พระพุทธโคดมศรีศากยมุนี
| พระพุทธโคดมศรีศากยมุนี | |
|---|---|
| ชื่อเต็ม | พระพุทธโคดมศรีศากยมุนี |
| ชื่อสามัญ | พระพุทธโคดม, หลวงพ่อพระพุทธโคดม, หลวงพ่อมารวิชัย, หลวงพ่อรับระเบิด |
| ประเภท | พระพุทธรูป |
| ศิลปะ | ศิลปะอยุธยา ปางมารวิชัย |
| วัสดุ | สำริด |
| สถานที่ประดิษฐาน | วิหารวัดยางโทน จังหวัดอุตรดิตถ์ |
| ความสำคัญ | พระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์สำคัญของจังหวัดอุตรดิตถ์ (ที่อัญเชิญมาจากวัดราชบูรณะในช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่ 2) |
พระพุทธโคดมศรีศากยมุนี หรือ พระพุทธโคดม เป็นพระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์เนื้อโลหะสัมฤทธิ์โบราณ ปางมารวิชัย ศิลปะอยุธยา ปัจจุบันประดิษฐานอยู่ภายในวิหารวัดยางโทน บ้านยางโทน ตำบลวังดิน อำเภอเมือง จังหวัดอุตรดิตถ์
พระพุทธโคดมศรีศากยมุนี ได้อัญเชิญขึ้นมาจากวัดราชบุรณราชวรวิหาร กรุงเทพมหานคร ซึ่งถูกทำลายจากระเบิดของฝ่ายสัมพันธมิตรในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 เมื่อปี พ.ศ. 2488[1] โดยนายขานุช จันทร์เขียว ผู้ใหญ่บ้านยางโทนในสมัยนั้น ได้ติดต่อขอรับพระพุทธรูปโบราณที่เหลือจากการทำลายเพื่อนำมาประดิษฐานที่วัดยางโทน โดยในครั้งนั้นกรมการศาสนาได้ส่งรูปพระอัครสาวกมาถวายวัดยางโทนพร้อมกันด้วยอีกสององค์ โดยได้ประดิษฐานในอุโบสถวัดยางโทนมาโดยตลอดจนทางวัดได้สร้างวิหารเพื่อประดิษฐานพระพุทธโคดมศรีศากยมุนีเป็นการเฉพาะในปี พ.ศ. 2552[2]
ประวัติ
[แก้]ส่วนนี้รอเพิ่มเติมข้อมูล คุณสามารถช่วยเพิ่มข้อมูลส่วนนี้ได้ |
อธิบดีกรมศิลปากร ได้ประกาศขึ้นทะเบียนให้เป็นโบราณวัตถุที่มิได้อยู่ในความครอบครองของกรมศิลปากร ตามพระราชบัญญัติโบราณสถาน โบราณวัตถุ ศิลปวัตถุ และพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พ.ศ. 2505 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ความประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 143 ตอนพิเศษ 4 ง เมื่อวันที่ 7 มกราคม พ.ศ. 2569[3]
ดูเพิ่ม
[แก้]- วัดยางโทน จังหวัดอุตรดิตถ์
- วัดราชบุรณราชวรวิหาร (วัดเลียบ) กรุงเทพมหานคร
อ้างอิง
[แก้]- ↑ วัดราชบุรณราชวรวิหาร. (2538). ประวัติวัดราชบูรณราชวรวิหาร ผลงานของพระเดชพระคุณพระราชพฤฒาจารย์ (เชียง อินฺทโชโต)[ลิงก์เสีย]. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์สหธรรมิก. หน้า 24
- ↑ แสงธรรมประทีปเจโตวิมุตติ. (2552). พระพุทธโคดม วัดยางโทน จังหวัดอุตรดิตถ์. [ออน-ไลน์]. แหล่งข้อมูล : http://www.mettajetovimuti.org/index.php?lay=show&ac=article&Id=538832951&Ntype=7[ลิงก์เสีย]
- ↑ ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศกรมศิลปากร เรื่อง ขึ้นทะเบียนโบราณวัตถุและศิลปวัตถุ [รวม ๙๔ แห่ง จำนวน ๒๗๕ รายการ], เล่ม 143 ตอนพิเศษ 4 ง, 7 มกราคม พ.ศ. 2569, หน้า 6-7.