ข้ามไปเนื้อหา

เบนิกโน อากีโนที่ 3

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
เบนิกโน เอส. อากีโนที่ 3
KGCR
ภาพถ่ายอย่างเป็นทางการเมื่อปี ค.ศ. 2010
ประธานาธิบดีฟิลิปปินส์ คนที่ 15
ดำรงตำแหน่ง
30 มิถุนายน ค.ศ. 2010 – 30 มิถุนายน ค.ศ. 2016
รองประธานาธิบดีเฮโฮมาร์ บีไนย์
ก่อนหน้ากลอเรีย มาคาปากัล-อาร์โรโย
ถัดไปโรดรีโก ดูแตร์เต
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยและการปกครองท้องถิ่น
ดำรงตำแหน่ง
30 มิถุนายน ค.ศ. 2010 – 9 กรกฎาคม ค.ศ. 2010
ก่อนหน้าโรนัลโด ปูโน
ถัดไปเจสเซ โรเบรโด
วุฒิสมาชิกฟิลิปปินส์
ดำรงตำแหน่ง
30 มิถุนายน ค.ศ. 2007 – 30 มิถุนายน ค.ศ. 2010
รองประธานสภาผู้แทนราษฎรฟิลิปปินส์
ดำรงตำแหน่ง
8 พฤศจิกายน ค.ศ. 2004 – 21 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2006
ประธานJose de Venecia Jr.
ก่อนหน้าราอูล เอ็ม. กอนซาเลซ
ถัดไปซีเมออน ดาตูมานง
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจากจังหวัดตาร์ลัก เขต 2
ดำรงตำแหน่ง
30 มิถุนายน ค.ศ. 1998 – 30 มิถุนายน ค.ศ. 2007
ก่อนหน้าJose Yap
ถัดไปJose Yap
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด
เบนิกโน ซีเมออน โกฮวงโก อากีโนที่ 3

(1960-02-08)กุมภาพันธ์ 8, ค.ศ. 1960
Sampaloc มะนิลา ประเทศฟิลิปปินส์
เสียชีวิต24 มิถุนายน ค.ศ. 2021(2021-06-24) (61 ปี)
เกซอนซิตี ประเทศฟิลิปปินส์
ที่ไว้ศพManila Memorial Park – Sucat, Parañaque ประเทศฟิลิปปินส์
พรรคการเมืองเสรีนิยม
บุพการี
ความสัมพันธ์
ศิษย์เก่าAteneo de Manila University (AB)
ลายมือชื่อ
ชื่อเล่นPNoy, Noynoy

เบนิกโน ซีเมออน อากีโนที่ 3 (ตากาล็อก: Benigno Simeon Aquino III; ชื่อเกิด เบนิกโน ซีเมออน โกฮวงโก อากีโนที่ 3; 8 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1960 - 24 มิถุนายน ค.ศ. 2021)[4][5] หรือรู้จักกันในฉายา นอยนอย อากีโน (Noynoy Aquino)[6][7][8] และในภาษาพูดว่า ปินอย (PNoy)[b] เป็นนักการเมืองชาวฟิลิปปินส์ที่ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีฟิลิปปินส์คนที่ 15 ใน ค.ศ. 2010 ถึง 2016[12][13][14] โดยเป็นลูกชายของเบนิกโน อากีโน จูเนียร์ นักการเมืองที่ถูกลอบสังหาร กับคอราซอน อากีโน ประธานาธิบดีฟิลิปปินส์คนที่ 11 เขาเป็นนักการเมืองรุ่นที่ 4 ในตระกูลอากีโนจากจังหวัดตาร์ลัก

ชีวิตช่วงต้นและการศึกษา

[แก้]

ชื่อเกิดของนอยนอย อากีโนคือ เบนิกโน ซีเมออน โกฮวงโก อากีโนที่ 3[15] เขาเกิดในวันที่ 8 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1960 ที่โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยฟาร์อีสเทิร์นใน Sampaloc มะนิลา[16] โดยเป็นลูกคนที่ 3 จากทั้ง 5 คนของเบนิกโน อากีโน จูเนียร์ที่ขณะนั้นดำรงตำแหน่งรองผู้ว่าราชการจังหวัดตาร์ลัก กับคอราซอน โกฮวงโก ลูกสาวของ José Cojuangco เบนิกโนมีพี่/น้องสาว 4 คน คือ: Maria Elena, Aurora Corazon, Victoria Elisa และนักแสดงสาว Kristina Bernadette เขาเข้าเรียนชั้นประถมศึกษา มัธยมศึกษา และวิทยาลัยที่ Ateneo de Manila University ในเกซอนซิตี[7]

อากีโนได้รับปริญญาตรีศิลปศาสตรบัณฑิต (สาขาเศรษฐศาสตร์) จาก Ateneo ใน ค.ศ. 1981[12][7] อดีตประธานาธิบดี กลอเรีย มาคาปากัล-อาร์โรโย ที่ดำรงตำแหน่งก่อนหน้าตัวเขา เคยเป็นศาสตราจารย์คนหนึ่งของเขาที่มหาวิทยาลัยด้วย[17]

ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1972 พ่อของเขา วุฒิสมาชิก และผู้นำฝ่ายค้านคนสำคัญต่อประธานาธิบดี เฟอร์ดินานด์ มาร์กอส ถูกจับกุมฐานล้มล้างการปกครอง[8] จากนั้นในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1973 พ่อของอากีโนถูกนำตัวไปที่ศาลทหารใน Fort Bonifacio[8]

ชีวิตส่วนตัว

[แก้]

อากีโนไม่ได้แต่งงาน ทำให้เขาเป็นประธานาธิบดีฟลิปปินส์โสดคนแรก[18] อากีโนเคยมีความสัมพันธ์กับ Shalani Soledad สมาชิกสภานคร Valenzuela กีบหลานสาวอดีตวุฒิสมาชิก Francisco Tatad[19][20] ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2010 อากีโนยืนยันว่าเขากับ Soledad ยุติความสัมพันธ์กันแล้ว[21] ก่อนหน้านั้น เขขาเคยออกเดทกับ Korina Sanchez,[19] Bernadette Sembrano,[19] และ Liz Uy[21][22] อากีโนกล่าวอย่างเปิดเผยว่าตนชอบสตรีที่อายุน้อยกว่า เพราะต้องการมีลูก[23]

ถึงแก่อสัญกรรม

[แก้]

ในชั่วโมงต้นของวันที่ 24 มิถุนายน ค.ศ. 2021 แม่บ้านพบตัวอากีโนนอนหมดสติบนเก้าอี้เอนกายที่บ้านในเวสต์ไทรแองเกิล เกซอนซิตี จากนั้นจึงนำตัวไปยังแคปิตอลเมดิคอลเซ็นเตอร์ใน Diliman ทันที โดยมีประกาศว่าเขาเสียชีวิตในเวลา 6:30 น. (เวลามาตรฐานฟิลิปปินส์) ของวันนั้น[4] โดยมีการระบุสาเหตุการเสียชีวิตว่ามาจากโรคไต รองจากโรคเบาหวาน[5][24]

หมายเหตุ

[แก้]
  1. ↑ บรรพบุรุษของ Diokno คือ Demetria Sumulong ที่เกิดในนครอันตีโปโลก่อนย้ายลงใต้ บรรพบุรุษร่วมกับระหว่างเธอกับอากีโนคือ Francisco Sumulong (เกิดใน ค.ศ. 1695)[1][2][3]
  2. ↑ รูปสั้นของประธานาธิบดี นอยนอย และเล่นคำกับคำว่า Pinoy เดมะนิมอย่างไม่เป็นทางการสำหรับชาวฟิลิปปินส์[9][10][11]

อ้างอิง

[แก้]
  1. ↑ Quiñones, Klarenz (December 1, 2018). "Francisco Sumulong". เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ March 10, 2023. สืบค้นเมื่อ March 8, 2023.
  2. ↑ Dulay, Toti (2012). "Chapter 3 : Marikina". เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ March 10, 2023. สืบค้นเมื่อ March 20, 2023.
  3. ↑ "The Sauza-Berenguer de Marquina Official Website". เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ March 10, 2023. สืบค้นเมื่อ March 20, 2023.
  4. 1 2 "Former Philippines President Benigno 'Noynoy' Aquino dies at 61". Japan Today. June 24, 2021. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ June 24, 2021. สืบค้นเมื่อ June 24, 2021.
  5. 1 2 Morales, Neil; Lema, Karen (June 24, 2021). "Ex-Philippine President Benigno Aquino dies of renal failure at 61". Reuters. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ June 24, 2021. สืบค้นเมื่อ June 24, 2021.
  6. ↑ "Noynoy Aquino to take oath at the Luneta grandstand". GMA News Online. June 15, 2010. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ March 17, 2012. สืบค้นเมื่อ January 23, 2012.
  7. 1 2 3 "The son also rises: Who is Noynoy Aquino?". GMA News Online. September 9, 2009. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ March 16, 2012. สืบค้นเมื่อ January 23, 2012.
  8. 1 2 3 "NINOY'S LETTER TO NOYNOY". The Manila Times. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ March 12, 2016. สืบค้นเมื่อ March 9, 2016 – โดยทาง PressReader.
  9. ↑ "After 4 months, PNoy apologizes for slow govt response to Yolanda victims". GMA News Online. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ May 1, 2015. สืบค้นเมื่อ March 17, 2016.
  10. ↑ "How was PNoy's first night at Bahay Pangarap?". GMA News Online. August 6, 2010. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ March 17, 2012. สืบค้นเมื่อ January 23, 2012.
  11. ↑ "Back from US, PNoy says 43K jobs to be generated in 3 years". GMA News Online. September 28, 2010. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ March 17, 2012. สืบค้นเมื่อ January 23, 2012.
  12. 1 2 อ้างอิงผิดพลาด: ป้ายระบุ <ref> ไม่ถูกต้อง ไม่มีการกำหนดข้อความสำหรับอ้างอิงชื่อ r12
  13. ↑ "Aquino promises justice as Philippines president". Yahoo! News. Associated Press. June 9, 2010. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ June 15, 2010.
  14. ↑ "Congress final tallies". Philippine Daily Inquirer. June 8, 2010. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ August 22, 2010.
  15. ↑ Mydans, Seth; Goldman, Russell (June 23, 2021). "Benigno S. Aquino III, 61, Former President of the Philippines, Dies". The New York Times. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ June 27, 2021. สืบค้นเมื่อ June 27, 2021.
  16. ↑ Ismael, Javier Joe; Maghanoy, Christian Crow (June 24, 2021). "Former president Noynoy Aquino dies". The Manila Times. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ June 27, 2021. สืบค้นเมื่อ June 27, 2021.
  17. ↑ "Arroyo to Aquino: It's the Economy, Student". Philippine Daily Inquirer. January 13, 2012. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ June 24, 2021. สืบค้นเมื่อ June 24, 2021.
  18. ↑ Lopez, Ditas B. (June 24, 2021). "Benigno Aquino III, Who Led Philippine Growth Spurt, Dies at 61". Bloomberg News. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ June 25, 2021. สืบค้นเมื่อ June 25, 2021.
  19. 1 2 3 Christine Avendaño (August 13, 2009). "Sorry, Josh, Tito Noy has a girlfriend". Philippine Daily Inquirer. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ August 31, 2009.
  20. ↑ "Noynoy's 'girlfriend' being groomed for Congress". GMANews.TV. August 12, 2009. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ December 22, 2015. สืบค้นเมื่อ January 16, 2016.
  21. 1 2 "Yes, Aquino dating his stylist, Liz Uy". Philippine Daily Inquirer. November 13, 2010. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ November 14, 2010.
  22. ↑ Jumilla, Lynda (November 12, 2010). "Aquino admits dating Liz Uy". ABS-CBN News. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ December 23, 2015. สืบค้นเมื่อ January 16, 2016.
  23. ↑ Robles, Raissa (April 21, 2015). "All the president's women: Why Benigno Aquino is still a bachelor". South China Morning Post. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ June 27, 2021. สืบค้นเมื่อ June 25, 2021.
  24. ↑ Aguilar, Krissy (June 24, 2021). "Ex-president Noynoy Aquino died 'peacefully in his sleep' – family". Philippine Daily Inquirer. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ June 24, 2021. สืบค้นเมื่อ June 24, 2021.

แหล่งข้อมูลอื่น

[แก้]
เข้าถึงจาก "https://th.wikipedia.org/w/index.php?title=เบนิกโน_อากีโนที่_3&oldid=12618134"