เถระ

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

เถระ (บาลี: เถร) หมายถึง ภิกษุผู้ใหญ่ ตามพระวินัยกำหนดว่าต้องมีพรรษาตั้งแต่ 10 ขึ้นไป ถ้าเป็นภิกษุณีเรียกว่าเถรี[1]

วินัยมุขระบุว่าผู้เป็นเถระต้องมีองค์ประกอบดังนี้[2]

  1. มีศรัทธา หิริ โอตตัปปะ วิริยะ และสติ
  2. ถึงพร้อมด้วยศีล อาจาระ สัมมาทิฐิ พหูสูต ปัญญา
  3. รู้จักอาบัติ จำปาฏิโมกข์ได้แม่นยำ
  4. สามารถช่วยเหลือศิษย์เมื่ออาพาธ ช่วยให้ศิษย์คลายความกระสันจะลาสิกขาบท
  5. สามารถฝึกศิษย์ให้มีมารยาท แนะนำอาทิพรหมจาริยกาสิกขา ตลอดจนข้อธรรมวินัยอื่น ๆ นอกจากนี้ ทำให้ศิษย์ละมิจฉาทิฐิได้ และมีพรรษาตั้งแต่ 10 ขึ้นไป

อ้างอิง[แก้]

เชิงอรรถ
  1. พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554, หน้า 534
  2. วินัยมุข เล่ม ๒, หน้า 50-51
บรรณานุกรม