เดอะบีชบอยส์

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
เดอะบีชบอยส์
The Beach Boys, May 29, 2012.jpg
The Beach Boys performing in 2012
ข้อมูลพื้นฐาน
แหล่งกำเนิด Hawthorne, รัฐแคลิฟอร์เนีย, สหรัฐอเมริกา
แนวเพลง ร็อก, เซิร์ฟร็อก, ไซเคเดลิกป็อป/ไซเคเดลิกร็อก, บาโรคป็อป
ช่วงปี 1961–ปัจจุบัน
ค่ายเพลง Capitol, Brother, Reprise, Caribou
ส่วนเกี่ยวข้อง Kenny & The Cadets
The Survivors
Jan and Dean
Glen Campbell
Charles Manson
The Flames
The Fat Boys
เว็บไซต์ thebeachboys.com
สมาชิก Al Jardine
Bruce Johnston
Mike Love
Brian Wilson
อดีตสมาชิก Carl Wilson
Dennis Wilson
David Marks
Ricky Fataar
Blondie Chaplin

เดอะบีชบอยส์ (อังกฤษ: The Beach Boys) เป็นวงร็อกอเมริกัน ก่อตั้งในปี 1961 วงมีชื่อเสียงในการร้องเสียงเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันและเนื้อเพลงทีสะท้อนที่วัฒนธรรมของวัยรุ่นแคลิฟอร์เนีย อย่างรถ และการโต้คลื่น ความทะเยอทะยานของไบรอัน วิลสัน ที่ต่อมาได้เปลี่ยนพวกเขาให้เป็นกลุ่มศิลปินรูปแบบใหม่ ทั้งยังได้รับเสียงวิจารณ์ที่ดีและมีอิทธิพลต่อศิลปินรุ่นหลัง[1]

สมาชิกประกอบด้วย นักร้อง-นักดนตรี-นักแต่งเพลง อย่างไบรอัน วิลสัน, น้องชายของเขา คาร์ลและเดนนิส, ลูกพี่ลูกน้องของเขา ไมค์ เลิฟ และเพื่อนของเขา อัล จาร์ดีน สมาชิกหลักทั้ง 5 คนก็ยังมีสมาชิกในช่วงแรกอย่าง เดวิด มาร์ก และบรูซ จอห์นสัน พวกเขายังมีชื่ออยู่ในร็อกแอนด์โรลฮอลออฟเฟม ในปี 1988 ชื่อของเดอะบีชบอยส์ มักจะถูกเรียกว่า "วงแห่งอเมริกัน"[2][3][4] และทางเว็บไซต์ออลมิวสิก ยังกล่าวไว้ว่า "ด้วยความสามารถของวงที่เที่ยงตรง...ทำให้พวกเขาเป็นวงร็อกอเมริกันที่ดีที่สุดวงแรก"[1] พวกเขามีเพลงฮิตติดในท็อป 40 ในสหรัฐอเมริกา อยู่ 36 เพลง (มากที่สุดในบรรดาวงร็อกอเมริกัน) และ 56 เพลงฮิตในชาร์ทฮ็อต 100 รวมถึงมีซิงเกิลอันดับ 1 ถึง 4 ซิงเกิล[1] นิตยสารโรลลิงสโตน จัดอันดับพวกเขาอยู่ใน 100 อันดับศิลปินที่เยี่ยมที่สุดตลอดกาล[5] นอกจากนี้นิตยสารบิลบอร์ด ในแง่ของยอดขายซิงเกิลและอัลบั้ม เดอะบีชบอยส์เป็นวงอเมริกันที่มียอดขายมากที่สุดเป็นอันดับ 1 ตลอดกาล[6]

มีหลายสิ่งเปลี่ยนแปลงไปในอาชีพของพวกเขา ไม่ว่าจะทั้งแนวเพลงและสมาชิก สิ่งหนึ่งคือการป่วยทางจิตของไบรอัน วิลสัน และการใช้ยา รวมถึงการเสียชีวิตของเดนนิสและคาร์ล วิลสัน ในปี 1983 และ 1998 ตามลำดับ และยังมีการต่อสู้ทางด้านกฎหมายของสมาชิกภายในวงอีกด้วย หลังจากการเสียชีวิตของคาร์ล วิลสัน ทำให้อัล จาร์ดีนถูกขับไล่ออกจากวงโดยไมค์ เลิฟ ต่อมาในปี 2008 เดอะบีชบอยส์ ออกทัวร์ โดยมีเลิฟอยู่ในวง, จอห์นสตัน เป็นวงสนับสนุน เลิฟได้สิทธิโดยชอบธรรมในชื่อเดอะบีชบอยส์หลังจากความขัดแย้งด้านกฎหมาย[4] อัล จาร์ดีน และไบรอัน วิลสัน ยังคงทัวร์กับวงแบ็กอัปของตัวเอง

อ้างอิง[แก้]

  1. 1.0 1.1 1.2 allmusic "The Beach Boys - Overview". John Bush. Allmusic.com. Accessed July 12, 2008.
  2. "Still America's Band: The Beach Boys Today" Kevin M. Cherry. National Review. Published July 8, 2002. Accessed July 12, 2008.
  3. The Beach Boys: It must be summer, the Beach Boys are in town! toronto.com. Accessed July 12, 2008.
  4. 4.0 4.1 "Beach Boys: Sunny pop veterans are still shining". Martin Lennon. Scotsman.com. Published May 16, 2008. Accessed July 12, 2008.
  5. "The Immortals: The First Fifty". Rolling Stone Issue 946. Rolling Stone. สืบค้นเมื่อ 2008-07-08. 
  6. "The Record Setters: Top 10 American Bands"