ข้ามไปเนื้อหา

ยฺวี่ชาน

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ยฺวี่ชาน
ภูเขาหยก
ยฺวี่ชานจากยอดทางทิศเหนือ
จุดสูงสุด
ความสูง3,952 เมตร (12,966 ฟุต)
ความสูง
ส่วนยื่นจากฐาน
3,952 เมตร (12,966 ฟุต)
อันดับที่ 27
รายชื่อจุดสูงสุดของประเทศ
Ultra
100 ยอดเขาของไต้หวัน
พิกัด23°28′12″N 120°57′26.16″E / 23.47000°N 120.9572667°E / 23.47000; 120.9572667
ข้อมูลทางภูมิศาสตร์
ยฺวี่ชานตั้งอยู่ในไต้หวัน
ยฺวี่ชาน
ยฺวี่ชาน
สถานที่ตั้งของยฺวี่ชาน
(อุทยานแห่งชาติยฺวี่ชาน)
ที่ตั้งขอบของ
เกาสฺยง/
เจียอี้/
หนานโถว, ไต้หวัน
เทือกเขาเทือกเขายฺวี่ชาน
การพิชิต
พิชิตครั้งแรก1898 by German explorer Karl Theodor Stöpel
เส้นทางง่ายสุดMaintained trail, snow/ice climb during some winter months
ยฺวี่ชาน
จีน玉山
ไปรษณีย์Mount Morrison
ความหมายตามตัวอักษรJade Mountain
การถอดเสียง
ภาษาจีนมาตรฐาน
พินอินYùshān
Gwoyeu RomatzyhYuhshan
เวด-ไจลส์Yü-shan
ฮากกา
อักษรโรมันNgiu̍k-Sân
หมิ่นใต้
ฮกเกี้ยน เป่อ่วยยีGio̍k-san
ชื่อเก่า
Batongguan
จีนตัวเต็ม八通關
จีนตัวย่อ八通关
ความหมายตามตัวอักษรtranscribing the Tsou name Patungkuanu
การถอดเสียง
ภาษาจีนมาตรฐาน
พินอินBātōngguān
เวด-ไจลส์Pa-tung-kuan
Baiyushan
จีน白玉山
ความหมายตามตัวอักษรWhite Jade Mountain
การถอดเสียง
ภาษาจีนมาตรฐาน
พินอินBáiyùshān
เวด-ไจลส์Bai-yü-shan
Xueshan
จีน雪山
ความหมายตามตัวอักษรSnowy Mountain
การถอดเสียง
ภาษาจีนมาตรฐาน
พินอินXuěshān
เวด-ไจลส์Hsueh-shan
ทงย่งพินอินSyuěshan
หมิ่นใต้
ฮกเกี้ยน เป่อ่วยยีSeh-soaⁿ
Mugangshan
จีนตัวเต็ม木岡山
จีนตัวย่อ木冈山
ความหมายตามตัวอักษรWooded Mountain
การถอดเสียง
ภาษาจีนมาตรฐาน
พินอินMùgāngshān
เวด-ไจลส์Mu Kang-shan
ภูเขานีทากะ
ชื่อภาษาจีน
จีน新高山
ความหมายตามตัวอักษรNew High Mountain
การถอดเสียง
ภาษาจีนมาตรฐาน
พินอินXīngāoshān
เวด-ไจลส์Hsin-kao Shan
ชื่อภาษาญี่ปุ่น
คันจิ新高山
ฮิรางานะにいたかやま
การถอดเสียง
โรมาจิNiitakayama

ยฺวี่ชาน (จีน: 玉山) หรือ ภูเขาหยก หรือ ภูเขานีทากะ ระหว่างการปกครองโดยญี่ปุ่น เป็นภูเขาที่สูงที่สุดในไต้หวันด้วยความสูง 3,952 เมตร (12,966 ฟุต) เหนือระดับน้ำทะเลทำให้ไต้หวันเป็นเกาะที่มีจุดที่สูงที่สุดสูงสุดเป็นอันดับที่ 4 ของโลก เป็นจุดที่สูงที่สุดในภูมิภาคแปซิฟิกตะวันตกนอกคาบสมุทรคัมชัตคา ยฺวี่ชานและภูเขาโดยรอบเป็นของเทือกเขายฺวี่ชาน พื้นที่นี้เคยอยฺวี่ในมหาสมุทรซึ่งสูงขึ้นถึงระดับความสูงในปัจจุบันจากการเคลื่อนตัวของแผ่นยูเรเชียบนแผ่นทะเลฟิลิปปิน

ขณะนี้ภูเขาได้รับการคุ้มครองในฐานะอุทยานแห่งชาติยฺวี่ชาน อุทยานแห่งชาติแห่งนี้เป็นอุทยานแห่งชาติที่ใหญ่ที่สุด สูงที่สุด และเข้าถึงได้น้อยที่สุดของไต้หวัน มีพื้นที่รกร้างว่างเปล่าที่ใหญ่ที่สุดที่เหลืออยฺวี่ในไต้หวัน และมีคุณค่าจากป่าไม้เก่าแก่และความหลากหลายทางธรรมชาติรวมถึงยังมีสิ่งมีชีวิตถิ่นที่อยฺวี่หลายสายพันธุ์ เมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม 2552 ยฺวี่ชานได้รับเลือกให้เป็นหนึ่งใน 28 ผู้เข้ารอบสุดท้ายในแคมเปญโหวตเจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ทางธรรมชาติของโลกยุคใหม่ และยังเคยรั้งตำแหน่งสูงสุดในหมวดหมู่ "ภูเขาและภูเขาไฟ" ในรายการการโหวตรอบแรกของสถานที่ที่ได้รับการเสนอชื่อรวม 77 สถานที่ซึ่งสิ้นสุดในเดือนกรกฎาคม 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552

ประวัติศาสตร์

[แก้]

ระหว่างการปกครองโดยราชวงศ์ชิง W. Morrison กัปตันของอเล็กซานเดอร์ เรือบรรทุกสินค้าไอน้ำอเมริกัน ได้เห็นภูเขาขณะเดินทางออกจากท่าเรืออันผิง (ปัจจุบันคืออันผิงในไถหนาน) ในปี พ.ศ. 2400 บันทึกนั้นเป็นการกล่าวถึงภูเขาแห่งนี้ครั้งแรกในโลกตะวันตก[1][2]

ระหว่างการปกครองโดยญี่ปุ่น นักมานุษยวิทยา Torii Ryūzō และ Ushinosuke Mori กลายเป็นคนกลุ่มแรกที่ได้รับการบันทึกในที่ได้พิชิตยอดเขาในปี พ.ศ. 2443 พวกเขาให้ชื่อว่า "ภูเขานีทากะ" ซึ่งใช้เป็นชื่อของอุทยานแห่งชาตินีทากะอะริซัน (新高阿里山国立公園) ในปี พ.ศ. 2480 กองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่นยังใช้ชื่อภูเขาในการส่งสัญญาณ - นีทากะยามะโนโบเระ (ニイタカヤマノボレ) หรือ "ปีนภูเขานีทากะ" เพื่อเริ่มการโจมตีกองเรือ USN Pacific และฐานทัพที่เพิร์ลฮาร์เบอร์ ฮาวาย เมื่อวันที่ 7 ธันวาคม พ.ศ. 2484[3]

ในปี พ.ศ. 2509 ในช่วงการปกครองของสาธารณรัฐจีน มีการนำรูปหล่อด้วยทองสัมฤทธิ์ขนาดใหญ่ของ ยฺหวี โย่วเริ่น ไปตั้งไว้บนยอดเขายฺวี่ชาน ต่อมาในปี พ.ศ. 2539 นักเคลื่อนไหวเพื่อเอกราชไต้หวันโค่นรูปนั้นลงและทิ้งรูปลงไปในหุบเหว[4]

ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา ยฺวี่ชานมีบทบาทสำคัญในการมุ่งเน้นไปที่เอกลักษณ์ของไต้หวัน เนื่องจากสถานะที่โดดเด่น ยฺวี่ชานจึงได้รับเลือกให้เป็นพื้นหลังของธนบัตรมูลค่า 1,000 ดอลลาร์ไต้หวันใหม่ที่ออกใหม่เมื่อวันที่ 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2548[5] ในทำนองเดียวกันดาวเคราะห์น้อยที่เพิ่งค้นพบโดย Lulin Observatory of National Central University ได้รับการตั้งชื่อตามยฺวี่ชานเมื่อวันที่ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2550[6]

อ้างอิง

[แก้]
  1. EB (1879), p. 415.
  2. Cheng, Zoe (1 March 2007), "Taiwan Looks for Its Roots", Taiwan Today, Taiwan: ROC Ministry of Foreign Affairs.
  3. MacDonald, Scot (October 1962). Evolution of Aircraft Carriers – the Japanese Developments (PDF). Naval Historical Center, Washington Navy Yard, DC. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2009-02-26. สืบค้นเมื่อ August 10, 2006.
  4. 1 เก็บถาวร 2011-07-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน.
  5. Bulletin Board of Central Bank of the Republic of China.
  6. Yushan Asteroid. เก็บถาวร กันยายน 1, 2009 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน