ข้ามไปเนื้อหา

ปรือปิยัจ

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ปรือปิยัจ
ตราราชการของปรือปิยัจ
ปรือปิยัจตั้งอยู่ในแคว้นเคียฟ
ปรือปิยัจ
ปรือปิยัจ
ที่ตั้งนครปรือปิยัจ
ปรือปิยัจตั้งอยู่ในประเทศยูเครน
ปรือปิยัจ
ปรือปิยัจ
ปรือปิยัจ (ประเทศยูเครน)
พิกัด: 51°24′17″N 30°03′25″E / 51.40472°N 30.05694°E / 51.40472; 30.05694
ประเทศ ยูเครน
แคว้นแคว้นเคียฟ
เขตเขตเชียร์โนบีล (ค.ศ. 1923–1988)

เขตอีวันกิว (ค.ศ. 1988–2020)

เขตหวงห้ามเชียร์โนบีล (ตั้งแต่ ค.ศ. 2020)
ก่อตั้ง4 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1970
สิทธิพิเศษของเมือง1979
การปกครอง
  เขตการปกครองState Agency of Ukraine on the Exclusion Zone Management
ความสูง111 เมตร (364 ฟุต)
ประชากร
 (2020[2])
  ทั้งหมด
0  คน
 (ประมาณ 49,360 คนใน ค.ศ. 1986)
เขตเวลาUTC+02:00 (EET)
  ฤดูร้อน
(เวลาออมแสง)
UTC+03:00 (EEST)
รหัสไปรษณีย์
ไม่มี (อดีตคือ 01196)
รหัสพื้นที่+380 4499[3]

ปรือปิยัจ (ยูเครน: При́п’ять, อักษรโรมัน: Prypiat, ออกเสียง: [ˈprɪpjɐtʲ]) หรือ ปรีเปียต (รัสเซีย: При́пять, อักษรโรมัน: Pripyat') เป็นเมืองร้างในภาคเหนือของประเทศยูเครน ใกล้กับชายแดนประเทศยูเครน–ประเทศเบลารุส ตั้งชื่อตามแม่น้ำปรือปิยัจที่อยู่ใกล้เคียง ตัวเมืองได้รับการก่อตั้งในวันที่ 4 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1970 ในฐานะเมืองนิวเคลียร์ที่ 9 ("อะตอมการ์ด" หนึ่งในประเภทของเมืองปิด) ในสหภาพโซเวียต เพื่อทำงานในโรงไฟฟ้านิวเคลียร์เชียร์โนบีลที่อยู่ใกล้เคียง[4] ปรือปิยัจได้รับสถานะนครใน ค.ศ. 1979 และมีประชากรเพิ่มขึ้นถึง 49,360 คน[5] ในเวลาที่ต้องอพยพคนออกไปในตอนบ่ายของวันที่ 27 เมษายน 1986 หลังจากภัยพิบัติเชียร์โนบีลเพียงวันเดียว[6]

ประวัติ

[แก้]

เบื้องหลัง

[แก้]
ภาพมุมกว้างของปรือปิยัจในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2009
โรงไฟฟ้านิวเคลียร์เชียร์โนบีลกับระดับกัมมันตรังสีในปี 2003 อยู่ที่ 763 ไมโครเรินต์เกนต่อชั่วโมง

ไม่เหมือนกับเมืองปิดอื่น ๆ การเดินทางไปยังปรือปิยัจยังไม่ได้ห้ามก่อนภัยพิบัติ ในตอนที่สหภาพโซเวียตถือว่าโรงไฟฟ้านิวเคลียร์ปลอดภัยกว่าโรงไฟฟ้าแบบอื่น โรงไฟฟ้านิวเคลียร์จึงเป็นรางวัลของวิศวกรรมโซเวียต ในตอนนั้น คำขวัญ "อะตอมอันสงบสุข" (รัสเซีย: мирный атом, อักษรโรมัน: mirnyy atom) ยังเป็นที่นิยม ตามแผนเดิมที่จะสร้างโรงไฟฟ้านิวเคลียร์ห่างจากเคียฟแค่ 25 กิโลเมตร แต่ทางสถาบันวิทยาศาสตร์แห่งชาติยูเครนกับองค์กรอื่นกังวลว่า มันอยู่ใกล้เมืองเกินไป จึงต้องสร้างโรงไฟฟ้านิวเคลียร์กับปรือปิยัจ[7]ให้ห่างจากเคียฟไปประมาณ 100 กิโลเมตร หลังจากภัยพิบัตินั้น ก็มีการอพยพภายในสองวัน[8]

ภาพพาโนรามาของปรือปิยัจในฤดูร้อน โดยโรงไฟฟ้านิวเคลียร์เชียร์โนบีลอยู่ตรงกลางบน

หลังภัยพิบัติเชียร์โนบีล

[แก้]
สระว่ายน้ำสีฟ้าใน ค.ศ. 1996 หลังภัยพิบัติไปทศวรรษ
สระว่ายน้ำสีฟ้าเสื่อมโทรมจากการไม่ได้ใช้งานใน ค.ศ. 2009 หลังจากภัยพิบัติไปกว่า 2 ทศวรรษ

ใน ค.ศ. 1986 มีการสร้างเมืองสลาวูติชเพื่อทดแทนปรือปิยัจ

หนึ่งในจุดหมายตาสำคัญในพบในภาพของเมืองและมองเห็นจากภาพถ่ายทางอากาศในเว็บไซต์คือชิงช้าสวรรค์ที่ถูกทิ้งร้างมานานในสวนสนุกปรือปิยัจ ซึ่งวางแผนที่จะเปิดหลังจากภัยพิบัติใน 5 วัน เพื่อฉลองวันแรงงาน[9][10] นอกจากนี้ ก็มีสถานที่โด่งดังอีกสองแห่งคือสระว่ายน้ำสีฟ้าและสนามกีฬาอาวันฮาร์ด

ในวันที่ 4 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2020 ผู้ที่เคยอยู่อาศัยที่ปรือปิยัจได้รวมตัวกันในเมืองร้างเพื่อฉลองวันก่อตั้ง 50 ปี ถือเป็นครั้งแรกที่ผู้เคยอยู่อาศัยกลับมายังตัวเมืองตั้งแต่การอพยพออกไปใน ค.ศ. 1986[11]

ภูมิอากาศ

[แก้]

ภูมิอากาศของปรือปิยัจอยู่ในระดับ Dfb (ภูมิอากาศแบบไม่มีฤดูแล้งอบอุ่นชื้นภาคพื้นสมุทร) ตามการแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน[12]

อ้างอิง

[แก้]
  1. "Elevation of Pripyat, Ukraine Elevation Map, Topography, Contour". เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-08-16. สืบค้นเมื่อ 2016-07-26.
  2. "What does Chernobyl look like now, is it safe and does anyone live there?". 2019-05-07.
  3. "City Phone Codes". เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-08-15. สืบค้นเมื่อ 2 December 2014.
  4. Pripyat: Short Introduction เก็บถาวร 2012-07-11 ที่ archive.today
  5. "Chernobyl and Eastern Europe: My Journey to Chernobyl 6". Chernobylee.com. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-10-15. สืบค้นเมื่อ 2013-10-15.
  6. "Pripyat – City of Ghosts". chernobylwel.com. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-02-17. สืบค้นเมื่อ 2016-02-13. {{cite web}}: ระบุ |accessdate= และ |access-date= มากกว่าหนึ่งรายการ (help); ระบุ |archivedate= และ |archive-date= มากกว่าหนึ่งรายการ (help); ระบุ |archiveurl= และ |archive-url= มากกว่าหนึ่งรายการ (help)
  7. "History of the Pripyat city creation". chornobyl.in.ua. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-07-22. สืบค้นเมื่อ 2 December 2014.
  8. Anastasia. "dirjournal.com". Info Blog. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-11-17. สืบค้นเมื่อ 2 December 2014. {{cite news}}: ระบุ |archivedate= และ |archive-date= มากกว่าหนึ่งรายการ (help); ระบุ |archiveurl= และ |archive-url= มากกว่าหนึ่งรายการ (help)
  9. Hjelmgaard, Kim (2016-04-17). "Pillaged and peeling, radiation-ravaged Pripyat welcomes 'extreme' tourists". USA Today. สืบค้นเมื่อ 2019-03-27.
  10. Gais, Hannah; Steinberg, Eugene (2016-04-26). "Chernobyl in Spring". Pacific Standard. สืบค้นเมื่อ 2019-03-27.
  11. LEE, PHOTOS BY ASSOCIATED PRESS, EDITED BY AMANDA. "AP Gallery: Chernobyl town Pripyat celebrates 50th anniversary". Columbia Missourian (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2020-08-24.
  12. Mindat.org https://www.mindat.org/loc-271143.html
  13. "Prypiat climate". สืบค้นเมื่อ 18 November 2020.

แหล่งข้อมูลอื่น

[แก้]

51°24′20″N 30°03′25″E / 51.40556°N 30.05694°E / 51.40556; 30.05694