หอพระแก้ว

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
หอพระแก้ว
Vat Phra Kèo.JPG
หอพระแก้ว
ชื่อสามัญหอพระแก้ว
ที่ตั้งนครหลวงเวียงจันทน์
ประเภทโบราณสถานคู่ประเทศลาว
ความพิเศษ- สถานที่เคยประดิษฐานพระแก้วมรกต
จุดสนใจชมวิหารหลวงเก่าที่เคยประดิษฐานพระแก้วมรกต และพิพิธภัณฑ์ภายในหอพระแก้ว
พระพุทธศาสนา ส่วนหนึ่งของสารานุกรมพระพุทธศาสนา

หอพระแก้ว (ลาว: ຫໍພຣະແກ້ວ) เคยเป็นวัดในเวียงจันทน์ ประเทศลาว ตั้งอยู่ริมถนนเซดถาทิราด ทางตะวันตกเฉียงใต้ของวัดสีสะเกด สร้างขึ้นใน พ.ศ. 2108 เพื่อประดิษฐานพระพุทธมหามณีรัตนปฏิมากร (พระแก้วมรกต) แต่สร้างใหม่หลายครั้ง ปัจจุบันข้างในเป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะทางศาสนาและร้านค้าขนาดเล็ก[1]

ประวัติ[แก้]

พระพุทธรูปปางยืน

หอพระแก้วสร้างขึ้นใน พ.ศ. 2108–2109 ตามพระราชกระแสรับสั่งของสมเด็จพระไชยเชษฐาธิราชหลังย้ายเมืองหลวงจากหลวงพระบางมายังเวียงจันทน์[2] วัดนี้สร้างในเขตพระราชฐาน เพื่อประดิษฐานพระแก้วมรกตที่สมเด็จพระไชยเชษฐาธิราชอัญเชิญจากนครเชียงใหม่ เมืองหลวงของอาณาจักรล้านนา มายังหลวงพระบาง เนื่องจากวัดนี้เป็นสถานที่ส่วนพระองค์ จึงไม่มีพระสงฆ์จำวัด[1] พระแก้วมรกตประดิษฐานที่วัดนี้เป็นเวลากว่า 200 ปี จนกระทั่ง พ.ศ. 2322 นครเวียงจันทน์ถูกกองทัพสยามที่นำโดยเจ้าพระยาจักรี (ผู้ก่อตั้งราชวงศ์จักรีแห่งประเทศไทย) ตีแตก กองทัพสยามอัญเชิญพระแก้วมรกตไปกรุงธนบุรีและวัดถูกทำลาย ปัจจุบัน พระพุทธรูปนี้ประดิษฐานที่วัดพระศรีรัตนศาสดาราม กรุงเทพมหานคร และถือเป็นสิ่งปกป้องคุ้มครองประเทศไทย

เจ้าอนุวงศ์ทรงสร้างวัดขึ้นใหม่ใน พ.ศ. 2359 พร้อมให้สร้างพระพุทธรูปองค์ใหม่ขึ้นแทนที่พระแก้วมรกตที่ถูกนำไป[3] อย่างไรก็ตาม วัดนี้ถูกทำลายอีกครั้งใน พ.ศ. 2371 เมื่อเจ้าอนุวงศ์ก่อกบฏต่อสยามเพื่อแยกตัวเป็นเอกราช และเวียงจันทน์ถูกกองทัพสยามทำลาย ชาวฝรั่งเศสสร้างวัดนี้อีกครั้งใน พ.ศ. 2479–2485 ซึ่งเป็นช่วงที่ลาวตกเป็นอาณานิคมฝรั่งเศส ถึงแม้จะมีแบบตามวัดเก่า แต่วัดใหม่มีอุโบสถหรือ สิม แบบกรุงเทพฯ ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19[2] ในคริสต์ทศวรรษ 1970 วัดนี้ได้รับการเปลี่ยนเป็นพิพิธภัณฑ์[1] แล้วบูรณะอีกครั้งใน พ.ศ. 2536[4]

ภาพ[แก้]

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]

พิกัดภูมิศาสตร์: 17°57′41″N 102°36′42″E / 17.96139°N 102.61167°E / 17.96139; 102.61167

  1. 1.0 1.1 1.2 "Vientiane Municipality". Official Website of Lao Tourism. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 26 October 2013. สืบค้นเมื่อ 2 December 2012.
  2. 2.0 2.1 Andrew Burke, Justine Vaisutis (2007). Laos. Lonely Planet. p. 95. ISBN 978-1741045680.{{cite book}}: CS1 maint: uses authors parameter (ลิงก์)
  3. Marc Askew; Colin Long; William Logan (2006). Vientiane: Transformations of a Lao landscape. Taylor & Francis Ebooks. ISBN 9781134323647.
  4. "Ho Phra Keo". Old Stones.