ปางคำ

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไบยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
ปางคำ
ปางซาง
ปางคำ is located in ประเทศพม่า
ปางคำ
ปางคำ
ที่ตั้งในประเทศพม่า
พิกัดภูมิศาสตร์: 22°10′N 99°11′E / 22.167°N 99.183°E / 22.167; 99.183
ประเทศ ประเทศพม่า พม่า
รัฐ ฉาน
ประชากร (2545)
 • ทั้งหมด 15,000
 • ชาติพันธุ์ ว้า ไทใหญ่ จีน
 • ศาสนา พุทธ
เขตเวลา MST (UTC+6.30)

ปางคำ (จีน: 邦康; พินอิน: Bāngkāng, ว้า: Bangkum) หรือชื่อเดิมว่า ปางซาง (จีน: 邦桑; พินอิน: Bāngsāng) เป็นเมืองหลักของตำบลปางซาง อำเภอมัตมัน รัฐฉาน ประเทศพม่า[1] ตั้งอยู่ทางตะวันออกสุดของรัฐฉานบริเวณโค้งน้ำข่า (Nam Hka) ตรงข้ามเขตปกครองตนเองชนชาติไท ล่าหู่ และว้า เมิ่งเหลียน จังหวัดปู้เอ่อ มณฑลยูนนาน ประเทศจีน

ปางคำเป็นแหล่งผลิตยาเสพติดแหล่งใหญ่[2] มีโรงแรม ร้านค้า ร้านสะดวกซื้อ ร้านคาราโอเกะ ลานโบลิ่ง และกาสิโนที่คอยให้บริการ 24 ชั่วโมง[3] อาหารส่วนใหญ่นำเข้าจากประเทศจีน รถยนต์ส่วนใหญ่เป็นรถแลนด์โรเวอร์และรถกระบะญี่ปุ่นที่ลักลอบมาจากประเทศไทย[4]

ประวัติ[แก้]

ปางคำหรือเดิมชื่อว่าปางซางเป็นเมืองหลวงโดยพฤตินัยของรัฐว้า เป็นเขตพิเศษหมายเลขสองหลังจากที่โหป่างที่เป็นเมืองหลวงเดิมถูกรัฐบาลพม่ายึดครอง ปางคำถูกปกครองโดยกองทัพสหรัฐว้าซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของพรรคสหรัฐว้า ที่จัดตั้งขึ้นหลังการล่มสลายของพรรคคอมมิวนิสต์พม่าเมื่อปี พ.ศ. 2532[4][5]

วันที่ 17 เมษายน 2552 ซึ่งเป็นวันครบรอบ 20 ปีการรัฐประหารโดยพรรคคอมมิวนิสต์พม่าได้มีงานเฉลิมฉลองที่ปางคำ โดยมีตัวแทนจากรัฐบาลทหารพม่า โกก้าง องค์กรกะฉิ่นอิสระ กองทัพรัฐฉานเหนือ และอดีตสมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์พม่าเข้าร่วมในพิธีดังกล่าว[6] และในวันต่อมาได้เกิดเหตุเพลิงไหม้สถานีบริการน้ำมันและคลังสินค้าที่เก็บไม้สักกว่าหมื่นตันในปางคำ ซึ่งเป็นของเหว่ย เซียะกัง (จีนตัวย่อ: 魏学刚; จีนตัวเต็ม: 魏學剛; พินอิน: Wèi Xuégāng) หนึ่งในผู้นำพรรคว้า[7]

ประชากร[แก้]

ปางคำมีประชากรส่วนใหญ่เป็นว้าซึ่งอยู่ในตระกูลภาษามอญ-เขมร ส่วนใหญ่นับถือผี และไทใหญ่ที่จัดอยู่ในตระกูลภาษาไท-กะได นับถือศาสนาพุทธนิกายเถรวาท ซึ่งอยู่ร่วมกันอย่างสงบสุขทั้งว้าและไทใหญ่เองต่างมีการสมรสข้ามเชื้อสาย จนกล่าวกันว่าในชาวว้าร้อยคนจะมีว้าแท้เพียงร้อยละห้า นอกนั้นผสมไทใหญ่เสียหมด[8] นอกจากนี้ยังมีชาวจีนเข้ามาตั้งรกราก ซึ่งบางส่วนเป็นจีนฮ่อมุสลิม[9] และจากการผสมปนเปทางเชื้อสายทำให้ชาวว้าพูดได้ทั้งภาษาว้าและไทใหญ่ ส่วนผู้นำว้าระดับสูงจะใช้ภาษาจีนในการติดต่อสื่อสารกัน[8] และตามร้านรวงต่าง ๆ ในเมืองก็ติดป้ายอักษรจีน[9]

ในเมืองปางคำ มีโบสถ์คริสต์ วัด และมัสยิดอย่างละแห่ง[9]

อ้างอิง[แก้]

  1. "Shan Herald Agency for News (S.H.A.N)". English.panglong.org. 2016-01-22. สืบค้นเมื่อ 2016-02-05. 
  2. "อาณาจักร...ยาเสพติด(1) "ค่ายทหาร" โรงงานผลิตยา". คมชัดลึก. 29 มิถุนายน 2553. สืบค้นเมื่อ 21 เมษายน 2559. 
  3. Andrew Marshall, Anthony Davis (December 16, 2002). "Soldiers of Fortune". TIME asia. สืบค้นเมื่อ 2009-02-21. 
  4. 4.0 4.1 Tor Norling. "Haven or Hell". The Irrawaddy, July 11, 2008. สืบค้นเมื่อ 2009-02-21. 
  5. "Panghsang tightening security". Shan Herald Agency for News (S.H.A.N.). 2005-06-04. สืบค้นเมื่อ 2009-02-21. 
  6. Wai Moe. "UWSA Leader Calls for ‘Solid, United’ Wa State". The Irrawaddy, April 17, 2009. สืบค้นเมื่อ 2009-04-19. 
  7. "Fire in Panghsang". Shan Herald Agency for News (S.H.A.N.). 19 April 2009. สืบค้นเมื่อ 2009-04-19. 
  8. 8.0 8.1 นวลแก้ว บูรพวัฒน์. "เบื้องลึกชนวน 'สงครามตัวแทน' ว้าแดง-ไทใหญ่ (ยอดศึก)". เนชั่น. สืบค้นเมื่อ 21 เมษายน 2559. 
  9. 9.0 9.1 9.2 Raymond Pagnucco (27 มกราคม 2557). "PANG KHAM DE FACTO CAPITAL OF THE WA PEOPLE?". Raypagnucco.com. สืบค้นเมื่อ 21 เมษายน 2559. 

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]

พิกัดภูมิศาสตร์: 22°10′N 99°11′E / 22.167°N 99.183°E / 22.167; 99.183