ข้ามไปเนื้อหา

จื่ออิง

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
อิ๋ง จื่ออิง
嬴子嬰
พระมหากษัตริย์แห่งราชวงศ์ฉิน
ครองราชย์ตุลาคม – ธันวาคม 207 ปีก่อน ค.ศ.
ก่อนหน้าฉินเอ้อร์ชื่อ (ในฐานะจักรพรรดิ)
ประสูติไม่ทราบ
สวรรคตมกราคม 206 ปีก่อน ค.ศ.
พระนามเต็ม
ราชวงศ์อิ๋ง
ราชวงศ์ฉิน
พระราชบิดาฝูซู
พระราชมารดาพระนางหวัง
จื่ออิง
จีนตัวเต็ม子嬰
จีนตัวย่อ子婴
ความหมายตามตัวอักษรInfant son
การถอดเสียง
ภาษาจีนมาตรฐาน
พินอินZǐyīng
กวางตุ้งมาตรฐาน
การถอดเป็นอักษรโรมันแบบเยลJíyīng
จีนเก่า
Baxter–Sagart (2014)Tsə′-′eng[1]
ฉินซานชื่อ
จีน秦三世
ความหมายตามตัวอักษรฉินรุ่นที่สาม
การถอดเสียง
ภาษาจีนมาตรฐาน
พินอินQín Sānshì
กวางตุ้งมาตรฐาน
การถอดเป็นอักษรโรมันแบบเยลChèuhn Sāamsai
ฉินชางตี้
จีน秦殤帝
ความหมายตามตัวอักษรจักรพรรดิฉินผู้สวรรคตแต่ทรงพระเยาว์
การถอดเสียง
ภาษาจีนมาตรฐาน
พินอินQín Shāngdì
กวางตุ้งมาตรฐาน
การถอดเป็นอักษรโรมันแบบเยลChèuhn Sēungdai

อิ๋ง จื่ออิง รู้จักกันในพระนาม พระเจ้าฉินจื่ออิง[a] (จีน: 秦王子嬰; พินอิน: Qín-wáng Zǐyīng; สวรรคต ป. มกราคม 206ปีก่อน ค.ศ.[2]) เป็นผู้ปกครององค์ที่สามและองค์สุดท้ายในราชวงศ์ฉินของจีน พระองค์ปกครองจักรวรรดิฉินที่แตกแยกเป็นเวลา 46 วัน ตั้งแต่กลางเดือนตุลาคมถึงต้นเดือนธันวาคม 207 ปีก่อน ค.ศ. โดยปกครองเป็นพระมหากษัตริย์แทนที่จะเป็นจักรพรรดิเหมือนองค์ก่อนหน้า แหล่งข้อมูลบางส่วนเรียกขานพระองค์ด้วยพระสมัญญานามว่า ฉินชางตี้ (秦殤帝) แม้ว่าราชวงศ์ฉินยกเลิกธรรมเนียมการตั้งพระสมัญญานามแก่พระเจ้าแผ่นดินที่สวรรคตแล้ว[b]

อัตลักษณ์

[แก้]

ยังไม่มีข้อสรุปที่แน่ชัดว่าความสัมพันธ์ของจื่ออิงกับราชวงศ์ฉินนั้นเป็นอย่างไร

พระองค์ได้รับการกล่าวถึงในบันทึกประวัติศาสตร์เป็น:

  1. พระราชโอรสในพระเชษฐาของฉินเอ้อร์ชื่อ (ซึ่งตามอรรถาธิบายของเหยียน ชือกู่[3][4] คือฝูซู);[5]
  2. พระเชษฐาของฉินเอ้อร์ชื่อ;[6]
  3. พระอนุชาของฉินฉื่อหฺวาง;[7] หรือ
  4. พระราชโอรสในพระอนุชาของฉินฉื่อหฺวาง[8]

แม้ว่าฉื่อจี้ของซือหม่า เชียนไม่ได้ระบุพระชนมพรรษาของจื่ออิง แต่ก็บ่งชี้ว่าพระองค์มีพระโอรสอย่างน้อยสองพระองค์ ซึ่งเขาได้ปรึกษาหารือกับพระโอรสเหล่านั้น

พระชนม์ชีพ

[แก้]

เจ้าเกา มหาขันทีผู้ทรงอิทธิพลในราชสำนักฉิน ได้แต่งตั้งพระองค์เป็นจักรพรรดิ หลังจากการปลงพระชนม์จักรพรรดิฉินที่ 2 (หูไห่) พระราชกรณียกิจแรกของพระองค์ คือทรงสั่งประหารชีวิตเจ้าเกาแต่หลังจากนั้นมิได้ทรงปฏิบัติพระราชกรณียกิจอันใดอีกเลย จนเมื่อ หลิวปัง เข้ายึดนครหลวงเสียนหยางได้ พระองค์จึงประกาศสละราชสมบัติและถูกปลงพระชนม์โดยเซี่ยงอวี่ทำให้ราชวงศ์ฉินล่มสลายลงในที่สุด

หมายเหตุ

[แก้]
  1. แม้ว่าผู้ปกครองฉินองค์สุดท้ายมักเรียกเป็น "อิ๋ง จื่ออิง" ตามรูปแบบการตั้งชื่อจีนสมัยใหม่ ในจีนโบราณไม่นิยมนำชื่อบรรพบุรุษ (姓; xìng) มาใช้ร่วมกับชื่อตัว
  2. ตามธรรมเนียมจีน แม้แต่บุคคลที่ไม่เคยดำรงตำแหน่งผู้ปกครองขณะยังมีชีวิตอยู่ ก็อาจได้รับพระราชทานตำแหน่ง "จักรพรรดิ" หลังเสียชีวิตได้

อ้างอิง

[แก้]
  1. Baxter, William & al. "BaxterSagart Reconstruction of Old Chinese เก็บถาวร เมษายน 25, 2012 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน", pp. 6 & 148. 2011. Accessed 10 December 2013.
  2. เดือน 12 รัชสมัยหลิว ปัง ปีที่ 1 เดือนนี้เทียบเท่ากับวันที่ 12 มกราคม ถึง 10 กุมภาพันธ์ 206 ปีก่อน ค.ศ. ในปฏิทินจูเลียส
  3. Ban Gu; Ban Zhao; Ban Biao. Yan Shigu (บ.ก.). ฮั่นชู 漢書 [Book of Han] (ภาษาจีน).
  4. Sima Qian; Sima Tan. Yan Shigu (บ.ก.). ฉื่อจี้ 史記 [Records of the Grand Historian] (ภาษาจีน).
  5. Sima, Qian. "Records of Qin Shi Huang". ฉื่อจี้ (ภาษาจีน).
  6. Sima, Qian. "Chronology of the Six States". ฉื่อจี้ (ภาษาจีน).
  7. Sima, Qian. "Chronicle of Li Si". ฉื่อจี้ (ภาษาจีน).
  8. Sima, Qian. "Chronicle of Li Si". ใน Xu, Guang (บ.ก.). ฉื่อจี้ (ภาษาจีน).