แม่นางสินทยา

แม่นางสินทยา
พระมเหสีแห่งพะโค
ดำรงพระยศ	ป. ค.ศ. 1293 – ป. 1296
ก่อนหน้า	ไม่ทราบ
ถัดไป	ว่าง
ประสูติ	ป. ค.ศ. 1281 Tagaw Wun อาณาจักรพุกาม
สวรรคต	? เมาะตะมะ? อาณาจักรเมาะตะมะ
คู่อภิเษก	พระเจ้าตราพระยาแห่งหงสาวดี
พระราชบุตร	ชินจี ชินเง
ราชวงศ์	ฟ้ารั่ว
พระราชบิดา	พระเจ้าฟ้ารั่ว
พระราชมารดา	แม่นางเทพสุดาสร้อยดาว
ศาสนา	พุทธเถรวาท

พระนางสินทยา, เมนางสินทยา (พม่า: မေနှင်းသိန်ဒျာ, เสียงอ่านภาษาพม่า: [mè n̥ɪ́ɴ θèiɴdjà]) หรือในพงศาวดารมอญเรียก พระนางเมนินเธียนดยา เป็นพระมเหสีในพระเจ้าตราพระยาแห่งหงสาวดีแห่งหงสาวดี ป. ค.ศ. 1293 ถึง 1296 พระนางเป็นพระราชธิดาพระองค์เดียวในพระเจ้าฟ้ารั่ว ปฐมกษัตริย์แห่งอาณาจักรหงสาวดีที่ประสูติแต่แม่นางเทพสุดาสร้อยดาว และอาจมีศักดิ์เป็นพระราชนัดดาในพ่อขุนรามคำแหงมหาราช กษัตริย์พระองค์ที่ 3 แห่งอาณาจักรสุโขทัย

พระนางสินทยาต้องเลือกระหว่างพระสวามีกับพระราชบิดา ซึ่งเป็นคู่แข่งที่แข็งแกร่งในพม่าตอนล่างในปัจจุบัน พระนางเป็นผู้บอกแผนการลอบปลงพระชนม์ของพระเจ้าตราพระยาแก่พระราชบิดา ป. ใน ค.ศ. 1296 แต่เมื่อพระราชบิดาสั่งให้ประหารชีวิตพระเจ้าตราพระยา พระนางไม่สามารถช่วยชีวิตพระสวามีได้

พระชนม์ชีพช่วงต้น

แม่นางสินทยาประสูติ ป. ค.ศ. 1281 จากแม่นางเทพสุดาสร้อยดาวแห่งสุโขทัยกับสามัญชนนามมะกะโทจากTagaw Wun ตอนนั้นเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรพุกาม ตามพงศาวดารมอญ พระราชมารดาเป็นพระราชธิดาในพ่อขุนรามคำแหงแห่งสุโขทัย ผู้หลบหนีอย่างลับ ๆ กับมะกะโทผู้เป็นนายทหารช้างหลวงซึ่งเกิดต่างประเทศในพระราชวังสุโขทัย (อย่างไรก็ตาม เรื่องราวนี้อาจเป็นตำนาน หรือ "สำนวน" ที่เชื่อมโยงกษัตริย์ยุคแรกของเมาะตะมะกับกษัตริย์สยาม และอาจไม่เป็นข้อมูลทางประวัติศาสตร์)

ปัจฉิมบท

แม่นางสินทยาได้รับการกล่าวถึงครั้งสุดท้ายในพงศาวดารราชาธิราช ซึ่งระบุว่าพระเจ้าฟ้ารั่วทรงเลี้ยงดูชินจีและชินเง พระราชโอรสสองพระองค์ในพระเจ้าตราพระยากับพระนาง แต่ทั้งสองกลับแค้นใจต่อพระอัยกาของตนจากการทำให้พระราชบิดาสวรรคต ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1307 ทั้งสองแทงพระอัยกาของตนจนสวรรคตโดยไม่ทันรู้ตัว พระราชโอรสทั้งสองถูกจับและประหารชีวิต

พงศาวลี

พงศาวลีของแม่นางสินทยา
2. พระเจ้าฟ้ารั่ว                                   1. แม่นางสินทยา                                         12. พ่อขุนศรีอินทราทิตย์                       6. พ่อขุนรามคำแหงมหาราช                             13. นางเสือง                       3. แม่นางเทพสุดาสร้อยดาว

บรรณานุกรม

• Aung-Thwin, Michael A. (2017). Myanmar in the Fifteenth Century. Honolulu: University of Hawai'i Press. ISBN 978-0-8248-6783-6.
• Coedès, George (1968). Walter F. Vella (บ.ก.). The Indianized States of Southeast Asia. trans.Susan Brown Cowing. University of Hawaii Press. ISBN 978-0-8248-0368-1.
• Harvey, G. E. (1925). History of Burma: From the Earliest Times to 10 March 1824. London: Frank Cass & Co. Ltd.
• Pan Hla, Nai (1968). ราชาธิราช (ภาษาพม่า) (8th printing, 2005 ed.). Yangon: Armanthit Sarpay.
• Phayre, Lt. Gen. Sir Arthur P. (1883). History of Burma (1967 ed.). London: Susil Gupta.