เบดูอิน

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
"Bedouin Wedding Procession" in the Jerusalem section of the Pike at the 1904 World's Fair.jpg
งานแต่งงานของชาวเบดูอินในโซนเยรูซาเลมที่งาน 1904 World's Fair
ประชากรทั้งหมด
4,000,000[1]–25,000,000[2]
ภูมิภาคที่มีประชากรอย่างสำคัญ
 ซูดาน10,000,000[3]
 แอลจีเรีย2,000,000[3]
 ซาอุดีอาระเบีย2,000,000[3]
 อิรัก1,500,000[3]
 จอร์แดน1,300,000[3]
 ลิเบีย1,000,000[3]
 อียิปต์1,000,000[3]
 สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์800,000[3]
 ซีเรีย700,000[3]
 เยเมน500,000[3]
 คูเวต300,000[3]
 อิหร่าน500,000[3]
 โมร็อกโก250,000[3]
 อิสราเอล220,000[3]
 เลบานอน200,000[3]
 ตูนิเซีย180,000[3]
 มอริเตเนีย100,000[3]
 บาห์เรน70,000[3]
 กาตาร์50,000[3]
 เวสต์แบงก์30,000[3]
 โอมาน30,000[3]
ภาษา
สำเนียงอาหรับ (บะดะวีฮัซซานียะฮ์ฮิญาซนัจญ์ดีโอมาน)
ศาสนา
ส่วนใหญ่นับถือศาสนาอิสลาม
ส่วนน้อยนับถือศาสนาคริสต์[4][5][6][7]
กลุ่มชาติพันธุ์ที่เกี่ยวข้อง
อาหรับอื่น ๆ

เบดูอิน หรือ บัดว์ (อังกฤษ: Bedouin, /ˈbɛduɪn/;[8] อาหรับ: بَدْو‎, เอกพจน์ بَدَوِي บะดะวี) เป็นประชากรชนร่อนเร่อาหรับที่มีประวัติว่าอาศัยอยู่ในบริเวณทะเลทรายของแอฟริกาเหนือ, คาบสมุทรอาหรับ, เมโสโปเตเมียตอนบน และลิแวนต์[9] คำศัพท์ภาษาอังกฤษของคำว่า เบดูอิน มาจากภาษาอาหรับว่า บะดะวี ซึ่งหมายถึง "ผู้อยู่อาศัยในทะเลทราย" และมีความหมายตรงข้ามกับคำว่า ฮาฎิร ที่หมายถึงกลุ่มคนที่มีวิถีชีวิตแบบนั่งนอนมาก[10] อาณาเขตของเบดูอินขยายไปตั้งแต่เขตทะเลทรายในแอฟริกาเหนือถึงบริเวณทรายหินในตะวันออกกลาง[11] พวกเขาแบ่งตนเองออกเป็นหลายชนเผ่า หรือกลุ่ม (รู้จักกันในภาษาอาหรับว่า อะชาอิร; عَشَائِر) และมีวัฒนธรรมในการต้อนอูฐและแพะ[11] เบดูอินส่วนใหญ่นับถือศาสนาอิสลาม ถึงแม้ว่ามีส่วนน้อยนับถือศาสนาคริสต์ในบริเวณพระจันทร์เสี้ยวอันอุดมสมบูรณ์[12][5][6][7]

ดูเพิ่ม[แก้]

อ้างอิง[แก้]

  1. Losleben, Elizabeth (2003). The Bedouin of the Middle East. Lerner Publications. pp. 4–5. ISBN 978-0-8225-0663-8. สืบค้นเมื่อ 1 November 2012.
  2. Suwaed, Muhammad (2015). Historical Dictionary of the Bedouins. Rowman & Littlefield. p. 7. ISBN 9781442254510. สืบค้นเมื่อ 23 February 2019.
  3. 3.00 3.01 3.02 3.03 3.04 3.05 3.06 3.07 3.08 3.09 3.10 3.11 3.12 3.13 3.14 3.15 3.16 3.17 3.18 3.19 3.20 Muhammad Suwaed (2015): Historical Dictionary of the Bedouins. Rowman & Littlefield, 30-10-2015, 304 pages: pp. 10. ISBN 978-1-4422-5450-3.
  4. "Arab woman wearing embroidered coat". Library of Congress, Washington, D.C. 20540 USA.
  5. 5.0 5.1 "Al Twal Family Story". www.mariamhotel.com.
  6. 6.0 6.1 "Bedouin | Encyclopedia.com". www.encyclopedia.com.
  7. 7.0 7.1 Jaussen, Father Antonin (1 January 1904). "English: Jordanian Bedouin Christians 1904 2" – โดยทาง Wikimedia Commons.
  8. แม่แบบ:Oxford Dictionaries
  9. Dostal, Walter (1967). Die Beduinen in Südarabien. Verlag Ferdinand Berger & Söhne.
  10. Pietruschka, Ute (2006). "Bedouin". ใน McAuliffe, Jane Dammen (บ.ก.). Encyclopaedia of the Qurʾān. Brill. doi:10.1163/1875-3922_q3_EQSIM_00046.
  11. 11.0 11.1 Malcolm, Peter; Losleben, Elizabeth (2004). Libya. Marshall Cavendish. p. 64. ISBN 978-0-7614-1702-6. สืบค้นเมื่อ 19 October 2015.
  12. "Christian Arab Bedouin woman wearing embroidered coat". Library of Congress, Washington, D.C. 20540 USA. สืบค้นเมื่อ 2019-07-22.

บรรณานุกรม[แก้]

  • Asher, Michael Last of the Bedu Penguin Books 1996
  • Brous, Devorah. "The 'Uprooting:' Education Void of Indigenous 'Location-Specific' Knowledge, Among Negev Bedouin Arabs in Southern Israel". International Perspectives on Indigenous Education. (Ben Gurion University 2004)
  • Chatty, D Mobile Pastoralists 1996. Broad introduction to the topic, specific focus on women's issues.
  • Chatty, Dawn. From Camel to Truck. The Bedouin in the Modern World. New York: Vantage Press. 1986
  • Cole, Donald P. "Where have the Bedouin gone?" Anthropological Quarterly. Washington: Spring 2003.Vol.76, Iss. 2; pg. 235
  • Falah, Ghazi. "Israeli State Policy Towards Bedouin Sedentarization in the Negev", Journal of Palestine Studies, 1989 Vol. XVIII, No. 2, pp. 71–91
  • Falah, Ghazi. "The Spatial Pattern of Bedouin Sedentarization in Israel", GeoJournal, 1985 Vol. 11, No. 4, pp. 361–368.
  • Gardner, Andrew. "The Political Ecology of Bedouin Nomadism in the Kingdom of Saudi Arabia". In Political Ecology Across Spaces, Scales and Social Groups, Lisa Gezon and Susan Paulson, eds. Rutgers: Rutgers University Press.
  • Gardner, Andrew. "The New Calculus of Bedouin Pastoral Nomadism in the Kingdom of Saudi Arabia". Human Organization 62 (3): 267–276.
  • Gardner, Andrew and Timothy Finan. "Navigating Modernization: Bedouin Pastoralism and Climate Information in the Kingdom of Saudi Arabia". MIT Electronic Journal of Middle East Studies 4 (Spring): 59–72.
  • Gardner, Ann. "At Home in South Sinai." Nomadic Peoples 2000.Vol.4, Iss. 2; pp. 48–67. Detailed account of Bedouin women.
  • Jarvis, Claude Scudamore. Yesterday and To-day in Sinai. Edinburgh/London: W. Blackwood & Sons; Three Deserts. London: John Murray, 1936; Desert and Delta. London: John Murray, 1938. Sympathetic accounts by a colonial administrator in Sinai.
  • Lancaster, William. The Rwala Bedouin Today 1981 (Second Edition 1997). Detailed examination of social structures.
  • S. Leder/B. Streck (ed.): Shifts and Drifts in Nomad-Sedentary Relations. Nomaden und Sesshafte 2 (Wiesbaden 2005)
  • Lithwick, Harvey. "An Urban Development Strategy for the Negev's Bedouin Community". Center for Bedouin Studies and Development and Negev Center for Regional Development, Ben-Gurion University of the Negev, August 2000
  • Mohsen, Safia K. The quest for order among Awlad Ali of the Western Desert of Egypt.
  • Thesiger, Wilfred (1959). Arabian Sands. ISBN 0-14-009514-4 (Penguin paperback). British adventurer lives as and with the Bedu of the Empty Quarter for 5 years