซิไดซ์ได้ง่ายที่อุณหภูมิห้องเพื่อสร้างชั้นพาสซิเวชันหนา 1–10 นาโนเมตร ซึ่งช่วยปกป้องโลหะจากการเกิดออกซิเดชันและการกัดกร่อนเพิ่มเติม โลหะจะเกิดออกซิเดชันไปจนถึงเนื้อในเมื่อได้รับความร้อนสูงกว่า 500 องศาเซลเซียส (932 องศาฟาเรนไฮต์) และจะลุกไหม้อย่างโชติช่วงเมื่อได้รับความร้อนถึงประมาณ 2,500 องศาเซลเซียส (4,530 องศาฟาเรนไฮต์)

การใช้งานเบริลเลียมในเชิงพาณิชย์จำเป็นต้องมีการใช้เครื่องมือควบคุมฝุ่นละอองและการควบคุมทางอุตสาหกรรมที่เหมาะสมอยู่ตลอดเวลา เนื่องจากฝุ่นละอองที่มีเบริลเลียมปนเปื้อนมีความเป็นพิษเมื่อสูดดม ซึ่งอาจก่อให้เกิดโรคภูมิแพ้ที่คุกคามต่อชีวิตเรื้อรัง คือ โรคเบริลเลียม (berylliosis) ในบางคน โดยทั่วไปโรคเบริลเลียมจะมีอาการพังผืดในปอดเรื้อรัง และในกรณีที่รุนแรงอาจทำให้เกิดภาวะหัวใจล้มเหลวด้านขวาและเสียชีวิตได้

ลักษณะสำคัญ

สมบัติทางกายภาพ

เบริลเลียมเป็นโลหะที่มีสีเทาคล้ายเหล็กและมีความแข็ง ซึ่งเปราะที่อุณหภูมิห้องและมีโครงสร้างผลึกแบบหกเหลี่ยมชิดแน่น (close-packed hexagonal) เบริลเลียมมีความความแข็งเกร็ง (stiffness) สูงเป็นพิเศษ (มอดุลัสของยัง 287 GPa) และมีจุดหลอมเหลวที่ 1287 °C มอดุลัสความยืดหยุ่นของเบริลเลียมสูงกว่าเหล็กกล้าประมาณ 35% การผสมผสานระหว่างมอดุลัสนี้และความหนาแน่นที่ค่อนข้างต่ำส่งผลให้เบริลเลียมมีความเร็วในการนำเสียงที่เร็วอย่างผิดปกติ – ประมาณ 12.9 กม./วินาที ที่สภาวะแวดล้อม ในบรรดาโลหะทั้งหมด เบริลเลียมสามารถระบายความร้อนต่อหน่วยน้ำหนักได้มากที่สุด โดยมีทั้งค่าความร้อนจำเพาะที่สูง (1925 J·kg⁻¹·K⁻¹) และการนำความร้อนที่สูง (216 W·m⁻¹·K⁻¹) ความสามารถในการนำความร้อนของเบริลเลียมและสัมประสิทธิ์การการขยายตัวจากความร้อนตามเส้นที่ค่อนข้างต่ำ (11.4×10⁻⁶ K⁻¹) ทำให้มันมีความเสถียรอย่างมีเอกลักษณ์ภายใต้ความแตกต่างของอุณหภูมิที่รุนแรง

สมบัตินิวเคลียร์

เบริลเลียมที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติ นอกเหนือจากการปนเปื้อนเล็กน้อยจากไอโซโทปกัมมันตรังสีที่สร้างขึ้นโดยรังสีคอสมิก คือเบริลเลียม-9 ที่บริสุทธิ์ในเชิงไอโซโทป ซึ่งมีสปินนิวเคลียร์เท่ากับ 3/2⁻ ภาคตัดขวางของการกระเจิงแบบไม่ยืดหยุ่นของเบริลเลียมจะเพิ่มขึ้นตามพลังงานนิวตรอน ซึ่งช่วยให้นิวตรอนที่มีพลังงานสูงช้าลงอย่างมาก ดังนั้น มันจึงทำหน้าที่เป็นตัวสะท้อนนิวตรอนและตัวหน่วงนิวตรอน โดยความแรงที่แน่นอนของการชะลอนิวตรอนจะขึ้นอยู่กับความบริสุทธิ์และขนาดของผลึกในวัสดุ

ไอโซโทป ⁹
₄Be สามารถเกิดปฏิกิริยานิวตรอน (n, 2n) กับนิวตรอนเร็ว เพื่อผลิต ⁸
₄Be ซึ่งจะสลายตัวเป็นอนุภาคแอลฟา 2 อนุภาคเกือบจะทันที ดังนั้นสำหรับนิวตรอนพลังงานสูง เบริลเลียมจึงเป็นตัวทวีคูณนิวตรอน (neutron multiplier) โดยจะปล่อยนิวตรอนออกมามากกว่าที่มันดูดซับไว้ ปฏิกิริยานิวเคลียร์นี้คือ:

⁹
₄Be + n → 2 ⁴
₂He + 2 n

ไอโซโทปนี้สามารถปลดปล่อยนิวตรอนเมื่อถูกระดมยิงด้วยอนุภาคแอลฟา โดยปฏิกิริยานิวเคลียร์:

⁹
₄Be + ⁴
₂He → ¹²
₆C + n

เป็นปฏิกิริยาคายความร้อนอย่างรุนแรง และปลดปล่อยนิวตรอนเร็วออกมา

ไอโซโทปนี้ยังสามารถปล่อยนิวตรอนเมื่อดูดซับรังสีแกมมาที่มีพลังงานเพียงพอ (Photodisintegration) ในภาคตัดขวางที่เป็นประโยชน์:

⁹
₄Be + gamma → 2 ⁴
₂He + n

ดังนั้น เบริลเลียมธรรมชาติที่ถูกระดมยิงด้วยรังสีแอลฟาหรือแกมมาจากไอโซโทปกัมมันตรังสีที่เหมาะสม จึงเป็นแหล่งกำเนิดนิวตรอนที่ขับเคลื่อนด้วยไอโซโทปกัมมันตรังสีที่นิยมใช้ที่สุดสำหรับการใช้งานในห้องปฏิบัติการ

สุดท้าย นิวตรอนพลังงานสูงยังปลดปล่อยทริเทียมในปริมาณเล็กน้อยผ่านปฏิกิริยานิวเคลียร์สามขั้นตอน:

⁹
₄Be + n → ⁴
₂He + ⁶
₂He, ⁶
₂He → ⁶
₃Li + β⁻, ⁶
₃Li + n → ⁴
₂He + ³
₁H

โดยที่ ⁶
₂He มีครึ่งชีวิตเพียง 0.8 วินาที, β⁻ คืออิเล็กตรอน และ ⁶
₃Li มีภาคตัดขวางการดูดซับนิวตรอนสูง สิ่งนี้เทียบเท่ากับปฏิกิริยาทวีคูณนิวตรอนที่นิวตรอนขาออกสามตัวถูกแทนที่ด้วยตริตอน (triton) และการสลายตัวแบบเบตาที่ช่วยให้เกิดการเปลี่ยนแปลงนั้น ทริเทียมเป็นไอโซโทปกัมมันตรังสีที่น่ากังวลในกระแสของเสียจากเครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์

สมบัติทางทัศนศาสตร์

ในฐานะโลหะ เบริลเลียมมีสมบัติโปร่งใสหรือโปร่งแสงต่อความยาวคลื่นส่วนใหญ่ของรังสีเอกซ์และรังสีแกมมา ทำให้มีประโยชน์สำหรับการทำหน้าต่างส่งออกของหลอดรังสีเอกซ์และอุปกรณ์อื่น ๆ ที่คล้ายคลึงกัน

ไอโซโทปและการสังเคราะห์นิวเคลียส

บทความหลัก: ไอโซโทปของเบริลเลียม

เบริลเลียมธรรมชาติประกอบด้วยไอโซโทปที่เสถียรเพียงชนิดเดียวคือ เบริลเลียม-9 เบริลเลียมเป็นธาตุที่มีไอโซโทปเดียวเพียงชนิดเดียวที่มีเลขอะตอมเป็นเลขคู่

เบริลเลียม-7 และเบริลเลียม-8 เป็นสารมัธยันตร์สำคัญในการสังเคราะห์นิวเคลียสของดาวฤกษ์ แต่มีอายุไม่ยืนยาว เชื่อกันว่าเบริลเลียมในเอกภพถูกสร้างขึ้นในสสารระหว่างดาว เมื่อรังสีคอสมิกเหนี่ยวนำให้เกิดฟิชชันในธาตุที่หนักกว่าที่พบในก๊าซและฝุ่นระหว่างดาว ซึ่งเป็นกระบวนการที่เรียกว่า การแตกเป็นเสี่ยงจากรังสีคอสมิก (cosmic ray spallation)

ประมาณหนึ่งในพันล้าน (10⁻⁹) ของอะตอมดึกดำบรรพ์ที่สร้างขึ้นในการสังเคราะห์นิวเคลียสหลังบิกแบงคือ ⁷Be นี่เป็นผลมาจากความหนาแน่นของสสารที่ต่ำในช่วงที่อุณหภูมิของเอกภพเย็นลงจนนิวเคลียสขนาดเล็กเริ่มเสถียร การสร้างนิวเคลียสดังกล่าวต้องอาศัยการชนกันของนิวเคลียร์ซึ่งเกิดขึ้นได้ยากที่ความหนาแน่นต่ำ แม้ว่า ⁷Be จะไม่เสถียรและสลายตัวด้วยการจับยึดอิเล็กตรอนกลายเป็น ⁷Li โดยมีครึ่งชีวิต 53.22 วันภายใต้สภาวะมาตรฐาน แต่ในเอกภพยุคแรกอะตอมจะแตกตัวเป็นไอออนอย่างสมบูรณ์และการจับยึดอิเล็กตรอนจึงไม่มีนัยสำคัญ การเปลี่ยนจาก ⁷Be เป็น Li จึงเสร็จสมบูรณ์ในช่วงเวลาใกล้เคียงกับการรวมตัวใหม่ (recombination)

ไอโซโทป ⁷Be ยังเป็นนิวไคลด์กัมมันตรังสีที่เกิดจากรังสีคอสมิกและมีความอุดมในบรรยากาศแปรผกผันกับกิจกรรมของดวงอาทิตย์ มันสลายตัวด้วยการจับยึดอิเล็กตรอนเพียงอย่างเดียว และอิเล็กตรอนวง 2s ของเบริลเลียมคือเวเลนซ์อิเล็กตรอนที่รับผิดชอบในการสร้างพันธะเคมี ดังนั้น เมื่อ ⁷Be สลายตัวด้วยการจับยึดอิเล็กตรอนชั้น L มันจะดึงอิเล็กตรอนจากออร์บิทัลของอะตอมที่อาจมีส่วนร่วมในการสร้างพันธะ สิ่งนี้ทำให้อัตราการสลายตัวของมันขึ้นอยู่กับสภาพแวดล้อมทางเคมีในระดับที่วัดได้ ซึ่งเป็นกรณีที่เกิดขึ้นได้ยากในการสลายตัวของนิวเคลียร์

⁷Be ยังผลิตขึ้นในน้ำหล่อเย็นของเครื่องเร่งอนุภาคพลังงานสูง โดยสามารถสกัดออกมาจากน้ำที่ความบริสุทธิ์สูงและจำหน่ายสำหรับการทดลองทางวิทยาศาสตร์ได้

แผนภูมแสดงความแปรปรวนของกิจกรรมดวงอาทิตย์ รวมถึงจำนวนจุดมืดดวงอาทิตย์ (สีแดง) และความเข้มข้นของ ¹⁰Be (สีน้ำเงิน) โปรดสังเกตว่ามาตราส่วนเบริลเลียมจะกลับด้าน ดังนั้นค่าที่เพิ่มขึ้นบนมาตราส่วนนี้จึงบ่งบอกถึงระดับ ¹⁰Be ที่ต่ำลง

ไอโซโทป ¹⁰Be เป็นนิวไคลด์กัมมันตรังสีที่เกิดจากรังสีคอสมิกเช่นเดียวกัน และผลิตในลักษณะเดียวกัน คือโดยการแตกเป็นเสี่ยงจากรังสีคอร์สมิกของไนโตรเจนและออกซิเจน พฤติกรรมของมันแตกต่างเพียงเพราะครึ่งชีวิตที่ยาวนานกว่ามาก คือ 1.387 ล้านปี มันสะสมอยู่ที่ผิวดินเกือบทั้งหมดและมีระยะเวลาพำนักที่ยาวนานก่อนที่จะสลายตัวเป็นโบรอน-10 ด้วยเหตุนี้ ¹⁰Be และผลิตภัณฑ์ที่เกิดจากการสลายตัวของมันจึงถูกใช้เพื่อตรวจสอบการกัดเซาะดินตามธรรมชาติ, การเกิดดิน และการพัฒนาของดินเลเทอไรต์ (lateritic soils) และใช้เป็นตัวแทน (proxy) ในการวัดความแปรปรวนของกิจกรรมดวงอาทิตย์และอายุของแท่งน้ำแข็ง (ice cores) เช่นเดียวกับ ⁷Be การผลิต ¹⁰Be แปรผกผันกับกิจกรรมของดวงอาทิตย์ เนื่องจากลมสุริยะที่เพิ่มขึ้นในช่วงกิจกรรมดวงอาทิตย์สูงจะช่วยลดฟลักซ์ของรังสีคอสมิกจากกาแล็กซีที่มาถึงโลก การระเบิดนิวเคลียร์ยังสร้าง ¹⁰Be ได้จากการทำปฏิกิริยาของนิวตรอนเร็วกับ ¹³C ในคาร์บอนไดออกไซด์ในอากาศ สิ่งนี้เป็นหนึ่งในตัวบ่งชี้กิจกรรมในอดีต ณ สถานที่การทดลองอาวุธนิวเคลียร์

⁸Be นั้นไม่เสถียรแต่มีเรโซแนนซ์สถานะพื้นที่มีบทบาทสำคัญในกระบวนการทริปเปิลแอลฟาในการเผาไหม้ฮีเลียมของดาวฤกษ์ ตามที่นักดาราศาสตร์ชาวอังกฤษ เซอร์ เฟรด ฮอยล์ เคยเสนอไว้ครั้งแรกจากการวิเคราะห์ทางดาราฟิสิกส์เพียงอย่างเดียว ระดับพลังงานของ ⁸Be และ ¹²C ช่วยให้เกิดการสังเคราะห์นิวเคลียสของคาร์บอนได้โดยการเพิ่มภาคตัดขวางที่มีผลระหว่างอนุภาคแอลฟาสามอนุภาคในกระบวนการผลิตคาร์บอน ปฏิกิริยาสร้างคาร์บอนหลักในเอกภพคือ $$^{4}{\textrm {He}}\ +\ ^{8}{\textrm {Be}}\rightarrow \ ^{12}{\textrm {C}}+\gamma$$ โดยที่ ⁴He คืออนุภาคแอลฟา

ไอโซโทปแปลกปลอมอย่าง ¹¹Be และ ¹⁴Be เป็นที่ทราบกันว่าแสดงลักษณะของนิวเคลียสทรงกลด (nuclear halo) นั่นคือ นิวเคลียสของพวกมันมีนิวตรอนโคจรอยู่ภายนอกรัศมีนิวเคลียสที่คาดไว้จำนวน 1 และ 4 ตัวตามลำดับ และในแต่ละกรณี แกนกลางที่นิวตรอนเหล่านี้ลอยอยู่รอบ ๆ คือ ¹⁰Be

แหล่งอ้างอิง

• Emsley, John (2001). Nature's Building Blocks: An A–Z Guide to the Elements. Oxford, England, UK: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-850340-8.
• Weeks, Mary Elvira; Leichester, Henry M. (1968). Discovery of the Elements. Easton, PA: Journal of Chemical Education. LCCCN 68-15217.

อ่านเพิ่ม

• Newman LS (2003). "Beryllium". Chemical & Engineering News. 81 (36): 38. doi:10.1021/cen-v081n036.p038.
• Mroz MM, Balkissoon R, and Newman LS. "Beryllium". In: Bingham E, Cohrssen B, Powell C (eds.) Patty's Toxicology, Fifth Edition. New York: John Wiley & Sons 2001, 177–220.
• Walsh, KA, Beryllium Chemistry and Processing. Vidal, EE. et al. Eds. 2009, Materials Park, OH:ASM International.
• Beryllium Lymphocyte Proliferation Testing (BeLPT). DOE Specification 1142–2001. Washington, DC: U.S. Department of Energy, 2001.

แหล่งข้อมูลอื่น

• ATSDR Case Studies in Environmental Medicine: Beryllium Toxicity เก็บถาวร 4 กุมภาพันธ์ 2016 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน U.S. Department of Health and Human Services
• It's Elemental – Beryllium เก็บถาวร 4 มิถุนายน 2016 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
• MSDS: ESPI Metals
• Beryllium at The Periodic Table of Videos (University of Nottingham)
• National Institute for Occupational Safety and Health – Beryllium Page
• National Supplemental Screening Program (Oak Ridge Associated Universities)
• Historic Price of Beryllium in USA เก็บถาวร 3 มีนาคม 2016 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
• usgs.gov (Mineral Commodity Summaries 2025): Beryllium