ภาษามีนังกาเบา
จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
| ภาษามีนังกาเบา Baso Minangkabau |
||
|---|---|---|
| พูดใน: | อินโดนีเซีย มาเลเซีย | |
| ภูมิภาค: | สุมาตราตะวันตก (อินโดนีเซีย) เกาะรีเยา (อินโดนีเซีย) รัฐเนกรีเซมบิลัน (มาเลเซีย) | |
| จำนวนผู้พูด: | 6,500,000 คน | |
| ตระกูลภาษา: | ออสโตรนีเซียน ภาษากลุ่มมาลาโย-โพลีเนเซีย ภาษากลุ่มมาลาโย-โพลีเนเซียศูนย์กลาง ภาษากลุ่มซุนดา-สุลาเวสี ภาษากลุ่มมาเลย์อิก ภาษากลุ่มมาลายัน ภาษากลุ่มปารา-มาเลย์ ภาษามีนังกาเบา |
|
| รหัสภาษา | ||
| ISO 639-1: | ไม่มี | |
| ISO 639-2: | min | |
| ISO 639-3: | min | |
| หมายเหตุ: บทความนี้มีสัญลักษณ์สัทอักษรสากลปรากฏอยู่ คุณอาจต้องการไทป์เฟซที่รองรับยูนิโคดเพื่อการแสดงผลที่สมบูรณ์ | ||
ภาษามีนังกาเบา (ชื่อในภาษาของตนเอง: Baso Minang (kabau); ภาษาอินโดนีเซีย: Bahasa Minangkabau) เป็นภาษาตระกูลออสโตรนีเซียน ใช้พูดโดยชาวมีนังกาเบาในสุมาตราตะวันตก ทางตะวันตกของเกาะรีเยา และเมืองอื่นๆในอินโดนีเซียเนื่องจากการอพยพ รวมทั้งในประเทศมาเลเซีย ภาษานี้ใกล้เคียงกับภาษามาเลย์ทั้งในด้านศัพท์และไวยากรณ์ นักภาษาศาสตร์บางคนจัดให้เป็นสำเนียงของภาษามาเลย์
ในมาเลเซีย ภาษานี้ใช้พูดในรัฐเนกรีเซมบิลัน ซึ่งเป็นถิ่นที่อยู่ของชาวมีนังกาเบาที่อพยพมาจากสุมาตรา ภาษานี้เป็นภาษากลางในชายฝั่งตะวันตกของสุมาตราเหนือ และเคยใช้ในบางส่วนของอาเจะห์ ในชื่อ Aneuk Jamee
|
||||||||