แนวร่วมเขมรสามฝ่าย

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
แนวร่วมเขมรสามฝ่าย
រដ្ឋាភិបាលចំរុះកម្ពុជាប្រជាធិបតេយ្យ
รัฐบาลเฉพาะกาล

1982–1993
 

ธงชาตื ตราแผ่นดิน
เพลงชาติ
สิบเจ็ดเมษามหาโชคชัย
ដប់ប្រាំពីរមេសាមហាជោគជ័យ

เมืองหลวง ไม่ปรากฎ
โดยพฤตินัย พนมเปญ
ภาษา ภาษาเขมร
โครงสร้างการเมือง รัฐบาลเฉพาะกาล
ประธานาธิบดี
 -  1982–1987 นโรดม สีหนุ
นายกรัฐมนตรี
 -  1982 ซอนซาน
ยุคประวัติศาสตร์ สงครามเย็น  · สงครามกัมพูชา-เวียดนาม
 -  Formed 22 มิถุนายน 1982
 -  ยกเลิก 1993
สกุลเงิน เรียล
ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของ ธงชาติของประเทศกัมพูชา Cambodia

แนวร่วมเขมรสามฝ่าย (The Coalition Government of Democratic Kampuchea; CGDK) เป็นการรวมตัวของกลุ่มการเมืองในกัมพูชาได้แก่เขมรแดง ภายใต้การนำของเขียว สัมพันและพล พต แนวร่วมปลดปล่อยแห่งชาติประชาชนเขมรของซอนซาน และพรรคฟุนซินเปกของสมเด็จพระนโรดม สีหนุ เพื่อจัดตั้งรัฐบาลผสมกัมพูชาประชาธิปไตยใน พ.ศ. 2525 โดยการผลักดันของกระทรวงการต่างประเทศของไทย สหรัฐและจีน[1] โดยมีสมเด็จพระนโรดม สีหนุ เป็นผู้นำอย่างเป็นทางการ แนวร่วมเขมรสามฝ่ายเป็นตัวแทนของกัมพูชาในสหประชาชาติตั้งแต่ พ.ศ. 2525 – 2535 ทั้งนี้ เขมรแดงได้ยุบพรรคคอมมิวนิสต์กัมพูชาไปตั้งแต่ พ.ศ. 2524[2]

เมื่อพลเอกชาติชาย ชุณหะวัณขึ้นเป็นนายกรัฐมนตรีได้ดำเนินนโยบายเปลี่ยนสนามรบให้เป็นสนามการค้า ทำให้นำไปสู่การเจรจากับเวียดนามจนเวียดนามถอนทหารออกจากกัมพูชาจนหมดใน พ.ศ. 2532 ต่อมา เมื่อเกิดการเจรจาสันติภาพกัมพูชา เขมรแดงเกิดความหวาดระแวงว่าการเข้าร่วมในข้อตกลงปารีสอาจเป็นกลลวงให้วางอาวุธเพื่อจับตัวไปดำเนินคดีฆ่าล้างเผ่าพันธุ์[3] เขมรแดงจึงถอนตัวออกจากการเจรจาสันติภาพ และไม่เข้าร่วมการเลือกตั้งไม่ยอมปลดอาวุธและไม่ยอมให้ประชาชนฝนเขตของตนลงทะเบียนเพื่อเข้าร่วมการเลือกตั้งใน พ.ศ. 2536 [4]ทำให้สหประชาชาติคว่ำบาตรเขมรแดง การรวมตัวเป็นแนวร่วมเขมรสามฝ่ายจึงยุติลง

การรับรองจากนานาชาติ[แก้]

ค่ายผู้อพยพตามแนวชายแดนของสาธารณรัฐประชาชนกัมพูชา; 2522-2527

ประวัติศาสตร์[แก้]

อ้างอิง[แก้]

  1. พวงทอง, 2552
  2. เขียว สัมพัน, 2549
  3. เขียว สัมพัน, 2549
  4. พวงทอง, 2552
  • เขียว สัมพัน. ประวัติศาสตร์กัมพูชากับบทเรียนที่ผ่านมาของข้พเจ้า. อภิญญา ตะวันออก แปล. กทม. มติชน. 2549
  • พวงทอง ภวัครพันธุ์. 2552. สงคราม การค้าและชาตินิยมในความสัมพันธ์ระหว่างไทย-กัมพูชา. กทม. มูลนิธิโครงการตำราสังคมศาสตร์. หน้า 41 – 84

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]