อาณาจักรตะก้อง

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
อาณาจักรตะก้อง
อาณาจักร
ประมาณคริสต์ศตวรรษที่ 1–ประมาณคริสต์ทศวรรษที่ 1050
เมืองหลวง ตะก้อง
ศาสนา พระพุทธศาสนา
วิญญาณนิยม
ศาสนาฮินดู
การปกครอง ราชาธิปไตย
ยุคประวัติศาสตร์ สมัยคลาสสิก
 -  สถาปนาอาณาจักร ประมาณคริสต์ศตวรรษที่ 1
 -  อาณาจักรล่มสลาย ประมาณคริสต์ทศวรรษที่ 1050

อาณาจักรตะก้อง (พม่า: တကောင်း နေပြည်တော်; จีน: 太公王国) เป็นนครรัฐของชาวปยูที่ดำรงอยู่ในคริสต์สหัสวรรษที่ 1 ใน ค.ศ. 1832 นครรัฐกึ่งตำนานแห่งนี้ได้รับการกล่าวถึงว่าเป็นอาณาจักรแห่งแรกของสถาบันพระมหากษัตริย์พม่าโดย มหาราชวงศ์ ฉบับหอแก้ว ซึ่งเป็นพระราชพงศาวดารของราชวงศ์โก้นบอง พระราชพงศาวดารดังกล่าวยังระบุเพิ่มเชื่อว่า "อาณาจักร" แห่งนี้ได้รับสถาปนาโดยพระเจ้าอภิราชาแห่งศากยวงศ์ของพระพุทธเจ้าเมื่อ 850 ปีก่อนคริสต์ศักราช[1]

หลักฐานทางโบราณคดีระบุถึงวัฒนธรรมยุคหินใหม่และยุคสำริดที่มีอยู่ในตะก้อง และนครรัฐอื่น ๆ ที่ก่อตั้งโดยชาวปยู ในช่วงต้นคริสต์ศักราช นอกจากนี้พงศาวดารยังกล่าวถึงกลุ่มการต่อสู้และการอพยพหลายครั้งบริเวณตะก้องและนครรัฐอื่น ๆ ของชาวปยูในช่วงคริสต์สหัสวรรษแรก[2] นครรัฐเหล่านี้กลายเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรพุกามกลางคริสต์ทศวรรษที่ 1050[3]

อ้างอิง[แก้]

  1. Hmannan Vol. 1 2003: 153–154
  2. Moore 2007: 233–234
  3. Harvey 1925: 29–30