ประวัติศาสตร์สิงคโปร์

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี

ประวัติศาสตร์ของประเทศสิงคโปร์ที่มีการบันทึกไว้ย้อนกลับไปได้ถึงศตวรรษที่ 3 หลังจากนั้น อาณาจักรสิงคปุระมีความสำคัญในระหว่างศตวรรษที่ 14 ภายใต้การปกครองของสุลต่านอิซกันดาร์ ชะฮ์ (เจ้าชายปรเมศวร) และสิงคโปร์กลายเป็นเมืองท่าที่สำคัญ จนกระทั่งถูกชาวมัชปาหิตรุกราชใน ค.ศ. 1398 จากนั้นเมืองตกอยู่ภายใต้อำนาจของอาณาจักรสุลต่านแห่งมะละกา ก่อนถูกชาวโปรตุเกสรุกรานและกลายเป็นเมืองท่าหลักอย่างรวดเร็ว

ระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 2 สิงคโปร์ถูกจักรวรรดิญี่ปุ่นเอาชนะและยึดพื้นที่ตั้งแต่ ค.ศ. 1942 ถึง 1945 เมื่อสงครามสิ้นสุด สิงคโปร์ตกอยู่ในการควบคุมของชาวอังกฤษ โดยมีการยกระดับรัฐบาลปกครองตนเอง ส่งผลให้สิงคโปร์ผนวกเข้ากับสหพันธรัฐมาลายา ก่อตั้งเป็นประเทศมาเลเซียใน ค.ศ. 1963 อย่างไรก็ตาม ความไม่สงบและข้อพิพาททางสังคมระหว่างพรรคกิจประชาชนของสิงคโปร์ และพรรคแนวร่วมแห่งชาติของมาเลเซีย ทำให้สิงคโปร์แยกตัวออกจากมาเลเซียได้ สิงคโปร์กลายเป็นสาธารณรัฐอิสระในวันที่ 9 สิงหาคม ค.ศ. 1965

หลังจากประสบวิกฤติประชาชนว่างงานและขาดที่อยู่อาศัย ประเทศสิงคโปร์เริ่มโครงการทำให้ทันสมัยในปลายคริสต์ทศวรรษ 1960 ถึง 1970 มุ่งเน้นการสถาปนาอุตสาหกรรมการผลิต พัฒนาที่ดิน และลงทุนด้านการศึกษาอย่างเข้มข้น ตั้งแต่เป็นอิสระ เศรษฐกิจของประเทศสิงคโปร์เติบโตเฉลี่ยร้อยละ 9 ต่อปี จนถึงคริสต์ทศวรรษ 1990 ประเทศกลายเป็นหนึ่งในชาติที่รุ่งเรืองที่สุด เนื่องจากมีเศรษฐกิจการค้าเสรีที่พัฒนาขึ้นอย่างมาก การค้าขายกับต่างประเทศที่แข็งแกร่ง และดัชนีมวลรวมสูงที่สุดในเอเชีย หากไม่นับประเทศญี่ปุ่น[1]

อ้างอิง[แก้]