สำเนียงบริเตน

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ภาษาอังกฤษ
สำเนียง
สำเนียงบริเตน
สำเนียงเครือจักรภพ
สำเนียงอิงแลนด์
สำเนียงอเมริกัน
สำเนียงออสเตรเลีย
 
ทิงลิช
อิงริช

ภาษาอังกฤษสำเนียงบริเตน (British English : BrE) เป็นคำที่ใช้แยกแยะรูปแบบของภาษาอังกฤษที่ใช้ในหมู่เกาะบริเตน (British Isles) และที่ใช้ในภูมิภาคอื่นๆ

คำว่า "ภาษาอังกฤษสำเนียงบริเตน" นี้ ยังหมายรวมถึงภาษาถิ่นย่อยทั้งหมดของภาษาอังกฤษ ทั้งที่ใช้ในหมู่เกาะบริเตนทั้งหมด สกอตแลนด์ ไอร์แลนด์ และเวลส์ ด้วย คำนี้มักจะนิยมใช้เป็นพิเศษในหมู่ชาวอเมริกัน (รวมทั้งนักภาษาศาสตร์ และนักเขียนพจนานุกรม ด้วย) ส่วนชาวอังกฤษนั้น ปกติแล้วจะใช้คำว่า "ภาษาอังกฤษมาตรฐาน" (Standard English) หรือเรียกสั้นๆ ว่า "ภาษาอังกฤษ" (English) เท่านั้น

ความแตกต่างเด่นที่สุดของภาษาอังกฤษแบบบริเตน กับอเมริกาคือ แบบบริเตนจะออกเสียงคำอย่างตรงตัว a จะออกเป็น อา ตรงๆ ไม่ออกว่า แอ เหมือนอเมริกา เสียง t จะเน้นมาก และชาวสหราชอาณาจักรจะไม่นิยมการออกเสียงตัว r ถึงออกก็เพียงออกไปนิดเดียว เช่น actor อเมริกาจะออกว่า แอกเตอร์ แต่อังกฤษจะออกว่า อักทอร์ นอกจากนั้นอังกฤษแบบบริเตนจะออกเสียงลงคอดั่งเช่นภาษาเยอรมันและภาษาฝรั่งเศส เช่นคำว่า schedule ซึ่งภาษาอังกฤษสำเนียงบริเตนจะมีออกเสียงลงคอตรงท่อน sche ซึ่งเป็นเสียงผสมระหว่าง ซ กับ ค