กลุ่มดาวเซกซ์แทนต์
คลิกเพื่อดูรูปใหญ่ | |
| ชื่อย่อ | Sex |
|---|---|
| ชื่อคุณศัพท์ | Sextantis, Sextansis |
| ไรต์แอสเซนชัน | 09h 41m 04.8653s–10h 51m 30.2447s[1] |
| เดคลิเนชัน | 6.4327669°–−11.6621428°[1] |
| เนื้อที่ | 314 ตารางองศา (อันดับที่ 47) |
| ดาวหลัก | 3 |
| ดาวในระบบของเบเยอร์ | 28 |
| จำนวนดาวใกล้เคียง | 5 |
| ดาวฤกษ์ที่ใกล้ที่สุด | LHS 292[2]: 84 |
| วัตถุเมซีเย | 0 |
| ฝนดาวตก | ฝนดาวตกเซกซ์แทนต์ |
| กลุ่มดาวที่ติดกัน | กลุ่มดาวสิงโต กลุ่มดาวงูไฮดรา กลุ่มดาวถ้วย |
| มองเห็นได้ในระหว่างละติจูด +78° ถึง −84° มองเห็นได้ดีที่สุดในเวลา 21.00 น. ของเดือนเมษายน | |
กลุ่มดาวเซกซ์แทนต์ (ละติน: Sextans) เป็นกลุ่มดาวขนาดเล็กสลัวบนเส้นศูนย์สูตรท้องฟ้า ซึ่งประดิษฐ์ใน ค.ศ. 1687 โดยโยฮันเนส เฮเวลีอุส นักดาราศาสตร์ชาวโปแลนด์ ชื่อกลุ่มดาวในภาษาละตินคือเครื่องมือที่เฮเวลีอุสใช้ในการสังเกตการณ์ท้องฟ้าอยู่บ่อยครั้ง
คุณลักษณะ
[แก้] ส่วนนี้รอเพิ่มเติมข้อมูล คุณสามารถช่วยเพิ่มข้อมูลส่วนนี้ได้ |
ประวัติ
[แก้]กลุ่มดาวเซกซ์แทนต์ได้รับการนำเสนอโดยโยฮันเนส เฮเวลีอุส นักดาราศาสตร์ชาวโปแลนด์ ใน ค.ศ. 1687 โดยเดิมทีใช้ชื่อว่า Sextans Uraniae ชื่อกลุ่มดาวนี้ตั้งขึ้นเพื่อเป็นอนุสรณ์แด่เซกซ์แทนต์ที่เขาทำสูญหายเมื่อหอดูดาวถูกเพลิงไหม้ในวันที่ 26 กันยายน ค.ศ. 1679 ซึ่งเป็นหายนะที่เขาได้บรรยายไว้ในคำนำของหนังสือ Annus climactericus (1685) ของเขาในภายหลัง[3] แม้จะได้รับความเสียหายอย่างหนัก เฮเวลีอุสก็ยังซ่อมแซมอุปกรณ์ของเขาได้มากพอที่จะสังเกตดาวหางดวงใหญ่ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1680 กลุ่มดาวนี้อยู่ใกล้เส้นศูนย์สูตรท้องฟ้า ทำให้สามารถมองเห็นได้จากเกือบทุกส่วนของโลก[4]
ภาพ
[แก้]- กลุ่มดาวเซกซ์แทนต์และกลุ่มดาวอื่น ๆ รอบกลุ่มดาวงูไฮดรา จาก Urania's Mirror (1825)
อ้างอิง
[แก้]- 1 2 IAU, The Constellations, Sextans.
- ↑ Kirkpatrick, J. Davy; Marocco, Federico; และคณะ (เมษายน 2024). "The Initial Mass Function Based on the Full-sky 20 pc Census of ~3600 Stars and Brown Dwarfs". The Astrophysical Journal Supplement Series. 271 (2): 55. arXiv:2312.03639. Bibcode:2024ApJS..271...55K. doi:10.3847/1538-4365/ad24e2.
{{cite journal}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์) - ↑ Clerke, Agnes Mary (1911). "Hevelius, Johann". Encyclopædia Britannica. เล่มที่ 13 (พิมพ์ครั้งที่ 11th). Cambridge University Press. น. 416–417.
- ↑ "Sextans". NOIRLab. สืบค้นเมื่อ 2026-03-05.
- "Sextans". The Constellations. International Astronomical Union. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2013-06-04. สืบค้นเมื่อ 2023-02-26.
- Levy, David H. (2005). Deep Sky Objects. Prometheus Books. ISBN 1-59102-361-0.
- Ian Ridpath and Wil Tirion (2007). Stars and Planets Guide, Collins, London. ISBN 978-0-00-725120-9. Princeton University Press, Princeton. ISBN 978-0-691-13556-4.