ข้ามไปเนื้อหา

ฟีลีปึ ดึ บรีตู อี นีโกตึ

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ฟีลีปึ ดึ บรีตู อี นีโกตึ
ชายชาวโปรตุเกสบนหลังช้าง อาจเป็นดึ บรีตู, ป. ค.ศ. 1600
พระมหากษัตริย์พะโค
ดำรงตำแหน่ง
1602 – เมษายน 1613
เจ้าเมืองสิเรียม
ดำรงตำแหน่ง
1599–1602
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิดป. ค.ศ. 1566
ลิสบอน ราชอาณาจักรโปรตุเกส
เสียชีวิตเมษายน ค.ศ. 1613
สิเรียม ประเทศพม่า
สาเหตุการเสียชีวิตเสียบประจาน
เชื้อชาติโปรตุเกส
ความสัมพันธ์ฌ็อง นิโก (ลุง)
ทหารรับจ้าง
ชื่อเล่นงะซีนกา (พม่า), งะอังกา (ยะไข่)
รับใช้โปรตุเกส
มเยาะอู้ (1599-1602)
อยุธยา
ชั้นยศนายพล
ผู้บัญชาการ
การยุทธ์

ฟีลีปึ ดึ บรีตู อี นีโกตึ (โปรตุเกส: Filipe de Brito e Nicote) หรือ งะซีนกา (พม่า: ငဇင်ကာ, ออกเสียง: [ŋə zɪ̀ɰ̃kà]; ประมาณ ค.ศ. 1566 – เมษายน ค.ศ. 1613) ยังเรียกเป็น Zwing Gaa Bu (ဇွင်ဂါဘူ) เป็นนักเดินทางและทหารรับจ้างชาวโปรตุเกสภายใต้การบังคับบัญชาจากอาณาจักรยะไข่ของมเยาะอู้ และต่อมาคืออาณาจักรอยุธยาของสยาม[1]: 185–187  มีการบันทึกชื่อของเขาที่สะกดแบบภาษาฝรั่งเศสว่า ฟิลิปเดอบริโต (ฝรั่งเศส: Philippe de Brito)[2]: 36 

ประวัติ

[แก้]

ฟีลีปึ ดึ บรีตู อี นีโกตึเกิดที่ลิสบอน ประเทศโปรตุเกส พ่อเป็นชาวฝรั่งเศส ดึบรีตูออกเดินทางมายังเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ครั้งแรกในฐานะเด็กเรือ

ต่อมาเขารับใช้มี่นยาซาจี้ กษัตริย์แห่งยะไข่ และได้รับแต่งตั้งให้เป็นเจ้าเมืองสิเรียม (ปัจจุบันคือตาน-ลยีน) ใน ค.ศ. 1599 พร้อมกับบังคับบัญชาเรือรบโบราณ 3 ลำและทหาร 3,000 นาย เขาสนับสนุนให้ชาวโปรตุเกสตั้งรกรากอยู่ในสิเรียมและสร้างป้อมปราการ ต่อมาเขาได้ประกาศอิสรภาพจากอาระกันพร้อมกับจับมิน ขะเมาง์ (Min Khamaung) มกุฎราชกุมารแห่งอะระกันระหว่างที่ตองอูและอาระกันกำลังต่อสู้กันอยู่ เพื่อเป็นหลักประกันในการประกาศอิสรภาพจากพม่าใน ค.ศ. 1603 ต่อมาฟีลีปึ ดึ บรีตูสมรสกับบุตรสาวของ พญาทะละแห่งเมาะตะมะ ซึ่งเวลานั้นอยู่ภายใต้การปกครองของอาณาจักรอยุธยา (สยาม ปัจจุบันคือประเทศไทย)[1]: 185–187 

ก่อนหน้านั้นในปี ค.ศ. 1602 ฟีลีปึ ดึ บรีตูกลับไปรัฐกัวเพื่อรับการรับรองอย่างเป็นทางการและได้รับการแต่งตั้งเป็น "ผู้บัญชาการแห่งสิเรียม", "นายพลผู้มีชัยแห่งหงสา " และ "ราชาแห่งหงสา" โดยรัฐบาลหลวงของโปรตุเกส

สมเด็จพระเอกาทศรถแห่งอยุธยาระดม พญาทะละ และฟีลีปึ ดึ บรีตูเพื่อมาช่วยตองอูจากการโจมตีโดยอังวะ และหลังจากนะฉิ่นเหน่าง์แห่งตองอูได้ขอสวามิภักดิ์ต่ออยุธยา อย่างไรก็ตามตองอูได้ยอมแพ้แก่อังวะ จากนั้นนะฉิ่นเหน่าง์กับฟีลีปึ ดึ บรีตูก็เผาตองอูนำทรัพย์สินและประชาชนที่เหลือกลับไปยังสิเรียม ฟีลีปึ ดึ บรีตูฉวยใช้โอกาสนี้ในการ "ยึดครองสิ่งของมีค่าตามวัดวา" และยังมีการ "ทำลายพระพุทธรูปศาลเจ้าและเจดีย์ศักดิ์สิทธิ์"[1]: 188–189 

ใน ค.ศ. 1608 ดึ บรีตูกับคนของเขา ใช้ช้างและแรงงานบังคับ[3] ถอนระฆังพระเจ้าธรรมเจดีย์ออกจากเจดีย์ชเวดากอง และกลิ้งลงเนินเขาสิงคุตตระไปยังแพที่แม่น้ำปะซูนดอง ระฆังและแพถูกผูกติดกับเรือธงของดึ บรีตู เพื่อเดินทางข้ามแม่น้ำไปยังสิเรียม เพื่อนำไปหลอมและทำเป็นปืนใหญ่ แต่ระฆังนั้นหนักเกินไป และเมื่อถึงจุดบรรจบกันของแม่น้ำพะโคกับแม่น้ำย่างกุ้ง นอกชายฝั่งที่ปัจจุบันรู้จักกันในชื่อ Monkey Point แพก็แตกออกและระฆังก็จมลงสู่ก้นแม่น้ำ พร้อมกับเรือของดึ บรีตู[4]

ใน ค.ศ. 1613 สิเรียมถูกปิดล้อมโดยกองทัพพม่าของพระเจ้าอะเน่าก์แพตหลุ่น หลังจากการล่มสลายของเมืองในเดือนเมษายน ค.ศ. 1613 ฟีลีปึ ดึ บรีตูถูกประหารชีวิตพร้อมกับนะฉิ่นเหน่าง์ ฟีลีปึ ดึ บรีตูถูกประหารชีวิตด้วยการเสียบประจาน ซึ่งใช้เวลาสามวันจึงเสียชีวิต[5] ชาวโปรตุเกสมากกว่า 400 คนเป็นเชลยและถูกนำตัวกลับไปอังวะ[1]: 190 

อ้างอิง

[แก้]
  1. 1 2 3 4 Rajanubhab, D., 2001, Our Wars With the Burmese, Bangkok: White Lotus Co. Ltd., ISBN 9747534584
  2. ↑ Beveridge, Henry (1876). The district of Bákarganj; its history and statistics. London: Trübner & Co.
  3. ↑ Aung Zaw (23 February 2018). "Chiming with History". The Irrawaddy. The Irrawaddy. สืบค้นเมื่อ March 5, 2022.
  4. ↑ "Myanmar's Largest Bell Underwater". Yangon, Myanmar: Myanmar's NET. 2007. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 13 April 2010. สืบค้นเมื่อ 22 May 2010.
  5. ↑ R. Findlay & K.H. O'Rourk, "Power and Plenty: Trade, War, and the World Economy in the Second Millennium", (2007), Princeton University Press, p.196

แหล่งข้อมูลอื่น

[แก้]
เข้าถึงจาก "https://th.wikipedia.org/w/index.php?title=ฟีลีปึ_ดึ_บรีตู_อี_นีโกตึ&oldid=12952250"