หอพระแก้ว

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
หอพระแก้ว
Vat Phra Kèo.JPG
หอพระแก้ว
ชื่อสามัญหอพระแก้ว
ที่ตั้งนครหลวงเวียงจันทน์
ประเภทโบราณสถานคู่ประเทศลาว
ความพิเศษ- สถานที่เคยประดิษฐานพระแก้วมรกต
จุดสนใจชมวิหารหลวงเก่าที่เคยประดิษฐานพระแก้วมรกต และพิพิธภัณฑ์ภายในหอพระแก้ว
พระพุทธศาสนา ส่วนหนึ่งของสารานุกรมพระพุทธศาสนา

หอพระแก้ว (ลาว: ຫໍພຣະແກ້ວ) เป็นอดีตวัดในเวียงจันทน์ ประเทศลาว ตั้งอยู่ริมถนนเซดถาทิราด ทางตะวันตกเฉียงใต้ของวัดสีสะเกด โดยสร้างขึ้นใน พ.ศ. 2108 เพื่อประดิษฐานพระพุทธมหามณีรัตนปฏิมากร (พระแก้วมรกต) แต่สร้างใหม่หลายครั้ง ปัจจุบันข้างในเป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะทางศาสนาและร้านค้าขนาดเล็ก[1]

ประวัติ[แก้]

พระพุทธรูปปางยืน

หอพระแก้วถูกสร้างขึ้นใน พ.ศ. 2108–2109 ตามพระราชกระแสรับสั่งของพระเจ้าไชยเชษฐาธิราชหลังย้ายเมืองหลวงจากหลวงพระบางไปยังเวียงจันทน์[2] วัดนี้สร้างบนบริเวณพระราชวัง เพื่อใช้เป็นที่ประดิษฐานพระแก้วมรกตที่พระเจ้าไชยเชษฐาธิราชได้อัญเชิญมาจากนครเชียงใหม่ เมืองหลวงอาณาจักรล้านนาในเวลานั้น มาที่หลวงพระบาง เนื่องจากวัดนี้เป็นสถานที่ส่วนพระองค์ ทำให้ไม่มีพระสงฆ์มาจำวัดที่นี่[1] พระแก้วมรกตยังคงประดิษฐานที่นี่เป็นเวลากว่า 200 ปี จนกระทั่ว พ.ศ. 2322 นครเวียงจันทน์ถูกกองทัพสยามที่นำโดยเจ้าพระยาจักรี (ผู้ก่อตั้งราชวงศ์จักรีแห่งประเทศไทย) ตีแตก กองทัพสยามได้อัญเชิญพระแก้วมรกตไปที่ธนบุรีและวัดถูกทำลาย ปัจจุบัน พระพุทธรูปนี้ประดิษฐานที่วัดพระแก้ว กรุงเทพมหานคร และถือเป็นสิ่งที่ปกป้องคุ้มครองของประเทศไทย

เจ้าอนุวงศ์ทรงสร้างวัดใหม่ใน พ.ศ. 2359 พร้อมกับปั้นพระพุทธรูปใหม่แทนที่พระแก้วมรกตที่หายสาบสูญ[3] อย่างไรก็ตาม วัดนี้ถูกทำลายอีกครั้งใน พ.ศ. 2371 เมื่อเจ้าอนุวงศ์ก่อกบฏต่อสยามเพื่อแยกตัวเป็นเอกราช และเวียงจันทน์ถูกกองทัพสยามพังทำลาย ชาวฝรั่งเศสสร้างวัดนี้อีกครั้งใน พ.ศ. 2479 ถึง 2485 ในสมัยอาณานิคมฝรั่งเศส ถึงแม้ว่ามันจะมีแบบตามวัดเก่า แต่วัดแบบใหม่มีอุโบสถหรือซิมแบบกรุงเทพช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19[2] ในคริสต์ทศวรรษ 1970 วัดนี้ถูกเปลี่ยนเป็นพิพิธภัณฑ์[1] แล้วฟื้นฟูอีกครั้งใน พ.ศ. 2536[4]

ภาพ[แก้]

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]

พิกัดภูมิศาสตร์: 17°57′41″N 102°36′42″E / 17.96139°N 102.61167°E / 17.96139; 102.61167

  1. 1.0 1.1 1.2 "Vientiane Municipality". Official Website of Lao Tourism. คลังข้อมูลเก่า เก็บจาก แหล่งเดิม เมื่อ 26 October 2013. สืบค้นเมื่อ 2 December 2012.
  2. 2.0 2.1 Andrew Burke, Justine Vaisutis (2007). Laos. Lonely Planet. p. 95. ISBN 978-1741045680.CS1 maint: uses authors parameter (link)
  3. Marc Askew; Colin Long; William Logan (2006). Vientiane: Transformations of a Lao landscape. Taylor & Francis Ebooks. ISBN 9781134323647.
  4. "Ho Phra Keo". Old Stones.