ลน นน
ลน นน | |
|---|---|
| លន់ ណុន | |
| รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาไผท | |
| ดำรงตำแหน่ง 1970–1973 | |
| ประธานาธิบดี | เจง เฮง ลอน นอล |
| นายกรัฐมนตรี | ลอน นอล สีสุวัตถิ์ สิริมตะ เซิน หง็อก ถั่ญ ฮาง ทุน ฮัก อิน ตัม |
| เอกอัครราชทูตประจำกระทรวงของกัมพูชา | |
| ดำรงตำแหน่ง 1973–1974 | |
| นายกรัฐมนตรี | ลอง โบเรต |
| ถัดไป | เฬส กูเสม |
| ข้อมูลส่วนบุคคล | |
| เกิด | 18 เมษายน ค.ศ. 1930 พนมเปญ กัมพูชา อินโดจีนของฝรั่งเศส |
| เสียชีวิต | 17 เมษายน ค.ศ. 1975 (44 ปี) พนมเปญ กัมพูชาประชาธิปไตย |
| สาเหตุการเสียชีวิต | ประหารชีวิต |
| พรรคการเมือง | สาธารณรัฐสังคมนิยม |
| ความสัมพันธ์ | ลอน นอล (พี่ชาย) |
| วิชาชีพ | นักการเมือง, ทหาร |
| ยศที่ได้รับการแต่งตั้ง | |
| รับใช้ |  ราชอาณาจักรกัมพูชา สาธารณรัฐเขมร |
| สังกัด | กองทัพบกกัมพูชา กองทัพแห่งชาติเขมร |
| ประจำการ | 1950–1975 |
| ยศ | พลจัตวา |
| บังคับบัญชา | 15th Infantry Brigade (FANK) 3rd Infantry Division (FANK) |
| ผ่านศึก | สงครามอินโดจีนครั้งที่หนึ่ง สงครามเวียดนาม สงครามกลางเมืองกัมพูชา |
ลน นน (เขมร: លន់ ណុន; เอกสารภาษาไทยบางฉบับใช้ ลอน โนน[1]; 18 เมษายน ค.ศ. 1930 – 17 เมษายน ค.ศ. 1975) เป็นทหารและนักการเมืองชาวกัมพูชาที่มีอำนาจในสมัยสาธารณรัฐเขมร เป็นน้องชายของลอน นอล มีบทบาทมากในการสนับสนุนการปกครองของพี่ชาย เขาถูกเขมรแดงสังหารหลังจากพนมเปญแตกเมื่อเดือนเมษายน ค.ศ. 1975[2]
วัยเด็ก
[แก้]นนเป็นบุตรชายของ ลน ฮิน ซึ่งเป็นกำนันในจังหวัดไพรแวง เข้าเรียนในวิทยาลัยนโรดม สีหนุ (Collège Norodom Sihanouk) ในกำปงชนัง เพื่อนสนิทในวัยเด็กของเขาคือลต ซอ (ต่อมาคือ พล พต)[3] ด้วยการสนับสนุนของพี่ชายเขาได้ไปศึกษาต่อทางด้านอาชญวิทยาที่ฝรั่งเศส[4]
อาชีพ
[แก้]ในช่วงระบอบสังคมของพระนโรดม สีหนุ นนเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจ และมีบทบาทสำคัญในรัฐประหาร ค.ศ. 1970 หลังจากนั้น นนก้าวหน้าในอาชีพการงานอย่างรวดเร็ว แม้ว่าจะขาดประสบการณ์ทางทหารแต่ก็ได้เลื่อนยศจนเป็นนายพล และเป็นผู้บัญชาการทหารเขมรเสรีและทหารจากขแมร์กรอมที่เข้ามาในประเทศหลังการรัฐประหาร การฆ่าชาวเวียดนามที่อาศัยอยู่ในกัมพูชาเชื่อว่าเป็นผลงานของลน นนเช่นกัน[5]
กิจกรรมทางการเมือง
[แก้]บทบาททางการเมืองของนน เน้นที่ความจงรักภักดีต่อพี่ชาย แต่ความขัดแย้งของเขากับพระสีสุวัตถิ์ สิริมตะทำให้เกิดความแตกแยกทางการเมือง เมื่อลน นลสุขภาพไม่ดีและไปรักษาตัวระหว่าง ค.ศ. 1970–1971 นนเกิดความขัดแย้งกับพระสิริมตะที่เป็นนายกรัฐมนตรี ใน ค.ศ. 1971 ภาพพจน์ของนนดีขึ้นเมื่อเขานำกองทัพรบชนะฝ่ายคอมมิวนิสต์ในปฏิบัติการอกิเนธ โมหะ ปาเดะวุธ
เมื่อต้น ค.ศ. 1972 ลน นนสามารถกำจัดพระสิริมตะออกจากรัฐบาลได้สำเร็จหลังจากจัดให้นักศึกษาออกมาประท้วงขับไล่[6] และมีส่วนผลักดันให้พี่ชายของเขาขึ้นเป็นประธานาธิบดีในปลาย ค.ศ. 1972 นน ที่ได้เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกิจการภายในได้ก่อตั้งพรรคสาธารณรัฐสังคมนิยมเพื่อเข้าร่วมในการเลือกตั้ง พรรคประชาธิปไตยของอิน ตัม กับพรรคสาธารณรัฐของพระสิริมาตะปฏิเสธเข้าร่วมการเลือกตั้ง ทำให้พรรคสาธารณรัฐสังคมนิยมได้รับการเลือกตั้งทั้งหมด
ภายในพรรคสาธารณรัฐสังคมนิยมมีการแบ่งออกเป็นสองกลุ่มคือกลุ่มดงแร็กกับกลุ่มดังกอร์ นนอยู่ในกลุ่มดังกอร์ซึ่งเป็นคนละพวกกับเซิง งอกทัญและฮาง ทุน ฮัก ในระหว่างสงครามกลางเมืองกัมพูชา นนพยายามขอความช่วงเหลือจากฝรั่งเศสและสหภาพโซเวียตเพื่อเจรจาสันติภาพ[7]
การฉ้อราษฎร์บังหลวง
[แก้]มีหลักฐานที่เชื่อมโยงนนเข้ากับการค้าเฮโรอีน[8] และยังเกี่ยวข้องกับการค้าอาวุธ และส่วนใหญ่จะตกไปถึงมือเขมรแดง สหรัฐอเมริกาได้กดดันลน นลให้ลดบทบาทของนนลง เนื่องจากปัญหาการฉ้อราษฎร์บังหลวง ขาดการควบคุมอารมณ์ ออสเตรเลียกล่าวว่านนได้จัดตั้งหน่วยลอบสังหารที่เรียกว่าหน่วยรักษาความปลอดภัยสาธารณรัฐ ใช้รถฮอนด้าสีเหลืองเป็นพาหนะ[9] เมื่อนนถูกกดดันให้ออกจากกัมพูชาเมื่อ พ.ศ. 2516 ภรรยาของเขาได้นำเงินจำนวนมากออกนอกประเทศเพื่อไปใช้ชีวิตร่วมกับสามี[10]
เสียชีวิต
[แก้]ลน นนกลับสู่กัมพูชาอีกครั้งใน ค.ศ. 1974 และเข้ามามีบทบาททางการเมืองอีก ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1975 นนเลือกที่จะอยู่ในกัมพูชาหลังจากที่ลน นลพี่ชายได้ลี้ภัยออกนอกประเทศไป เพื่อเจรจาสงบศึกกับเขมรแดงร่วมกับลอง โบเรตและคนอื่น ๆ นนยังคงอยู่ในพนมเปญเมื่อเขมรแดงเข้าเมืองได้ในวันที่ 17 เมษายน[11] มีผู้พบเห็นเขาอยู่กับชุดรักษาความปลอดภัยของเขา หลังจากที่กอย ทวนได้เป็นหัวหน้ากองกำลังของเขมรแดงที่ออกกวาดล้างคนของระบบเก่า เขาได้สั่งจับกุมลน นน และเจ้าหน้าที่ของสาธารณรัฐเขมรมาประหารชีวิตกลางกรุงพนมเปญ วิทยุกระจายเสียงของเขมรแดงบอกว่าเขาถูกรุมประชาทัณฑ์จนเสียชีวิต แต่ไม่มีใครทราบว่าที่แท้จริงเป็นอย่างไร
อ้างอิง
[แก้]- ↑ ธิบดี บัวคำศรี. ประวัติศาสตร์กัมพูชา. กทม. เมืองโบราณ.2555
- ↑ Sakou, Samoth (2012). Hommes et Histoire du Cambodge (ภาษาฝรั่งเศส). Phnom Penh: Editions Angkor. p. 131. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ October 30, 2019.
- ↑ Marlay, R. and Neher, C. Patriots and tyrants: ten Asian leaders, Rowman & Littlefield, 1999, p.177
- ↑ Corfield, J. Khmers stand up!: a history of the Cambodian government 1970-1975, 1992, p.111
- ↑ Kamm, H. Cambodia: report from a stricken land, Arcade, 1998, p.79
- ↑ Kiernan, B. How Pol Pot came to power, Yale UP, 2004, p.347
- ↑ Corfield, J. History of Cambodia, ABC-CLIO, 2009, p.78
- ↑ Scott, P. D. "Opium and Empire", Bulletin of Concerned Asian Scholars เก็บถาวร 2016-03-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, vol 5, 2 (Sep. 1973), 49
- ↑ Clymer, K. J. The United States and Cambodia, 1969-2000: a troubled relationship, Routledge, p.69
- ↑ "$170,000 in Cash On Mrs., Lon Non Is Seized in Paris". The New York Times. September 23, 1973. สืบค้นเมื่อ 2009-01-06.
- ↑ Henry Kissinger (February 2003). Ending the Vietnam War : A History of America's Involvement in and Extrication from the Vietnam War. Simon & Schuster. p. 529. ISBN 978-0-7432-1532-9.